Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

Z KRAJU SŁOŃCA

Слово Просвіти, №06 за 2008 рік

pięć domów modlitwy (przeważnie baptystycznych), dwa kościoły rzymskokatolickie i trzy klasztory. Wspomina ojciec Neve: „Całe duchowieństwo miasta zebrano w miejscowej radzie, gdzie poinformowano nas, że władza konfiskuje kościołom, świątyniom i synagogom wszystkie naczynia liturgiczne oraz cenne przedmioty i zapłaci nimi za zboże, które kupi za granicą. Jedyną cenną rzeczą, jaką miałem, był krucyfiks, ale nie wzięli go, ponieważ nie był wykonany w stylu rosyjskim: na dole, w stopach Zbawiciela, był tylko jeden gwóźdź zamiast dwóch”. Anarchiczne, bezsystemowe poczucie wolności Donbasu i jego mieszkańców zeszło do podziemia, jedynie od czasu do czasu, raczej po kieliszku, dając o sobie znać. Jak w tej przyśpiewce, którą przytacza Hiroaki Kuromiya: Szachtior chodit po noczam, Nie uw ażajet bogaczam; nie, ludobójstwa nie było. Kuromiya stwierdzi jednoznacznie: było! W Donbasie — wprost sadystyczne. HISTORIA — NAUKA PERSPEKTYWICZNA Wierzę, że mnie zrozumiecie, moi drodzy Ukraińcy, którzy pod koniec 2007 roku, w siedemnastym roku (wreszcie!) wyimaginowanej wolności narodowej, zdobyliście się na patriotyczną, państwowotwórczą i proukraińską większość w parlamencie. Po raz pierwszy w historii ukraińskiego parlamentaryzmu. Wierzę, że zrozumiecie mnie, jeśli przerwę wywód ukraińskiego Japończyka, czy też japońskiego Ukraińca, a najdokładniej — japońskiego znawcy Ukrainy Hiroakiego Kuromiyi i oddam głos wam. To musi być interesujące: naświetlić historię ukraińskiego Donbasu, już opanowanego Dzikiego Pola, w bezstronnym traktowaniu. Strona z protokołu przesłuchania KaDołby, 19 listopada 1937 roku

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn