Strona · s. 8strona oryginału ↗
GORĄCY TEMAT
Слово Просвіти, №06 за 2008 рік
Dokończenie. Pocz. na s. 1. ich dyrektorowi biblioteki, która rzekomo zna sytuację lepiej od wszystkich, a sami opuścili konferencję prasową, powołując się na zajętość. Rzeczywiście tak jest, przeżytymi chwilami mogli podzielić się tylko naoczni świadkowie, bo przez wszystkie te napięte dni pracownicy biblioteki bali się opuścić pomieszczenie, aby nie włamali się tam napastnicy. Ale dlaczego przy pełnej świadomości władze miejskie nie podjęły skutecznych środków ochrony placówki od razu przy pierwszych próbach i groźbach, a dopiero zdecydowany krok przewodniczącego Ukraińskiego Funduszu Kultury zwrócił uwagę najwyższych władz na problem — to pytanie zawisło w powietrzu i powrócił do niego później w swojej replice pisarz Mychajło Szewczenko. Lecz najpierw dyrektor biblioteki publicznej Ludmyła Kowalczuk opowiedziała o historii placówki, której oddała 43 lata życia. „Decyzją kijowskich władz 17 grudnia 1943 roku utworzono pierwszych osiem bibliotek publicznych w Kijowie — w czterdziestym dniu po wyzwoleniu miasta od wroga, kiedy jeszcze cały Chreszczatyk i centrum miasta były zrujnowane. Są wspomnienia naszych czytelników, jak trafiły tu pierwsze książki — z dachów zniszczonych domów. Kiedy wracali z ewakuacji głodni ludzie, przynosili książki do wydziałów oświaty ludowej — tak został założony księgozbiór naszej biblioteki. Chcę napisać jej historię. Zespół jak wosk pszczeli lepił nasze wielkie gospodarstwo. W 1974 roku na bazie biblioteki po raz pierwszy przeprowadzono eksperyment z centralizacją bibliotek, co pozwoliło świadczyć więcej usług użytkownikom. A w 1972 roku, kiedy przygotowywaliśmy się do tego eksperymentu, potrzebowaliśmy dodatkowych pomieszczeń. Władze Kijowa wydały bibliotece nakaz na pomieszczenie, które znajdowało się w budynku resortowym Instytutu „Sojuzgazprojekt”. Nakaz przekazaliśmy instytutowi i stał się on podstawą pierwszej umowy na obsługę gospodarczą. Z tym zespołem od 1972 roku mamy przyjazne stosunki — wspólna działalność artystyczna, stworzyliśmy chór, który zawsze był gościem biblioteki. Nasza umowa o współpracy została zaprezentowana na Wystawie Osiągnięć Gospodarki Narodowej ZSRR i otrzymaliśmy nagrodę. Ustawa dzisiaj określa podstawy... Wołodymyr FERENC, m. Iwano-Frankiwsk. Rozpowszechnienie języka rosyjskiego na Ukrainie jest znaczne. Do rosyjskojęzyczności etnicznej dodaje się rosyjskojęzyczność wymuszoną i urzędową, związaną z obiektywną potrzebą posługiwania się tym językiem jako jednym z języków komunikacji międzynarodowej. Różne sfery zastosowania języka rosyjskiego ustawowo, na poziomie świadomości społecznej i politycznie prawie nie są rozróżniane. Jedni nad tym po prostu się nie zastanawiają, inni robią na tym wielką politykę, korzystając z niedoskonałości prawnego nieuregulowania statusu języka rosyjskiego. Zastosowanie rosyjskiego jako języka zwarcie zamieszkującej grupy etnicznej określa Konstytucja, ale ustawodawstwo językowe reguluje to tylko koncepcyjnie. Niepewność statusu prawnego rosyjskiej zwartej grupy etnicznej pozwala manipulatorom zaliczać tam również rosyjskojęzycznych etnicznych Ukraińców. Po pełnym prawnym uregulowaniu statusu języka rosyjskiego politycy-państwowcy i obywatele będą mogli wreszcie merytorycznie krytykować konkretnych zainteresowanych propagandystów niszczycielskiej dla państwa geopolityki.
s. 9 · strona oryginału ↗
li jego deputowani, a Ołeksandr Kuzmin, zastępca mera miasta, który siedział obok mnie, szepnął mi do ucha: „Толковый парень, молодец!” Szczerze powiedział, czy chciał przypodobać się „człowiekowi Prezydenta”? Podczas kolejnego krótkiego wyjazdu na Chortycę, do osady na zboczu opadającym ku Staremu Dnieprowi, a zwłaszcza na naradzie w obwodowej administracji państwowej, przekonałem się, jak „przypadkowym” w naszym problemie jest szanowny pan Ołeszczenko! Na Chortycy ciągle mnie dręczył: „I co pan zrobi z tą ziemią, kiedy dostanie pan ją cała do swojej dyspozycji? Po co panu tyle? Zrobiliby rezerwat w plawniach, a tu niech ludzie gospodarują!” (Wyróżnienie moje — K.S.). Wszystko stało się dla mnie jasne przy takim specjaliście… „Niech ludzie gospodarują…” A reszta terytorium wyspy dla kogo, czyż nie dla ludzi? Ale ma ona być posprzątana, zadbana, maksymalnie zbliżona do swojego błogosławionego pierwotnego stanu. Nie należy na niej nic szczególnego stawiać, bo ta ziemia jest SAMODZIELNA. Powiedziałem tylko, że do realizacji generalnego planu rozwoju rezerwatu nie wystarczy nam cała ziemia wyspy. W odpowiedzi pan Ołeszczenko zafrasowany zmarszczył brwi. Nie dał mi odpocząć także stołeczny prawnik na naradzie w obwodowej administracji państwowej. W prezydium — I. Wasiunyk, J. Artemenko, Je. Karcaszow, W. Ołeszczenko, D. Babmindra, S. Szczerbyna, K. Suszko, na sali — prokuratorzy, sędziowie, geodeci, szefowie administracji rejonowych, prawnicy, przedstawiciele środków masowego przekazu. Wszyscy wypowiadali się dość wyraźnie, tylko stołeczny prawnik — zygzakami. Dodatkowo „najechał” na Szczerbynę, rzekomo swoimi protestami społeczeństwo destabilizuje sytuację w mieście. Nie wytrzymałem i zauważyłem, że sytuację w mieście i kraju destabilizują kłamstwo i zło, i nie należy obwiniać protestujących, bo ich działania są skierowane właśnie przeciwko kłamstwu i złu. To był punkt kulminacyjny przygotowań do ostatecznego rozwiązania kwestii ziemi. Dalej w tej sprawie pan Karcaszow odbył kilka podróży (na wezwanie „z góry”) do Sekretariatu Prezydenta Ukrainy, po czym 9 listopada 2005 roku sesja Zaporoskiej Rady Miejskiej podjęła uchwałę (spośród 50 obecnych deputowanych „za” zagłosowało 45) o przekazaniu całej ziemi Chortycy, a także wszystkich przyległych wysp i skał — Bajdy, Dubowego, Rozstebynego, Trzech Stogów, Serednioj, Bliźniaków, a także części urocziszcza Wyrwy na prawym brzegu — rezerwatowi. A 16 stycznia następnego roku Je. Karcaszow w obecności dużej grupy telewizyjnych i gazetowych dziennikarzy wręczył mi (nie osobiście, lecz jako kierownikowi rezerwatu) Państwowy akt o prawie stałego użytkowania całą ziemią Chortycy oraz przyległych do niej wysp i skał (łącznie — 2359,34 hektara). Na konferencję prasową Jewhen Hrygorowycz nie został (choć znana jest jego miłość do takich imprez), na pytania dziennikarzy odpowiadałem ja. Wtedy oficjalnie podziękowałem wszystkim uczestnikom półrocznego „procesu ziemskiego”, dyplomatycznie nazywając jego finał NASZYM WSPÓLNYM ZWYCIĘSTWEM. Jednocześnie podkreśliłem, że Chortycki Rezerwat stał się pierwszą w Ukrainie odpowiednią placówką, która otrzymała całą potrzebną ziemię do własnego rozporządzenia.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
