Strona · s. 9strona oryginału ↗
Dmytro PAWŁYCZKO. Dmytro PAWŁYCZKO.
Слово Просвіти, №06 за 2014 рік
Nad kraterem wulkanu Momotombo Na dnie krateru — okrągły otwór,
I widać, jak w nim płynie lawina. Dokąd płynie i skąd wypływa
Żywy ogień, jakby krew Ziemi?
Patrzę na nią, jak na ciało słońca
Pociągające, lśniące jak ciało kobiety,
Wołające jak bieg życia i śmierci,
Chcę się w nim wykąpać, ale stój!
Przestraszyłem się swojego pożądania,
Lecz stoję i patrzę na prąd
Uwięzionego pod ziemią światła,
Które z ciemności ucieka w głąb ciemności.
Myślę, że ta ruchliwa lawina
Strasznego światła, jak kret, jest ślepa.
Po omacku pod korą Ziemi
Idzie, lecz nie zna celu.
Żywa, ale niewidoma lawa rwie się
Na ostrza podziemnych skał, jak wąż,
I kurczy się, i wybucha z bólu,
I spala się, i staje się popiołem.
Teraz wiem: nasze górne słońce,
Które ogrzewa nas i daje nam życie,
Również jest ślepe, jak tamto podziemne światło,
Którego nie ma w nim ani jednej cząstki.
Nasze światło — to niewidzące oko,
Ogień, który powstaje tylko z ognia,
I które pragnie obrócić wszystkie planety
W ogniska i bezgłośny proch popiołów.
Patrzę w dół, w krater, i na słońce,
Patrzę i drżę, bo na górze,
Nad nami powoli prześwituje niebo,
Tam, za błękitem, widać Boży wzrok.
Drżę i boję się, bo gdy słońce przejrzy,
Ujrzy Boga na śmiertelnym krzyżu,
I małe dzieci, zarżnięte przez rodziców,
I ugotowane na obiad przez starszych,
Ono od grozy zgaśnie, a lawina,
Jak gniew rozgniewanego słońca,
Wyrwie się z wnętrza planety i spali
Zmartwychwstałych męczenników i żywych. Styczeń 1988 r. Managua
Orzech kokosowy
Zielone pióra palm
(A we wspomnieniu — świerki). Dolina Matagalpy
(A we wspomnieniu — Stopczatów).
Chłopak przylgnął do okna samochodu,
Jak liść. Mały negocjant chce sprzedać
Orzech kokosowy — już przebity,
Z plastikową słomką, —
Bierz i pij! (A we wspomnieniu widzę siebie,
Małego urwisa,
Który panu do kabrioletu
Za dwadzieścia groszy
Nasypuje czapkę
Czerwonych jabłek z cudzego sadu).
Chodź tutaj! Kupię ten orzech,
Wyrzucę precz plastikową rurkę,
Te panskie possania nie są dla mnie,
Będę pić tak, jak z bukłaka
W południe na gorącym pokosie
Pił mój ojciec wodę. Chodź tutaj, dziecko! 12 stycznia 1988 r. Managua
W tropikalnym lesie
Na dole — robactwo, a na górze — papugi,
A te głupie — ani słowa, tylko krzyk.
Tylko liana, mocniejsza od popręgu,
Biegnie przez cały kontynent.
Gibka liana, potężne stworzenie,
Lotny bieg bezmiernego życia,
Obiegnie świat, lecz do swoich korzeni
Wraca ze szczytów leśnych.
Gdyby mogła uczepić się gwiazd,
To wróciłaby nawet stamtąd,
By zanurzyć się w zielonym morzu,
Sięgnąć dna, gdzie śpi jej ziemia.
Styczeń 1988 r. Managua
Najemnik
W bagno — sumienie,
Na oczy — szkiełka
I z czarnym słońcem.
Pełzać, wić się,
W rodzimej selwie
Być cudzoziemcem.
Dzieci — nie dzieci,
Starcy — nie starcy —
Wystrzelać!
A z sandinisty
Zdzierać skórę,
Jak ze cielęcia!
Matkę — nie matkę —
Gdzie syn? U Ortegi?
Wyrwać łono!
Niech wasz kwiat
„Sakuan chce”
Kwitnie na czerwono!
Palić wsie,
Książki, maszyny,
Trzciny cukrowe.
W Hondurasie
Całe życie zmywać
Ręce z krwi.
W końcu można
Nawet w rękawiczkach
Klaskać,
Za dobrą służbę
W obcej stolicy
Wziąć dolary.
Najczystszej Pannie
Kupić świecę
W bożej świątyni,
Kupić burdel
I dohulać
Życie w Miami…
Nie, nieboże,
Będziesz leżał
Z trupami w dole.
Styczeń 1988. Managua
Wulkan Masaya
Wulkan Masaya — kaszlący trup,
W kraterze i nad kraterem — czarne,
Migoczące chmury jak węgiel,
Jak oczy zwierząt w tropikalnej puszczy.
Straszny wulkan, który dyszy ogniem,
Lecz straszniejszy ten, pełen dymu,
Nie grzmi, lecz syczy po cichu,
Wydycha nieubłagany jad.
Nie lubię tych cichych wulkanów,
Są moimi braćmi i jest ich niemało.
Choć jestem ogniem, nie rozpalę ich,
Nie ożywię tego, co wymarło.
Muszę strzec swojego ognia,
Mam palić broń, a nie szmaty,
Jeśli zgaśnie od nieczystości,
Sam muszę go zdeptać.
20 stycznia 1988 r. Managua
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
