Strona · s. 9strona oryginału ↗
Ogniste drzewo
Слово Просвіти, №06 за 2014 рік
W styczniu 1988 r. ja i estoński poeta Jüri Talvet, jako goście Związku Pisarzy ZSRR na stuletnim jubileuszu Rubena Darío, przebywaliśmy w Nikaragui. Po powrocie do domu wpadłem w wir walki o utworzenie Towarzystwa Języka Ukraińskiego im. T. Szewczenki i zapomniałem o swoich zapiskach dziennikowych z ojczyzny wielkiego poety Darío. Wiersze napisane już w Kijowie opublikowałem, ale wiersze napisane w Managui nie zostały dotąd opublikowane. Zapomniałem o nich. Dopiero teraz znalazłem swój nikaraguański dziennik i poezje zapisane w styczniu 1988 r. Autor
Ocean Spokojny
Wszystko wydaje się obce, na cokolwiek spojrzę,
Obce — zabłąkane fale oceanu.
Obce — czerwone kwiaty i drzewa,
Obca — trzcina i sucha trawa,
Obce — drogi, więzienia i jeziora,
Obce — wiatry i palące powietrze,
I ziemia rozdarta przez wulkany,
Lecz gdy wrócę stamtąd do Kijowa,
Wspomnę jak swoje zielone gęstwiny,
I tę straszną pielgrzymkę do Sebastiana,
I tę suchą trawę, smutną jak Bóg,
Która od upału na krzyżu uschła,
I tłum dzieci, co przy stole
Prosiły mnie, schylając się nisko,
Kawałek chleba… Usłyszę jak swoje
Skorbne serce, tę falę, która bije
W szczęśliwe, słońcem lśniące ogrody,
Jak wieczny spokojny ocean biedy…
25 stycznia 1988 r. Managua
Arbol del fuego*
Pośród ciężkiej zieleni — nagle —
Ogniste drzewo, jak pożar,
Migocze, kłębi się, ale nie może
Ani zgasnąć, ani w niebiosa wzlecieć.
Coś jakby prądem mnie poraziło,
Gdy ujrzałem Arbol del fuego —
Coś w gardle zapiekło, czyż nie ogień,
Płonąc w mojej bezlitosnej krwi,
Rozpoznał swego krewniaka i wyjść
Z żył się szykował? Arbol del fuego,
Mój ojciec-jawor też płonął, a jednak
Zrzucał z siebie płomień, i śniegiem,
Jak szerokim płótnem, się owijał,
Kryształkami lodu goił
Przypalone stawy i nadgarstki,
A moja matula, górska czereśnia,
Płonęła jesienią tak samo,
Lecz i ona wychodziła z piekła,
W głęboki zaspę padała, by znów
Wiosną wstać w rosianym kwieciu!
A ty płoniesz, moja zaklęta duszo,
Moje ty dzikie Arbol del fuego,
Jakbym nie wyrósł na Ukrainie,
Lecz gdzieś w nikaraguańskiej puszczy!
Obróć się w popiół! Nie męcz mojego ciała! —
Krzyknąłem do tego drzewa,
Jakby ono było winne
Moich cierpień. A ogniste drzewo
Stało milcząc pod tropikalnym słońcem,
Jak heretyk, którego spalony głos
W gardle zapadł i nie pozwala zamknąć
Od strasznych mąk rozdartych ust…
28 stycznia 1988 r.
Managua
Kawa
Na gałązce — czerwone i czarne ziarenka —
Czas zbierać! Jeszcze wczoraj wszystkie były czerwone,
A dziś czarnych więcej niż czerwonych.
Czas zbierać! W tych chaszczach-jarach jedni bracia
Chowali się przed swoimi bratami okrutnymi,
A chłop mówił: Czas zbierać!
Dziś tu bez szelestu, jak węże,
Pełzają inni w zielonych szatach,
A chłop swoje: Czas zbierać!
Natura nie odpoczywa. Obojętne jej, czy bracia pozabijają się
Aż do ostatniego, czy na świecie pozostanie
Choćby jeden, który będzie mówił: Czas zbierać!
O ludzki rodzie, spójrz w górę
Z gadziego swojego i strasznego łoża,
Popatrz: bezrozumny krzew przedstawia ci
Wielką mądrość — czarne i czerwone
Swoje owoce! Dlaczego nie wszystkie są czerwone?
Dlaczego nie zczerniały wszystkie naraz?
A chłop swoje: Czas zbierać!
12 stycznia 1988 r.
Managua
______________
* Arbol del fuego (hiszp.) — Drzewo ognia
19 lutego o godzinie 18 w Narodowym Związku Pisarzy odbędzie się wieczór pamięci Wołodymyra Zatulywitra z okazji 70. rocznicy urodzin. Do udziału zaproszeni są znani pisarze i wydawcy. Przychodźcie!
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
