Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 9strona oryginału ↗

Ogniste drzewo

Слово Просвіти, №06 за 2014 рік

W styczniu 1988 r. ja i estoński poeta Jüri Talvet, jako goście Związku Pisarzy ZSRR na stuletnim jubileuszu Rubena Darío, przebywaliśmy w Nikaragui. Po powrocie do domu wpadłem w wir walki o utworzenie Towarzystwa Języka Ukraińskiego im. T. Szewczenki i zapomniałem o swoich zapiskach dziennikowych z ojczyzny wielkiego poety Darío. Wiersze napisane już w Kijowie opublikowałem, ale wiersze napisane w Managui nie zostały dotąd opublikowane. Zapomniałem o nich. Dopiero teraz znalazłem swój nikaraguański dziennik i poezje zapisane w styczniu 1988 r. Autor Ocean Spokojny Wszystko wydaje się obce, na cokolwiek spojrzę, Obce — zabłąkane fale oceanu. Obce — czerwone kwiaty i drzewa, Obca — trzcina i sucha trawa, Obce — drogi, więzienia i jeziora, Obce — wiatry i palące powietrze, I ziemia rozdarta przez wulkany, Lecz gdy wrócę stamtąd do Kijowa, Wspomnę jak swoje zielone gęstwiny, I tę straszną pielgrzymkę do Sebastiana, I tę suchą trawę, smutną jak Bóg, Która od upału na krzyżu uschła, I tłum dzieci, co przy stole Prosiły mnie, schylając się nisko, Kawałek chleba… Usłyszę jak swoje Skorbne serce, tę falę, która bije W szczęśliwe, słońcem lśniące ogrody, Jak wieczny spokojny ocean biedy… 25 stycznia 1988 r. Managua Arbol del fuego* Pośród ciężkiej zieleni — nagle — Ogniste drzewo, jak pożar, Migocze, kłębi się, ale nie może Ani zgasnąć, ani w niebiosa wzlecieć. Coś jakby prądem mnie poraziło, Gdy ujrzałem Arbol del fuego — Coś w gardle zapiekło, czyż nie ogień, Płonąc w mojej bezlitosnej krwi, Rozpoznał swego krewniaka i wyjść Z żył się szykował? Arbol del fuego, Mój ojciec-jawor też płonął, a jednak Zrzucał z siebie płomień, i śniegiem, Jak szerokim płótnem, się owijał, Kryształkami lodu goił Przypalone stawy i nadgarstki, A moja matula, górska czereśnia, Płonęła jesienią tak samo, Lecz i ona wychodziła z piekła, W głęboki zaspę padała, by znów Wiosną wstać w rosianym kwieciu! A ty płoniesz, moja zaklęta duszo, Moje ty dzikie Arbol del fuego, Jakbym nie wyrósł na Ukrainie, Lecz gdzieś w nikaraguańskiej puszczy! Obróć się w popiół! Nie męcz mojego ciała! — Krzyknąłem do tego drzewa, Jakby ono było winne Moich cierpień. A ogniste drzewo Stało milcząc pod tropikalnym słońcem, Jak heretyk, którego spalony głos W gardle zapadł i nie pozwala zamknąć Od strasznych mąk rozdartych ust… 28 stycznia 1988 r. Managua Kawa Na gałązce — czerwone i czarne ziarenka — Czas zbierać! Jeszcze wczoraj wszystkie były czerwone, A dziś czarnych więcej niż czerwonych. Czas zbierać! W tych chaszczach-jarach jedni bracia Chowali się przed swoimi bratami okrutnymi, A chłop mówił: Czas zbierać! Dziś tu bez szelestu, jak węże, Pełzają inni w zielonych szatach, A chłop swoje: Czas zbierać! Natura nie odpoczywa. Obojętne jej, czy bracia pozabijają się Aż do ostatniego, czy na świecie pozostanie Choćby jeden, który będzie mówił: Czas zbierać! O ludzki rodzie, spójrz w górę Z gadziego swojego i strasznego łoża, Popatrz: bezrozumny krzew przedstawia ci Wielką mądrość — czarne i czerwone Swoje owoce! Dlaczego nie wszystkie są czerwone? Dlaczego nie zczerniały wszystkie naraz? A chłop swoje: Czas zbierać! 12 stycznia 1988 r. Managua ______________ * Arbol del fuego (hiszp.) — Drzewo ognia 19 lutego o godzinie 18 w Narodowym Związku Pisarzy odbędzie się wieczór pamięci Wołodymyra Zatulywitra z okazji 70. rocznicy urodzin. Do udziału zaproszeni są znani pisarze i wydawcy. Przychodźcie!

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn