Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 7strona oryginału ↗

«Słuchać i słyszeć myśli narodu» Mykoła HOŁOMSZA: Mykoła HOŁOMSZA:

Слово Просвіти, №06 за 2017 рік

— Panie Mykoło, uwaga Ukraińców jest obecnie skupiona na Awdijiwce. Tam sprawdzana jest wytrzymałość nie tylko naszych Sił Zbrojnych, ale i ukraińskiej państwowości. — Putinowscy terroryści, próbując wybić naszych żołnierzy ze strefy przemysłowej Awdijiwki, stosują wszystkie rodzaje uzbrojenia, włącznie z tymi, które są zakazane przez porozumienia mińskie, a jest to artyleria 122 i 152 mm, wyrzutnie rakietowe „Grad” itd. Pachołki kremlowskiego reżimu wykonują rozkaz-zlecenie Putina, tworząc kolejny precedens dla oskarżenia Ukrainy o zerwanie już dawno umownego zawieszenia broni. Nieudolnemu imperatorowi Putinowi, mimo wszystko, potrzebne są fakty dla politycznego rozproszonego zanieczyszczenia Ukrainy na arenie międzynarodowej. A jeśli ich nie ma, to putinowscy technolodzy je tworzą. Jeśli rozpatrywać zaostrzenie w rejonie strefy przemysłowej Awdijiwki czysto z wojskowego punktu widzenia, to od razu wiadomo, kto prowadzi działania ofensywne, a kto się broni. Widać to nawet po stratach w sile żywej, które ponoszą putinowsko-terrorystyczne pododdziały. Według różnych źródeł, kilkudziesięciu bojowników znalazło swoje ostatnie schronienie w kostnicach pseudoorganizacji DRL. Niestety, są niepowetowane straty także wśród ukraińskich obrońców. Jednak dla Kremla nadzwyczaj ważnym pozostaje jeszcze jedno zadanie — stworzyć w rejonie działań wojennych sytuację na kształt syryjskiej, czyli katastrofę humanitarną. W tym celu putinowcy są gotowi poświęcać życia nie tylko własnych kadrowych wojskowych i najemników, ale przede wszystkim miejscowych mieszkańców. Prowadzą regularny ostrzał moździerzowy i artyleryjski miejscowości w strefie konfrontacji. Tak, w wyniku celowych ostrzałów został pozbawiony prądu Awdijiwski Zakład Koksochemiczny, który „dawał” miastu ciepło, elektryczność i wodę. W związku z wprowadzeniem w mieście stanu wyjątkowego Państwowa Służba ds. Sytuacji Nadzwyczajnych, ratując ludność, operatywnie przerzuciła do miasta generatory, „kozy” (piece), namioty, kuchnie polowe, produkty i wodę. Krytyczna sytuacja jest łagodzona. Swoją drogą, warto powrócić do kwestii, na którą wielokrotnie zwracałem uwagę — nam dzisiaj skrajnie potrzebne są wojska infrastrukturalne, zdolne potężnie i adekwatnie, w krótkich odcinkach czasu rozwiązywać problemy analogiczne do tych, które powstały w Awdijiwce. W tej sytuacji nadzwyczaj produktywna jest konsolidacja władzy i społeczeństwa w celu organizacji skutecznego oporu wobec wroga na wszystkich możliwych kierunkach. Prezydent Ukrainy aktywnie współdziałał z kierownikami resortów siłowych, trzymał pod stałą kontrolą ostrą sytuację w strefie przemysłowej Awdijiwki. Ta kwestia została wniesiona pod obrady Rady Bezpieczeństwa ONZ. Świat w systemie online zobaczył cały cynizm kremlowskiej polityki. Ważne, aby liderzy polityczni i partyjni, organizacje społeczne i ruchy nie milczeli — właśnie w takich momentach przejawia się zrozumienie różnic między wewnątrzpaństwową polityczno-personalną walką o realizację nakreślonych programów i celów a jednością w walce przeciwko wrogowi, który grozi sięgnięciem po nowe terytoria naszego państwa, próbuje zlikwidować niepodległość Ukrainy. Państwowa mądrość, polityczna dojrzałość oraz postawa obywatelska polityków, urzędników, biznesmenów, działaczy społecznych i obywateli Ukrainy przejawia się dzisiaj w całej pełni. Zatem blokowanie kolei w rejonie prowadzenia ATO, udział w tych działaniach pewnych radykalnych figur politycznych (które powinny rozwiązywać takie problemy przede wszystkim drogą ustawodawczą), histeryczna fala w niektórych mediach na motyw surkowsko-putinowskich „jęków”, wystąpienia poszczególnych polityków z oświadczeniami dalekimi od pro-ukraińskiej treści świadczą obecnie o braku państwowego zrozumienia swojej roli i miejsca, a czasem o świadomym laniu wody na młyn Putina. Nie zapominajmy dzisiaj o donieczanach i ługańczykach, którzy byli zmuszeni opuścić swoje domy i przenieść się z rejonów okupowanych przez rosyjskich terrorystów do innych obwodów Ukrainy. Nie nazywajmy ich „przesiedleńcami”, bo oni są realnymi UCHODŹCAMI i takie określenie ich statusu muszą rozumieć wszyscy, od organów władzy po środki informacji. Bo na całym świecie tacy ludzie to UCHODŹCY, a my wstydliwie nazywamy swoich „tymczasowymi przesiedleńcami”. Ci ludzie potrzebują opieki nie tylko ze strony państwa, ale i całego świata! — Panie Mykoło, dlaczego wielu ludzi małego biznesu wcale nie cieszy podwyższenie płacy minimalnej? — Dlatego, że podwyższenie płacy minimalnej odbyło się bez wystarczającego przygotowania i analizy, i to teraz zabija mały i średni biznes. Zatem kary, które będą wyznaczane za niemożność wypłacania minimalnej pensji, wraz z drakońskimi, nieuzasadnionymi cenami za nośniki energii, kontrolowanymi przez oligarchiczne monopolistyczne przedsiębiorstwa energetyczne, zmuszają przedsiębiorców do masowego zwijania swojej działalności, zamykania miejsc pracy. Dobra inicjatywa — podwyższenie minimalnej pensji — nie uwzględniła istniejącego stanu „przetrwania” przedsiębiorstw, które ledwo wiązały koniec z końcem. To samo dotyczy wielu wydawnictw, redakcji, zespołów twórczych i organizacji. Wiele z nich zakończy swoją działalność. Oto i wychodzi, że władza słyszy tych, których chce słyszeć, bo żyją w „swojej” prawdzie, nie wsłuchując się w opinie ludzi, którzy ostro krytykują „sukcesy” tego aktorstwa! Nowe miejsca pracy to chyba najważniejsze zadanie dla szefów państwa i rządu. Od rozwiązania tego problemu zależy dobrobyt naszych obywateli, stan ekonomiczny kraju i witalny nastrój wszystkich Ukraińców. — „Potrzebne zmiany!”, „Zmiany będą!”, „Zmiany idą!” — te „slogany” używają różne partie i siły polityczne. Co Pan myśli? — Wymienię dwa problemy, które hamują postęp Ukrainy. Pierwszy — to korupcja polityczna, bo najwyżsi urzędnicy państwa, deklarując walkę z korupcją, mianują na kluczowe stanowiska organów ścigania i kontrolnych „potrzebnych” ludzi. Wykorzystując zasoby administracyjne, fałszują wybory i wprowadzają na stanowiska kontrolowaną większość. A ci, odpowiednio, aż do dołu — wszystkich „swoich”. Tak ustanawiają się odpowiednie schematy, sfery wpływu, korupcyjne przepływy. Zatem nie warto wpadać na haczyk technologii narzuconych przez również kontrolowane media i… bić się nawzajem. Należy kontrolować władzę: od góry do dołu. Musi zostać uchwalona ustawa na Ukrainie „O kontroli społecznej”. To, co dzieje się na górze, zawsze niesie większe niebezpieczeństwo dla społeczeństwa, bo produkuje przyczyny, a na dole zbierają żniwo skutków. Musimy nalegać na uchwalenie Kodeksu Wyborczego, który uniemożliwiłby nadużycia i korupcję. Doświadczenie, rozum, intelekt, godność i honor współczesny wyborca jest w stanie ocenić, dajcie mu taką możliwość. Drugi „bolesny punkt” — brak szkoły kadr, która przygotowywałaby i oceniała obecne kadry w organach władzy oraz pielęgnowałaby młodsze pokolenie, doskonaląc funkcje aparatu państwowego. Takie akcenty dałyby rezultat, złamałaby się „sztafeta korupcji”. Władza musi jasno zadeklarować i wykonywać priorytetowe zadania — to wzrost dobrobytu obywatela i tworzenie społecznie chronionego życia. Aby naturalny i państwowy zasób Ukrainy pracował na Ukraińców. — Panie Mykoło, dlaczego nasze społeczeństwo coraz częściej mówi o nowych wyborach… — Nie zapominajmy, że obecnie Rosja rozgrywa kartę totalnej ofensywy na Ukrainę, ponieważ celem globalnego terroryzmu hybrydowego jest zastraszanie i tworzenie stref wpływów. Putinowcy prowokują różnorodne konflikty, wykorzystują zarówno polityczne waśnie, jak i produkowanie skandali oraz wprowadzanie „prawodawców” do Rady Najwyższej. Poprzez swoich emisariuszy „forsują” kontrowersyjne projekty ustaw, jak, powiedzmy, ustawy o lustracji, o decentralizacji, siejąc wrogość między Ukraińcami i zniekształcając oblicze kraju przed światem. Taka legislacja prowadzi kraj nie do decentralizacji, a do federalizacji. To są właśnie przykłady ostrej ingerencji w politykę wewnętrzną kraju. W konsekwencji — niszczenie naszego ustroju w celu dzielenia i rządzenia choćby na poszczególnych terytoriach. Ta taktyka będzie trwać. Stąd też próby wyznaczenia przedterminowych wyborów. Trzeba przeciwstawić się „putinizacji”. Oto przykład. Przypomnijmy, do jak haniebnego stanu została doprowadzona Ukraińska Armia, którą za Janukowycza kierowali jawni rosyjscy emisariusze. Dzisiaj Siły Zbrojne się odrodziły. Plus zwiększanie potencjału wojskowego, kompleksu wojskowo-przemysłowego. Funkcjonuje instytut wywiadu zagranicznego, Główny Zarząd Wywiadu Ministerstwa Obrony, doskonali się działalność Ministerstwa Obrony. Uzgadniają działania między strażą graniczną, Gwardią Narodową a Siłami Zbrojnymi. Mamy pewne doświadczenie w prowadzeniu walki. Zważywszy na to, dzisiaj Ukraina może przeciwstawić się zewnętrznemu agresorowi. Temu sprzyjały też czynniki międzynarodowe. Świat zrozumiał, kto jest ofiarą, a kto agresorem. Zostało to już uznane przez instytucje międzynarodowe. Ale. Nie uwzględniono postmajdanowych oczekiwań, w szczególności dotyczących śledztwa w sprawie morderstw na Majdanie. Moim zdaniem ustawa o oczyszczeniu władzy doprowadziła do nieuzasadnionego wyjałowienia organów władzy w systemie ochrony porządku prawnego z profesjonalnych kadr. A ci, którzy inicjowali rozprawę z narodem, przebywają obecnie albo za granicą, albo pod kopułą Rady Najwyższej. Powiedzmy, sprawa Kurczenki, według naszych prognoz, miała być jeszcze w sierpniu 2014 roku w sądzie. Ale zaczęła odżywać dopiero za Łucenki. Cały stracony czas był, najwyraźniej, przedmiotem wewnętrznych targów wśród wyższych rangą urzędników. Z tej wielkiej liczby postępowań karnych, które wtedy rozpoczęliśmy (2,5 tys.), jeszcze dzisiaj bardzo niewiele jest w sądach. Inercyjnie prowadzone jest śledztwo w sprawie rozstrzelania „Niebiańskiej Sotni”. Dokończenie na str. 11. Każdy dzień życia naszego społeczeństwa naznaczony jest wydarzeniami, które przyciągają uwagę przeważającej większości obywateli, stają się przedmiotem dyskusji w przestrzeni informacyjnej. Dzisiaj rozmawiamy o tym z przewodniczącym partii politycznej „Patriota”, byłym Pierwszym Zastępcą Prokuratora Generalnego Mykołą Hołomszą. Od lewej do prawej: Dmytro Łomaczuk, Mykoła Hołomsza, Pawło Mowczan, Femij Mustafajew, Heorhij Filipczuk, Kyryło Stecenko

s. 11 · strona oryginału ↗

„W mroźnym zimowym czasie Iwan wybrał się na wyprawę, zabierając ze sobą opriczników i całe wojsko. Już na granicy guberni twerskiej rozpoczęła się wojskowa egzekucja, przed którą bladły grozy pierwszej wyprawy inflanckiej… Od Klinu do Nowogrodu car zostawił za sobą pustynię. …Podmiejskie klasztory zostały wydane na łup i 500 mnichów zostało uprowadzonych. Na drugi dzień opricznicy wniknęli do miasta, zebrali wszystkich księży i diakonów i postawili ich obok mnichów na chłostę. Bito ich od rana do wieczora, żądając po 20 rubli okupu za każdego…. Carscy przyboczni krążyli po domach i spędzali mieszkańców w miejsce otoczone ogrodzeniem i pilnowane przez wojska. Iwan Groźny rozkazał bić kijami na śmierć wszystkich mnichów… …W następne dni terror osiągnął przerażające rozmiary. Na głównym placu miejskim wzniesiono podobiznę trybunału, otoczoną narzędziami tortur. Car przystąpił do szybkiego sądu. Mieszczan przyprowadzano setkami, torturowano, palono na małym ogniu z wyrafinowanymi metodami, następnie prawie wszystkich skazywano na śmierć i wieziono topić. Zakrwawione ofiary przywiązywano do sań i po stromym zboczu spuszczano do bystrza, gdzie Wołchow nigdy nie zamarzał. …Niemowlęta topiono, przywiązawszy je do matek. Opricznicy z pikami stali na łodziach i obserwowali, żeby nikt nie ocalał. …Rzeź trwała pięć tygodni i w rzadkie dni na tamten świat nie wysyłano 500—600 osób. Czasami liczba ofiar wzrastała do półtora tysiąca dziennie”. (W. Beliński. „Strana Moksel”). Ten sam los spotkał Psków, znowu według tego samego schematu: tortury, wyniszczenie, grabieże. Zamożniejszych wysłano do Moskowii, pozwalając zabrać nieco ze swojego majątku. Na ich ziemię przysłano moskiewskich bojarów. W ruinę została zamieniona Twer, Riazań, Smoleńsk i inne ziemie, gdzie zamieszkiwały plemiona ugrofińskie. Te plemiona staną się macierzystą podstawą nowego narodu — Rosjan. Kilka stuleci w tym etnokotle „warzył się” nowy etnos. Okrutnie i niemiłosiernie. Ugrofinów mieczem i ogniem przekształcali w wielkorusów wiernopoddańczy Ordy Rurykowicze i tataro-mongołowie. I wreszcie urodził się „starszy brat”, kiedy „młodszy” zdążył już nawet wąsy zapuścić. Mongoloidalno-ugrofiński. Urodził się, to i dobrze, niechby żył i nie rozpaczał. Gdyby w nim zwyciężyła krew fińska czy kilka kropel słowiańskiej. Wszak Ugrofini pokojowo sąsiadowali między sobą, skutecznie prowadzili gospodarstwo i nie zapatrywali się na cudze. Ależ zwyciężyła krew ordyńska. Jak widzimy, asymilacja nie zawsze prowadzi do pokojowych tworów, a brutalny gwałt niesie w sobie dziedziczne przekleństwo i nakłada je chyba na wszystkie pokolenia. Bo, być może, te grozy, ta agonia torturowanych ludzi, które czyniły się na ziemiach Słowian i Ugrofinów, jednak nie tylko nazywają się „zbieraniem ziem”, a karą ludzkości przez naród, nazwany w Biblii „cierniem w boki”. Narodem polarnej genetyki, gdzie ciasno przeplotło się niewolnictwo i okrucieństwo, pokora i agresja. Ciąg dalszy nastąpi. Zakończenie. Początek na str. 7 Gdyby u kierowników organów ścigania, których wyznaczono, priorytetem był obowiązek państwowy, to, oczywiście, te sprawy już powinny być w sądach. Wtedy nie byłoby żadnych komentarzy, żadnych obłudnych informacji. O tym, nawiasem mówiąc, wspomniał też wiceprezydent USA Joe Biden. Zauważył on, że po takich ofiarach, jakie były na Majdanie, nie mamy prawa zapomnieć o jego wartościach. Wprost powiedział, że nasz polityk musi zapomnieć o własnych interesach, a kierować się interesami kraju i narodu. Ważnym czynnikiem pozytywu opinii publicznej jest nieustanne promowanie reform. A u nas brakuje nawet takiego pojęcia, jak „koordynacja reform”. Dlaczego? Bo niekompetentni kierownicy przychodzą do organów ścigania i reformują system pod siebie. Nic wspólnego z poprawą praw człowieka. Potrzebna jest modernizacja. Państwo musi wziąć na siebie funkcję koordynacji. Także Ukrainie należy skodyfikować ustawodawstwo. Obliczyliśmy, że nie mniej niż 12 kodeksów potrzeba, aby mieć efektywną pracę organów ścigania bez dublowania, waśni, wewnętrznych sporów, żeby wszystko działało jako jednolity mechanizm państwowy. Warto stworzyć instytut kryminologii, którego celem jest badanie przyczyn korupcji, proponowanie rozwiązań problemów, w szczególności wyższemu kierownictwu politycznemu państwa, organom ścigania. Ale dzisiaj ten instytut nie pracuje. Wszystkim znana jest natura i przyczyny korupcji: kiedy wyższe kierownictwo polityczne nie zajmuje się korupcją, to jej nie ma ani w niższych organach władzy, ani w sferze ścigania. Mamy wszystkie instrumenty, żeby wykorzenić to zjawisko. System ścigania potrzebuje gruntownej przebudowy i zmian, jak i cały system funkcjonowania zarządczego. A my płodzimy biurokrację: w 1992 roku urzędników było nieco ponad 50 tys., a populacja — 53 mln. Dzisiaj 42 mln populacji, a urzędników — pod 400 tys. — Mykoło Jarosławowyczu, jak Pan odnosi się do narzuconej społeczeństwu (właśnie dzisiaj!) dyskusji o świętowaniu 8 marca? — Dzisiaj Międzynarodowego Dnia Kobiet już nikt nie wiąże z historią światowego ruchu feministycznego: jeden marcowy dzień w roku, żeby pogratulować kobietom. Czyż kobiety nie zasługują na codzienną męską uwagę? Czyż o to walczyły sufrażystki minionych stuleci i ich obecne następczynie? Choćby kto co mówił, 8 marca — to jedno z tych komunistycznych świąt, które my bezmyślnie, z inercji, kontynuujemy świętować. Zatem inicjatywa Ukraińskiego Instytutu Pamięci Narodowej, z którą wystąpił jego dyrektor Wołodymyr Wiatrowycz w sprawie dekomunizacji świąt, jest całkowicie nagląca. Nie można tworzyć nowej Ukrainy, oglądając się na komunistyczną ideologię narzuconych świąt. „Nowe czasy nowego pragną słowa” — i tym wiele powiedziano. Nie trzeba przestrzegać radzieckich tradycji, które ciągną na dno. To dotyczy też Dnia zwycięstwa. Zgromadzenie Ogólne ONZ w 2004 roku, na 60-lecie zakończenia II wojny światowej w Europie, ogłosiło Dni pamięci i pojednania — 8 i 9 maja. To nowoczesne cywilizacyjne podejście do historii i pamięci o milionach ludzi, którzy stali się ofiarami wojny. A ktoś chce wciąż świętować Dzień zwycięstwa — zamiast tego, by czcić wyczyn poległych i żywych w walce z nazizmem. Nawiasem mówiąc, istnieje nagląca potrzeba szerokiego przekazywania światu prawdy o Ukrainie i Ukraińcach w II wojnie światowej, nie pozostawiając bez odpowiedzi wyzwań kremlowskich polittechnologów, którzy narzucają „swoją” „prawdę” o tamtej wojnie — w duchu paktu Mołotow-Ribbentrop. W tej „prawdzie” ukryty jest ból milionów naszych rodaków, których komunistyczny system rozstrzelał bez sądu i śledztwa w piwnicach WCzK-KGB, zgnoił w więzieniach i gułagach, wymorzył głodem, rzucił bez broni pod nazistowskie czołgi… Czy możemy my i czy mamy prawo świętować takie zwycięstwo? Pojednanie zaś dla Ukraińców nabiera nie tylko historycznego, ale i cywilizacyjnego znaczenia. Rozszarpane przez różne imperia i państwa ukraińskie terytoria długo wracały do swojej prawdziwej, odpowiedzialnej jedności. Zatem dla Ukraińców temat pojednania jest tematem jednoczenia narodu godnych obywateli. Musimy tworzyć nowe ukraińskie święta oraz przywracać w nasze życie tradycyjne dla naszego narodu świętowania. Rozmawiała Lubow HOŁOTA

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn