Strona · s. 10strona oryginału ↗
DNA barbarzyńcy
Слово Просвіти, №06 за 2017 рік
Kateryna MOTRYCZ
Wojownicze, agresywne narody to być może największy smutek ludzkości. Są one wojskiem demonicznego świata, łamaczami wszystkich Przykazań Bożych. Stwórca powstrzymywał je, kończył ich istnienie, to asymilując, to odbierając im życie. W ten sposób zniknęło wiele hord, ludów, etnosów, historyczne wiatry rozwiały je jak proch. Niektórym agresywnym udało się przeżyć do dziś, ale ich konie od dawna tupią po ich ziemi, a broń leży w ich magazynach. Potomkowie niegdyś wojowniczych, a obecnie całkowicie pokojowych, cywilizowanych narodów, odzwierciedlają podbojowe krwawe igrzyska swoich przodków w utalentowanych filmach, dumnie nazywając imperialną zarazę „wspaniałym stuleciem”. Każdy naród ma w swojej kronice historycznej czarne i jasne strony. Nie zapomnieli, obecnie zbratańczeni, Ukraińcy i Polacy żadnej złej strony, którą pisali to razem, to osobno. O swoich „niesławnych” pradziadach „sławni” potomkowie powściągliwie mówią: „Tak żyło okrutne średniowiecze”. Mówiąc, że wszystkich karmił czerwonymi wyziewami Mars. Długo i złowieszczo. Wszystkich godzi Klio, bezstronna, mądra, w nikim nie zakochana i wiecznie młoda. I już wielu wybieliła strony w ich księdze bytu i dopisała je radosnymi pokutnymi rozdziałami. Oto tylko „Carskij swod” nie zmienia ani swoich czarnych stron, ani swoich linii fabularnych. Co prawda, z wieku na wiek zmieniają się główni bohaterowie — jednych pochłania otchłań, a inni z niej przychodzą, duchem kopia poprzednich — i nieco zmieniają się nazwy nagłówków: „iść na niewiernych”, „wyniszczać zdrajców batiuszki-cara”, „za władzę radziecką”, „walka z wrogami ludu”, „wyniszczać bojowników-Afgańczyków… Czeczeńców”. A obecnie trwa bój „święty i prawy” z „kijowską juntą, banderowcami” i „pomagamy narodowi Donbasu budować Noworosję, bo kijowska junta zabrania mu rozmawiać po rosyjsku” oraz „Krym i Donbas nigdy nie były Ukrainą”. I już „ruski mir” wykasza lud syryjski, tworzy piekło, uzupełniając swój „Carskij swod” jeszcze jednym rozdziałem, niezmiennie napisanym krwią. Bo ma on ducha zgubnego i taką „misję”: odcinać od Drzewa Życia nowe gałęzie, walczyć przeciwko Duchowi Świętemu — twórcy wszelkiego bytu na planecie. „Misjonarz” jest tam, gdzie podnosi głowę jakakolwiek hydra i goni tam swój legion, wypróbowuje broń i ściera z powierzchni ziemi miasta, wsie i przynosi w oazy narodów, nacji to, czym włada w pełni — śmierć i piekło. Dokładniej, to ono nim włada, pochłonęło go jeszcze u zarania poczęcia i wdmuchnęło w niego swojego ducha. Ducha niewoli i mroku, ducha niewolnictwa i ciemnogrodu, zgubnego i okrutnego. Żyje on na przestrzeniach „niepodzielnej” jeszcze od czasu, gdy wykołysała go w swojej kołysce Złota Orda, napoiła mlekiem swoich narowistych dzikich klaczy. Duch niewolnictwa i agresywnej wojowniczości, jak ośmiornica, grzechotliwa mieszanka, gdzie połączone jest pełzanie przed władcą i jednocześnie gotowość rozerwania wszystkich i każdego, na kogo ten wskaże. Już jakby ich klasyk-metys pragnął w alegorycznej formie pokazać tego gołodupca-mesjanistę, darując mu cudowną bajkę o Złotej Rybce. I morał jej wychodzi poza ramy dziecięcego gatunku bajkowego, a raczej odzwierciedla cechę narodową, gdzie niewolnik i właściciel niewolników są w jednej osobie. Oto i biedna staruszka nie zadowoliła się nawet statusem carycy, a zapragnęła podporządkować sobie samą rybkę-czarodziejkę. W rezultacie — te same rozbite koryto i ona w łachmanach. I ta analogia nasunęła się, gdy niedawno na ekranach telewizorów wyłonił się carzyk, potomek puszkinowskiej staruszki, a obok chłopiec — uczeń. Carzyk zapytał ucznia: „Gdzie granice Rosji?”. Dziecko odpowiedziało. A carzyk machnął rączką, jak jego „poprzednik” na samochodzie pancernym, szkodliwie uśmiechnął się i wyrzekł: „Granic Rosja nie ma”. Prawie jak u staruszki, która również „granic nie ma”. Rozbite koryto już się wyłania, tylko ono jest dla „narodu-zwycięzcy-wyzwoliciela”, który cicho pojękuje, zwłaszcza na prowincji. Patrzyłam na to głęboko bolesne, nieuleczalne niepowodzenie z całym kłębkiem zaburzeń psychicznych i myślałam: kiedy wreszcie Bóg przeprowadzi „granice” w jego obłędnym imperialnym szaleństwie i przerodzi ten niebezpieczny naród w całkowicie bezpieczny, który odpocznie sam od siebie i da odpocząć planecie. Z nadzieją spoglądasz na Chiny i myślisz, że ta „przyjaźń” ostatniego czasu to może zamysł Boży. Chiny coraz bardziej i bardziej napierają, na Dalekim Wschodzie skośnych oczu z roku na rok wśród „nienawidzących bander” jest coraz więcej. (Wiem dokładnie — tam mieszka rodzina). I takie pojęcie jak Wygnanie ma nieco obrazowe znaczenie. Nikt na przykład nie wyganiał naszych przodków Adama i Ewy z raju. Oni zmuszeni byli sami opuścić go, wszak na Międzyrzecze, w wyniku drgań skorupy ziemskiej, następował wylew rzek z czterech stron. Na przykład stu przybyłych w rosyjską prowincję z Chin młodych Chińczyków ożeni się ze stu przybyłymi młodymi Chinkami. Bezperspektywiczne miasteczko obrócą w perspektywiczne. Chińską zdolność pracować i doskonalić sytuację demograficzną wszyscy znają. I oto w tym zaniedbanym, na granicy zniknięcia miasteczku pojawi się jeszcze 700—800 chińskich dzieci. Do nich dołączą jeszcze krewni, wszak od Władywostoku do Chin jest rzut beretem. Zatem sytuacja demograficzna rosyjskiej prowincji poprawiła się w bajkowy sposób i spogląda na „zwycięzcę-wyzwoliciela” skośnymi oczami. Jeszcze i trzeźwiejszych, i niezaangażowanych w wyprawy na „wrogów ojczyzny” w najem weźmie. I oto po 50 latach wygnanie się dokonało. Tak Stwórca uciszał wiele wojowniczych narodów, zmieniając je w pokojowe, całkowicie bezpieczne dla mieszkańców planety. I tak, przebiegając w myślach historię własną i „starszego brata”, zwłaszcza wpatrując się w jego niewolniczo-okrutne oblicze przez ostatnie trzy lata, kiedy stał się rodzonym bratem Adolfa z niemieckiej „prowincji”, wpadasz w marzenia i wyobrażasz sobie, w co lub kogo przerodzi Stwórca ten głęboko nieszczęśliwy, na poziomie genetycznym zgwałcony i zmanipulowany, zmęczony biedami i niekończącymi się bitwami naród, zaprogramowany na krwawe wypady po planecie. Naród przekonany o jakiejś swojej mesjańskiej misji, a w istocie stał się biblijnym „cierniem w boku”, katem i zmorą Ukrainy. Który wreszcie zdjął z siebie faryzejską maskę braterstwa i znów dręczy Ukraińców, niesie na gradach i bukach swoje „braterstwo” i o którym chce się powiedzieć słowami Jezusa Chrystusa: „Imię mu legion”. Od gorliwego niewolnika Złotej Ordy, jej wychowanka i wyhodowańca, wielkiego „zbieracza” cudzych ziem, wojowniczego Aleksandra Newskiego, jego wnuka, nie mniej okrutnego „zbieracza”, oddanego Ordzie Iwana Kality, cara Iwanuszki Groźnego oraz innych katów aż do dziś, zasiewa on ziemię śmiercią, włóczy się po planecie, wlecze swój wstrętny „ruski mir” i strasznie chce zainfekować nim świat, żeby stał się podobny do życia mieszkańców baraków Złotego Pierścienia. Kiedy zaś zagłębiasz się w genetykę tego „mesjanisty”, to rozumiesz, że innym ten naród i nie mógł być, wszak ojcem u niego jest Batu, a matką zgwałcona ugrofińska kobieta. I Moskwa poczęta z rozkazu chana Mengu-Timura, prawnuka Batu, kiedy tataro-mongołowie już całkowicie podbili pod siebie ziemie suzdalskie — przyszłą Moskowię. Gospodarzami i władcami tych ziem byli ordyńcy. (Książętami tylko ci, którzy stali się posłusznymi najmitami Ordy i którzy otrzymali od chana jarlyk i wykonywali wszystkie jego polecenia). Było ich aż dziewięciu: od Batu do ostatniego chana Dżanibeka. Właśnie on, prawnuk Batu Mengu-Timur, zasiedlał te „zaleszańskie” ziemie (przyszłą Rosję) mongolsko-tatarską szlachtą oraz sprowadzał tam ugrofinów, którzy uciekali w lasy przed ich przemocą — twierdzi wielki znawca Moskwy ordyńskiej W. Bieliński. Zatem była to asymilacja i jednych, i drugich. Embrion tego złowieszczego poczęcia miał wszystkie dziedziczne cechy okrutnego ordyńca, który władał na przestrzeniach dzisiejszej Rosji ponad trzysta lat, oraz zniewolonych ugrofinów, którzy stawiali opór, ale wreszcie zostali zgwałceni.
Tak, na terenach dzisiejszej Rosji żyły plemiona ugrofińskie, „ludzie zalescy”. To dla nikogo nie jest nowina. I mit o naszych braciach Słowianach to tylko imperialny mit, w który wielu Ukraińców wierzy do dziś, choć „zbieracz” po raz kolejny zbiera-odbiera cudze ziemie. Słowianami byli tylko nowogrodzianie oraz mieszkańcy Pskowszczyzny, którzy sąsiadowali z plemionami ugrofińskimi. Źródła historyczne opowiadają o etnicznej różnorodności tych plemion i o tym, gdzie żyli. (Nad rzekami Oką i w górnym biegu Wołgi żyli Wesiowie, Muromowie, Merianie. Środkowe Powołże — Mordwini, Czeremisi. W fińskich miastach Suzdalu, Rostowie, Muromie żyli Meszczerowie, Moksze, Mordwini, Marijczycy. Te same plemiona zamieszkiwały Tułę, Riazań. Mordwini, ba, merdinis, moksel — w bagnistych lasach, gdzie kiedyś powstanie Moskwa. A jeszcze żyli tu od niepamiętnych czasów, od pierwszych tysiącleci naszej ery, plemiona fińskie Peczorowie, Jamowie, Litwini, Marijczycy, Permiacy, Czeremisi, Narowie i inni, ślad po których zniknął na zawsze). I nazwy „odwiecznie ruskich” miast oraz rzek nadali właśnie oni, aborygeni ugrofińscy. Od Morza Białego — do Oki, Wołgi i Peczory — to wszystko są ich nazwy. Rosyjski historyk W. O. Kluczewski pisze, że „plemiona fińskie osiedlały się wśród lasów i bagien środkowej i północnej Rosji jeszcze w tym czasie, gdy nie zauważono tu śladów obecności Słowian”. I oto pojawił się jeden Słowianin. O nim dziś zapomniano, ale odegrał wielką rolę w tworzeniu imperium w barbarzyńskim stylu. On również dołożył się do tego DNA, z którego poczęło się embrion, a potem narodziło się ledwo widoczne ciało, rosło grabieżami i wyprawami, zniewalając i mordując, i wciąż obrastało w tłuszcz, stawało się „jedynym i niepodzielnym”, aż tak, że obecnie „granic nie ma”. Tym reprodukcyjnym samcem-państwowcem „niepodzielna” się szczyci, zalicza go do najbardziej heroicznych, najbardziej brzemiennych w skutki postaci „ojczyzny”. Choć inny naród poddałby go anatemie. Ale tam wszystko jest inaczej: białe nazywają czarnym, czarne — białym, zło — dobrem, podbój — pomocą, agresję — „obroną ojczyzny”. Tak, to właśnie Aleksander, nazwany Newskim. W rosyjskim imperium było wiele demonicznych postaci u szczytu władzy: Iwan Groźny, Piotr I, Katarzyna II, Lenin, Stalin, wreszcie Putin. To właśnie oni podporządkowali sobie tego trzygłowego smoka, na którym trzyma się ich państwo, albo jak sami mówią — trzy filary: „samodzierżawie, prawosławie i naród”. Na nich opiera się od wieków. Niezmiennie okrutne, zaborcze, agresywnie-militarne, tłumiące wszelkie przejawy odmiennych poglądów, niezmiennie z władzą w rękach kolejnego dzierżymordy, choć na pozór istnieją wszelkie „dumy” oraz różne ugrupowania polityczne i wojskowe jako dekoracja do poleceń imperatora; od samego poczęcia uruchomiony mechanizm donosów, znowuż jeszcze u zarania swojego kształtowania-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
