Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 11strona oryginału ↗

Ciąg dalszy artykułu ««Słuchać i słyszeć myśli narodu» Mykoła HOŁOMSZA: Mykoła HOŁOMSZA:», s. 7

«Słuchać i słyszeć myśli narodu» Mykoła HOŁOMSZA: Mykoła HOŁOMSZA:

Слово Просвіти, №06 за 2017 рік

„W mroźnym zimowym czasie Iwan wybrał się na wyprawę, zabierając ze sobą opriczników i całe wojsko. Już na granicy guberni twerskiej rozpoczęła się wojskowa egzekucja, przed którą bladły grozy pierwszej wyprawy inflanckiej… Od Klinu do Nowogrodu car zostawił za sobą pustynię. …Podmiejskie klasztory zostały wydane na łup i 500 mnichów zostało uprowadzonych. Na drugi dzień opricznicy wniknęli do miasta, zebrali wszystkich księży i diakonów i postawili ich obok mnichów na chłostę. Bito ich od rana do wieczora, żądając po 20 rubli okupu za każdego…. Carscy przyboczni krążyli po domach i spędzali mieszkańców w miejsce otoczone ogrodzeniem i pilnowane przez wojska. Iwan Groźny rozkazał bić kijami na śmierć wszystkich mnichów… …W następne dni terror osiągnął przerażające rozmiary. Na głównym placu miejskim wzniesiono podobiznę trybunału, otoczoną narzędziami tortur. Car przystąpił do szybkiego sądu. Mieszczan przyprowadzano setkami, torturowano, palono na małym ogniu z wyrafinowanymi metodami, następnie prawie wszystkich skazywano na śmierć i wieziono topić. Zakrwawione ofiary przywiązywano do sań i po stromym zboczu spuszczano do bystrza, gdzie Wołchow nigdy nie zamarzał. …Niemowlęta topiono, przywiązawszy je do matek. Opricznicy z pikami stali na łodziach i obserwowali, żeby nikt nie ocalał. …Rzeź trwała pięć tygodni i w rzadkie dni na tamten świat nie wysyłano 500—600 osób. Czasami liczba ofiar wzrastała do półtora tysiąca dziennie”. (W. Beliński. „Strana Moksel”). Ten sam los spotkał Psków, znowu według tego samego schematu: tortury, wyniszczenie, grabieże. Zamożniejszych wysłano do Moskowii, pozwalając zabrać nieco ze swojego majątku. Na ich ziemię przysłano moskiewskich bojarów. W ruinę została zamieniona Twer, Riazań, Smoleńsk i inne ziemie, gdzie zamieszkiwały plemiona ugrofińskie. Te plemiona staną się macierzystą podstawą nowego narodu — Rosjan. Kilka stuleci w tym etnokotle „warzył się” nowy etnos. Okrutnie i niemiłosiernie. Ugrofinów mieczem i ogniem przekształcali w wielkorusów wiernopoddańczy Ordy Rurykowicze i tataro-mongołowie. I wreszcie urodził się „starszy brat”, kiedy „młodszy” zdążył już nawet wąsy zapuścić. Mongoloidalno-ugrofiński. Urodził się, to i dobrze, niechby żył i nie rozpaczał. Gdyby w nim zwyciężyła krew fińska czy kilka kropel słowiańskiej. Wszak Ugrofini pokojowo sąsiadowali między sobą, skutecznie prowadzili gospodarstwo i nie zapatrywali się na cudze. Ależ zwyciężyła krew ordyńska. Jak widzimy, asymilacja nie zawsze prowadzi do pokojowych tworów, a brutalny gwałt niesie w sobie dziedziczne przekleństwo i nakłada je chyba na wszystkie pokolenia. Bo, być może, te grozy, ta agonia torturowanych ludzi, które czyniły się na ziemiach Słowian i Ugrofinów, jednak nie tylko nazywają się „zbieraniem ziem”, a karą ludzkości przez naród, nazwany w Biblii „cierniem w boki”. Narodem polarnej genetyki, gdzie ciasno przeplotło się niewolnictwo i okrucieństwo, pokora i agresja. Ciąg dalszy nastąpi. Zakończenie. Początek na str. 7 Gdyby u kierowników organów ścigania, których wyznaczono, priorytetem był obowiązek państwowy, to, oczywiście, te sprawy już powinny być w sądach. Wtedy nie byłoby żadnych komentarzy, żadnych obłudnych informacji. O tym, nawiasem mówiąc, wspomniał też wiceprezydent USA Joe Biden. Zauważył on, że po takich ofiarach, jakie były na Majdanie, nie mamy prawa zapomnieć o jego wartościach. Wprost powiedział, że nasz polityk musi zapomnieć o własnych interesach, a kierować się interesami kraju i narodu. Ważnym czynnikiem pozytywu opinii publicznej jest nieustanne promowanie reform. A u nas brakuje nawet takiego pojęcia, jak „koordynacja reform”. Dlaczego? Bo niekompetentni kierownicy przychodzą do organów ścigania i reformują system pod siebie. Nic wspólnego z poprawą praw człowieka. Potrzebna jest modernizacja. Państwo musi wziąć na siebie funkcję koordynacji. Także Ukrainie należy skodyfikować ustawodawstwo. Obliczyliśmy, że nie mniej niż 12 kodeksów potrzeba, aby mieć efektywną pracę organów ścigania bez dublowania, waśni, wewnętrznych sporów, żeby wszystko działało jako jednolity mechanizm państwowy. Warto stworzyć instytut kryminologii, którego celem jest badanie przyczyn korupcji, proponowanie rozwiązań problemów, w szczególności wyższemu kierownictwu politycznemu państwa, organom ścigania. Ale dzisiaj ten instytut nie pracuje. Wszystkim znana jest natura i przyczyny korupcji: kiedy wyższe kierownictwo polityczne nie zajmuje się korupcją, to jej nie ma ani w niższych organach władzy, ani w sferze ścigania. Mamy wszystkie instrumenty, żeby wykorzenić to zjawisko. System ścigania potrzebuje gruntownej przebudowy i zmian, jak i cały system funkcjonowania zarządczego. A my płodzimy biurokrację: w 1992 roku urzędników było nieco ponad 50 tys., a populacja — 53 mln. Dzisiaj 42 mln populacji, a urzędników — pod 400 tys. — Mykoło Jarosławowyczu, jak Pan odnosi się do narzuconej społeczeństwu (właśnie dzisiaj!) dyskusji o świętowaniu 8 marca? — Dzisiaj Międzynarodowego Dnia Kobiet już nikt nie wiąże z historią światowego ruchu feministycznego: jeden marcowy dzień w roku, żeby pogratulować kobietom. Czyż kobiety nie zasługują na codzienną męską uwagę? Czyż o to walczyły sufrażystki minionych stuleci i ich obecne następczynie? Choćby kto co mówił, 8 marca — to jedno z tych komunistycznych świąt, które my bezmyślnie, z inercji, kontynuujemy świętować. Zatem inicjatywa Ukraińskiego Instytutu Pamięci Narodowej, z którą wystąpił jego dyrektor Wołodymyr Wiatrowycz w sprawie dekomunizacji świąt, jest całkowicie nagląca. Nie można tworzyć nowej Ukrainy, oglądając się na komunistyczną ideologię narzuconych świąt. „Nowe czasy nowego pragną słowa” — i tym wiele powiedziano. Nie trzeba przestrzegać radzieckich tradycji, które ciągną na dno. To dotyczy też Dnia zwycięstwa. Zgromadzenie Ogólne ONZ w 2004 roku, na 60-lecie zakończenia II wojny światowej w Europie, ogłosiło Dni pamięci i pojednania — 8 i 9 maja. To nowoczesne cywilizacyjne podejście do historii i pamięci o milionach ludzi, którzy stali się ofiarami wojny. A ktoś chce wciąż świętować Dzień zwycięstwa — zamiast tego, by czcić wyczyn poległych i żywych w walce z nazizmem. Nawiasem mówiąc, istnieje nagląca potrzeba szerokiego przekazywania światu prawdy o Ukrainie i Ukraińcach w II wojnie światowej, nie pozostawiając bez odpowiedzi wyzwań kremlowskich polittechnologów, którzy narzucają „swoją” „prawdę” o tamtej wojnie — w duchu paktu Mołotow-Ribbentrop. W tej „prawdzie” ukryty jest ból milionów naszych rodaków, których komunistyczny system rozstrzelał bez sądu i śledztwa w piwnicach WCzK-KGB, zgnoił w więzieniach i gułagach, wymorzył głodem, rzucił bez broni pod nazistowskie czołgi… Czy możemy my i czy mamy prawo świętować takie zwycięstwo? Pojednanie zaś dla Ukraińców nabiera nie tylko historycznego, ale i cywilizacyjnego znaczenia. Rozszarpane przez różne imperia i państwa ukraińskie terytoria długo wracały do swojej prawdziwej, odpowiedzialnej jedności. Zatem dla Ukraińców temat pojednania jest tematem jednoczenia narodu godnych obywateli. Musimy tworzyć nowe ukraińskie święta oraz przywracać w nasze życie tradycyjne dla naszego narodu świętowania. Rozmawiała Lubow HOŁOTA

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn