Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

Natalia DZIUBENKO-MEYS Natalia DZIUBENKO-MEYS

Слово Просвіти, №06 за 2018 рік

Pejzaż z kaliną Bezbarwny układa się pejzaż. W grafice – tylko odcienie szarości… I wypada z obrazu – niczym miraż – Kaliny nienaruszone gwiazdozbiór, Jej szkarłatne grona płomienne, Żywiołowy bunt w sercu międzyczasu. Żarzynki stepowego ugoru Płoną na odbarwionym tarasie. Kalinino! A chłód? A wiatry? I ty taka krucha i bezbronna, Ta, co w życie wraca kolory, Nam wyciągnąwszy swoje szczodre grona. Jednakowość wieloludnych tras W mieszczańskim tłoku i nurcie Spływa, przechodzi naraz W kropelki płomiennej rtęci. A ty – czerwienią! Czernią! Złotem! …Zamiecie, śniegi już gną podkowy. Ten bunt we krwi zgaśnie. Mniejsza z tym… Jeśli płoną gwiazdozbiory kalinowe. *** …Szeroki wachlarz deszczu. Poszedł. Ucichł. I znów trzepocze… Po co męczysz? Czego chcesz? Kropelka zapłacze: lecę, Żeby zgasić twoją świecę. Taka ciężka moja miłość, Taka lekka – jak pajęczynka, Drży listek, ręka, chusteczka… A świat – zawzięty ptasznik Z moich śmieje się modlitw. Błękit zwinął się w zwój, Tak ciężko suną siwe chmury, I jak przebudzenie z marzeń Grzebie się wiatr-łotr W ponurym pogorzelisku nadziei. Tak jesieni… Idą śniegi… Nikt nie zatrzyma: jak się masz? I tak bezlitośnie pojmujesz, Że chłodnieje wokół, Bo nie zwrócono długów. Bo nie układa się motyw Ptaków, co rwą się w ciepły wyraj, I tych tranzytowych pasażerów, Którzy uciekają za światy. Miłość nie zna samotności. Jej nie potrzeba nagród. Jak w polu losu – pory roku, Kropelka wiecznego potoku. I od wszystkich ziemskich szczodrości – Tylko lot. Kołowrót. *** Utknęło miasto w śnieżnych zaspach, Wokół wiatru srebrzysta wirująca zamieć, Piszczą tramwaje, mruczą gazety, I kłócą się wrony w garażu. Latarenki, anteny, estakady… Koronka lodowych ogrodzeń. I ciche szeleszczenie opadu śniegu, Jak wszechświata ledwo uchwytne drżenie. Idą śniegi. I mnożą się estampy Na szarym tle niepokojów, samotnych ścian Natura nam wyczarowała święto – Impresję chwilowych przemian… Zamieć miecie i nadciągają chmury. Drzewa, niczym odwieczni pasterze Prowadzą do miasta śnieżne stada. Zlodowacenie. Kaszel. Kożuchy. Ptasie niespokojne wzory, Daleki huk podziemnego metra, Budynki – te ludzkie przemarznięte ule Ślepawo patrzą w Dniepr. I miasto kołysze się na wietrze, Spokojnie i cicho tu, na brzegach… I biała-biała zimowa paleta, Gdzie ja błądzę boso po śniegach… *** A los wciąż nie staje się łagodniejszy. Tracisz przyjaciół. Dokuczają wiersze. I szron zbiera się na skroniach, I noce aż szarzeją od bezsenności. A przyjaciel odszedł. Nie zdążył. Nie pożegnał się… Bo kupa spraw… I już nie było czasu Aby dotrzeć do upragnionych wyżyn, Dokąd, nie oglądając się, biegniesz. Lecz już los nie przerywa tamy – Obcy i spolegliwy. Bracie! Bracie… Rozrzucone brudnopisy. Czarny śnieg… Pigułki… Dosięgnąć nie mógł... Bo czas… Bo rytm… Bo sprawy – na wczoraj. Nie do pokłonów, nie do ceremonii. …I głosy smutnych lekarzy, Nienaukowe terminy: spłonął… Drzwi nie zamknął. A stamtąd przeciąg, Wiatry… Wieńce w zimnej pozłocie, I esemeska, którą zachowuję: “Twój abonent wrócił do sieci”. *** Przemiany, przekręty, przeploty… Jak nie słowem, to kamieniem czy kastetem Cichych rymów zrywają serpentynę. Po piórku, słomce, po minucie Rozbierają jasne gniazda anielskie, Dopasowują do kramowych witryn. Nie daje się, nie ucieka, nie mija, Choć niczego, prawdę mówiąc, nie wie, Lecz kiedy poezji boli – To łza dotknęła membrany, To krwawi czyjaś otwarta rana, Ciemność pełznie na błękit. Wyścigi, drapieżne łowy i polowania… W przełomach jarmarcznej modlitwy Chlupoczą poświęcone miody, A kulisy opuściły się z neonu… Anioł milczący i bezbronny Zamarza na gałązce Gwiazdy. *** Wyłączę komputer – dzisiaj mnie tu nie ma. Lśniące fantomy, puste wirtualne pokusy… A co zostało? Uparcie szukać śladów, I dalej lecieć na białym skrzydle opadu śniegu, Gdzie wszystkie kolory zgasiła nagle zima. Błądzą drzewa, niczym wygnańcy z jasnego raju. Jest przęślica światła, tylko równowagi nie ma, Jest cisza chłodna, lecz tylko spokoju nie ma. I właściwie nie wiesz, nie widzisz dróg, ani ścieżek, Bo ostro złączyły się klemy, przewiązki, mity, I długo będziesz błądzić, dopóki wreszcie nie znajdziesz W wygiętych gałęziach chłodnego załamania światła. I co zostało… Strumienie piekących wiatrów Oraz runy tajemne na zakurzonych szybach, A jeszcze zamarznięte w głębinach rzeki żaki, W których duszą się gwiazdy przestraszone. I ryby... I tę nieskończoność, i tę nieuchwytną piękność W pliki zgasłe dzisiaj już nie zapiszę, Mnie została drobina ostatnia czasu Zdmuchnąć z dłoni drżącą śnieżynkę… Zeszłoroczną… Przypomnieć o drzewie Zdaje mi się: wszystko było nie tutaj… Bo co tej pani w czerni do mnie? Rozłąka nasza jeszcze nie ostateczna, I nakombinował wiatr-przeplot Twoje pożegnanie, i długi powrót niemożliwy. Wymyślił deszcz, który padał ukośnie, Fletni smutne obertony, Wyciągnięte ręce drzewa chłodne, I po prostu ptaki, ludzi i głosy, Jak odruch współczującej przyrody. Wszystko zdaje się – to nie na serio… Tylko rękę wyciągnij – wszystko tak blisko… Lśniące zwierciadło chłodnym blaskiem – I przytulę się do rodzinnego policzka – Szczęśliwa i zakochana dziewczynka. I kto tak zaplątał ten kłębek? To drzewo… Ono tutaj nie ma nic do rzeczy. W jesień z wiosny legła droga, I po prostu przelatywał jakiś listek, A ja go zatrzymałam… niedługo… Ja znów obracam ciemną oś… Mnie jednak nic się nie zdawało: W zwierciadle wypadają rosy, I skapują na ziemię, niczym wosk, Z drzewa, które poszło za mną w jesień. Ono i teraz tam, tylko o krok, W tym niemym surowym zwierciadle, Lecz wspomnienia wszystkie niedoskonałe, I, chyba, czas – zwrócić ten listek Na gałąź, która zbladła od smutku… …Ta jesień, jak klasyczne burime. Choć inna treść, ale stałe rymy. Milczała wczoraj, dzisiaj tęskni szlochając, Ale za ramiona już nie obejmie… Ja puściłam drzewo samo… Czas kamieni Dzisiaj ciężko. Strasznie. Nie do liryki. Wodne… Szyrokine… Burza. Krwią zachłystuje się Awdijiwka, W ogniach piekielnych zamarza. Najeźdźcy zdziczałego kraju, Więźniowie własnych mitów oraz obłud Pełzną… Czas głuchy kamieni. Czas ślepy mankurtów i judaszów. Oczywiście, ciężko... Strzępy. Odłamki. Gdzie wy, przyjaciele? Co wy, wrogowie? Już psiarczycy oraz polityczni spiskowcy Nas bez nas wyprowadzają na targi I nie widzą: tutaj już śnieg zardzewiały: Grady, moździerze, ziemianki… Niebieskie niebo rodzinnego państwa Flagi przebijają obce. Wieże z obwisłymi drutami, Ognista niepowstrzymana wirówka. Przelatuje naszymi miastami Jak chwast czarna śmierć. Łuski, przebite ogrodzenia… Padają na śnieg ojcowie, synowie. I kobiety szlochają: Boże! Boże! Oświeć ich dusze. Zatrzymaj! Groza ta – nie!, nikomu nie ujdzie I ile by na nas nie szło nikczemników, Tyle bólu w ukraińskim sercu, Że i kamienie na wskroś przepali. Pożegnanie On w biegu wskoczy do wagonu, Dziewczynka młoda pobiegnie po podkładach, Oślepi na pożegnanie błysk flesza, Zaterkocze w kieszeni telefon, I w ślad popłyną głosy… Do rana malować będzie wyobraźnia Śnieżynki na główeczce kędzierzawej I złotawą iskierkę łzy. Pomyśli: jak szybko czas przepłynął I trochę za dużo wzruszenia – Patrzyła, jakby widziała ostatni raz, A odrywała się, jakby na wieki… A jeszcze uśmiechał się – jutro tam futbol, I chłopakom ciężko bez niego, O braciszku, aż nadto już smutnym, Co cały urlop czyścił jego lufę. Przedział drżał, a myśli – w rozbiegu, Niepokoił się: nie zdążył powiedzieć mamie, Że zatęsknił za rodzinnymi rękami, Że śniła mu się każdej nocy. Coś opowiedział jej i jakoś nie w porę, Naobiecywał po jesieni wesele… Ona zaś bez słów, zdaje się, zrozumiała, Że syn nieprędko wróci z powrotem, Bo bardzo długo szykowała plecak, Ona niczym mu nie wyrzucała, I niechby lamentowała i szlochała… Lecz nie patrzyła… nie patrzyła… tak… Powrót Powróci do domu. O wieczornej porze Zapuka nowiutka kula Zamiast ręki. Ustami czarno-szarymi Ledwie wymówi do matki: wybacz…

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn