Strona · s. 7strona oryginału ↗
«Co myślicie o Ukrainie?» Wystąpienie podczas dyskusji nad książką Jurija Szczerbaka „Ukraina w epoce wojny-pokoju”
Слово Просвіти, №06 за 2020 рік
Na krytyczną ocenę zasługuje nieudolność polityki zagranicznej Zełenskiego. Autor ma rację, że w kwestii rozwiązania problemu zaanektowanego Krymu i części okupowanego Donbasu nie należy pokładać nadziei w sprzedajnych państwach Europy — Niemczech i Francji. O tym, jak zachowuje się kanclerz Niemiec Merkel, dobitnie świadczą wypowiedziane przez nią do Putina słowa o konieczności dokończenia (wbrew nałożonym przez USA sankcjom) budowy „Nord Stream 2”. Oburzenie wywołuje oświadczenie prezydenta Francji Macrona w Izraelu, że w pełni zgadza się ze wszystkim, co podczas swojego wystąpienia mówił jego „przyjaciel” (!?) Putin. Zełenski musi zrozumieć, że nie należy pokładać nadziei w mało wiarygodnych uczestnikach negocjacji w formacie czwórki normandzkiej i że nie do Omanu (państwa, które nie ma na świecie autorytetu) należy jeździć, lecz codziennie wzmacniać relacje z wiernym sojusznikiem państwa ukraińskiego — USA, największą światową potęgą. Choćby UE starała się dowieść swojej siły, w porównaniu z USA Europa wygląda jak karzeł. Aby się o tym przekonać, wystarczy porównać budżety wojskowe na 2020 rok. Budżet wojskowy Francji to 44,3 mld dolarów, Niemiec — 35,8 mld dolarów, a budżet wojskowy wszystkich krajów UE razem wziętych wynosi 219 mld dolarów, podczas gdy prezydent USA Trump podpisał budżet obronny USA na 2020 rok w kwocie 738 mld dolarów. Porównajmy tę imponującą sumę z budżetem Rosji — 51,8 mld dol., podczas gdy budżet wojskowy na 2020 rok stosunkowo niewielkiej terytorialnie Japonii — 240 mld dolarów, przewyższył wojenny budżet wielkich Chin, wynoszący 233 mld dol. (w porównaniu z poprzednim rokiem Chiny zwiększyły wydatki na obronę). Na tym tle o budżecie wojskowym Ukrainy w dolarach wstyd mówić — lepiej brzmi on w walucie krajowej: 240 mld hrywien. Zatem sytuacja na Ukrainie jest trudna, jeśli nie powiedzieć katastrofalna. Klęska w gospodarce, klęska w dziedzinie polityki zagranicznej, klęska polityki kadrowej i polityki w dziedzinie kultury. Niekompetentne oświadczenia Zełenskiego o konieczności przemianowania ulic i potępienie stawiania pomników wybitnym postaciom ukraińskiej historii wywołują pytanie: „Quo vadis, Ukraino?”. Podczas kampanii wyborczej Zełenski, odpowiadając na krytykę jego politycznego niedoświadczenia, stwierdził: „Jeśli poczuję, że nie radzę sobie z obowiązkami prezydenta, podam się do dymisji”. Nadszedł czas przypomnieć prezydentowi Zełenskiemu jego obietnicę. Tym bardziej, że odpowiednia petycja, umieszczona przez działaczy społecznych na stronie internetowej Biura Prezydenta, w ciągu kilku godzin zebrała niezbędną liczbę podpisów.
Szanowne towarzystwo! Uważam, że musimy dzisiaj jeszcze raz podziękować Jurijowi Szczerbakowi za książkę „Ukraina w epoce wojny-pokoju”, którą w naszej pierwszej dyskusji nazwałem „Nową Biblią naszego narodu”. Jurij Szczerbak pokazał nam wybitnych amerykańskich polityków, których dzieła nie tylko czytał, ale będąc ambasadorem Ukrainy w USA, miał okazję z nimi rozmawiać. Oczywiście każdemu z nich zadawał jedno pytanie: „Co myślicie o Ukrainie?”. Wszyscy oni scharakteryzowali Ukrainę jako uciemiężony przez Moskwę naród europejski, który walczy o swoją państwowość i wolność. Wszyscy powiedzieli, że carska i komunistyczna Rosja nienawidziła Ukrainy najbardziej ze wszystkich zniewolonych przez siebie narodów. Dlaczego? A dlatego, że cel rosyjskiego imperium — podporządkowanie sobie Polski i innych krajów Europy Środkowej — nie może zostać zrealizowany, dopóki Ukraina nie zniknie z drogi rosyjskich armii, skierowanych na podbój całego, wrogiego Rosji Zachodu. Marzenie Rosji o rozszerzeniu swojej władzy od Oceanu Spokojnego po Atlantyk nie może zostać zrealizowane, dopóki Ukraina nie zostanie zniszczona, podobnie jak jej język i państwo. Walka Rosji przeciwko Ukrainie trwała wiekami i trwa nadal. Mojemu pokoleniu się poszczęściło. Stworzyliśmy Ludowy Ruch Ukrainy, czyli okoliczności, w których już żadna siła nie była w stanie zatrzymać ogłoszenia niepodległej Ukrainy. Ale Ruch się rozpadł, bo utworzyli go pisarze, a dysydenci, którzy uważali się za prawdziwych wodzów Ukrainy i bezsprzecznie mieli prawo nimi być, nie byli w stanie się zjednoczyć. Jesteśmy narodem, który sam siebie niszczy swoimi wewnętrznymi, prymitywnymi kłótniami. Musiałem klęczeć przed Łewkiem Łukjanenką i Wiaczesławem Czornowiłem na stutysięcznym wiecu w Tarnopolu i prosić ich, by ustąpili sobie nawzajem miejsca w wyborach prezydenckich. „Nie dzielcie narodu naszego, dajcie mu możliwość głosowania, ale tylko na jednego z was dwóch. Ten, który umrze z was, dając prawo drugiemu do bycia prezydentem Ukrainy, będzie żył wiecznie jako prawdziwy patriota!”. Tak krzyczałem — nie posłuchali, przegrali obaj. Prezydentem został Łeonid Krawczuk... Nie bez pomocy Rosji prezydentem Ukrainy zostaje Janukowycz, który wydaje rozkaz rozstrzelania Niebiańskiej Sotni i prosi Putina o wysłanie na Ukrainę rosyjskiej armii, aby jego, Janukowycza, uratować przed powstałym narodem ukraińskim. Putin przysłał „zielone ludziki” na Krym, aby zająć półwysep — i to im się udało, bo prawdziwego zbrojnego oporu tam nie napotkali. Postarała się J. Tymoszenko, agitując naszych generałów, by nie strzelali do Rosjan. Nasz obecny rząd stara się nie tyle zapomnieć o zbrodni Janukowycza, co nawet chce go usprawiedliwić. A naszemu prezydentowi Zełenskiemu, aby uwierzył mu naród ukraiński, pozostaje jeszcze zrozumieć, że nasz naród nigdy nie zgodzi się na kapitulację przed Putinem. A w naszym parlamencie zniknęło słowo prawdy. Partia „Sługa Narodu” pilnuje tylko tego, by milcząc głosować za rozwiązaniami sformułowanymi przez przewodniczącego Rady Najwyższej, naszego ziomka z Berdyczowa, pana Razumkowa. A kto te rozwiązania ostatecznie redaguje? Prezydent czy jego doradcy, nieukrywani, szczerzy zwolennicy putinowskiej Rosji? Po tym, jak pan Zełenski zapewnił Ukrainę, że strzelanina na wschodzie zniknie od pierwszych dni nowego 2020 r., kto, jeśli nie on, ma odpowiadać za zabitych już w styczniu przez moskiewskie wojska naszych żołnierzy? W naszym parlamencie są trzy demokratyczne frakcje: „Europejska Solidarność”, „Hołos” i „Batkiwszczyna”, ale trwałej zgody między nimi nie ma. Niestety, w parlamencie nie ma też naszych państwowców: Tiahnyboka, Koszułynskiego, Illenki, a dlaczego ich nie ma? A dlatego, że zabrakło im mądrości, by przyłączyć się do Petra Poroszenki, kiedy jego armia w Kijowie, na paradzie, zaśpiewała hymn Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów. I tutaj znów musimy podziękować Jurijowi Szczerbakowi za to, że sprawiedliwie nazwał ukraiński nacjonalizm demokratycznym nastawieniem naszego europejskiego narodu, który wiekami bronił, broni i będzie bronił naszej państwowości i wolności. Jestem wdzięczny Wołodymyrowi Wasylence, prawnikowi o światowym uznaniu, za to, że zaproponował nam w obecnych zagmatwanych czasach zwrócenie się o radę do naszego i europejskiego światła, Iwana Franki. Musimy na nowo czytać, omawiać w społecznościach wszystkich naszych miast i osiedli dzieła Mojżesza Ukrainy. Musimy poczuć głęboki wstyd za to, że do tej pory nie zbudowaliśmy w Kijowie godnego pomnika Iwana Franki, tak jakbyśmy na wieki posłuchali Lenina, który nienawidził i uczył nienawidzić naszego najwybitniejszego męża stanu i proroka.
Dmytro PAWŁYCZKO na temat realnych problemów światowych. I żeby miał on prawdziwie ukraińskie spojrzenie na świat. Szczerbak sam jeden pisze takie książki. Oto ten szereg: „Ukraina: wyzwanie i wybór”, „Ukraina w strefie turbulencji”, „Ukraina w epicentrum światowego sztormu”. I oto — podsumowanie. Właśnie ta książka. Jest w niej, jak zrozumiał czytelnik, nie tylko o wojnie i pokoju. Ta książka to wydarzenie naszych dni. Przestroga dla bezgłowych optymistów. Kategoryczny imperatyw dla tych, którzy jeszcze nie stracili zdolności myślenia.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
