Strona · s. 8strona oryginału ↗
Wadym Krysczenko. Z poetyckiego zeszytu
Слово Просвіти, №06 за 2020 рік
Na fali teraźniejszości
Mówią pewnie „tak” i przysięgają na wszystko, co istnieje,
Ale „tak” po cichu przemienia się w „nie”.
I ta obłuda hańbi nasze dusze,
Bo obietnice płoną w piekielnym ogniu.
Tu pusta skrucha i nie trzeba przebaczeń,
Trzeba tylko jednego — nie służyć hańbie,
Trzeba prawdę poczuć i wszędzie ją dostrzec,
Aby utwierdzić ją w sobie samym.
Rozważanie na aktualny temat
Ukraińcy, uczmy się od innych,
Jak zachować nasze pokrewieństwo
I nie hańbić, lecz słowem cieszyć
Tych, którzy są nam siostrami i braćmi.
Poznajmy mądre cytaty —
Są prorocze, nie są niemе.
Świat nie będzie nas szanował,
Jeśli sami siebie nie szanujemy.
Dręczą nas różne lęki,
Jesteśmy bez miary nierozważni…
Trzeba brać przykład z Polaków,
Z Litwinów i Żydów także.
Odrzućmy kłótnie i nieporozumienia —
Trzeba się ich już pozbyć.
Nie zapominajmy słów Tarasa
O naszym kozackim, sławnym rodzie.
Nad każdym czynem trzeba myśleć,
Nie wyzywać tak bliźnich:
— Jesteś niedołęgą, pełnym głupcem,
Nicponiem, safandułą, łajdakiem.
Na swoich wylewamy brudne słowo,
Swoich nie wyciągniemy z biedy…
I tak, ze złości czy przypadkiem,
Zostawiamy ślady obrzydliwości.
Musimy postępować inaczej,
Żeby wryło się na wieki:
Jesteśmy dumnymi dziećmi Ukrainy —
Twórcami, zwycięzcami, kozakami.
Choć Moskal nalał wiele
Hańby z kubła rozmów:
— Patrzcie, do ich niedołężnej chaty
Jeszcze żaden Nobel nie przyszedł.
Kłamstwo! — nie wyżmie się, nie wypłucze…
Zrozumieliśmy istotę obelgi:
Wieki nasze wszystkie cnoty
Pod innym imieniem były.
Jesteśmy mistrzami wszelkiej roboty,
W marzeniach — słychać lot.
Mamy co pokazać, by ze zdumienia
Gębę rozdziawił świat.
A żeby płonęły nasze dusze,
Garnęły się do nowych idei —
Złącz, Ukrainо, własną mężność
Z godnością swoich dzieci.
Musimy wierzyć w Ukrainę,
Żyjemy na przeciągach epoki:
To stąd wieje, to — stamtąd.
Choć trochę zakasłaliśmy,
Wierzymy jednak — przetrwamy ból.
Jakbyśmy wiele walczyli
Z poczuciem swojej słuszności.
Ale jakoś ukraińskiej chaty
Nieszczęście nie może ominąć.
„Nie to” — idzie za nami krok w krok
I wierzy w bajeczki naród.
Och, nie szczęści nam się z sąsiadem
I z naszymi krewnymi watażkami.
Z wyglądu jesteśmy jakby dobrzy,
Ale chwiejne mosty życia…
Słowa „umiemy” i „możemy”
Musimy jeszcze udowodnić.
Niech nas jednoczy szczera jedność,
Która niesie sztandar soborności,
Bo tylko siła, tylko wiara
Nas obroni i zbawi.
Choć dziś niedoli dość,
Lecz mówię, by nie czuć drżenia:
Trzeba wierzyć w Ukrainę
I w siebie wierzyć także!
Życiowe wehy
Dopisany wiersz
Dopiero dwadzieścia… Całe życie przed nami,
W oczach błyszczy wiosenny promyk.
Wiosenny dzień popędził stado dzieciństwa,
A wieczór ułożył pieśń dla dwojga serc.
Dobiliśmy do trzydziestki… Wciąż wesoło,
Nie chce się widzieć tego, co z daleka…
Życie zawzięcie wiosłuje naprzód,
Na ręce taty prosi się maleństwo.
A oto i czterdziestka cicho puka do drzwi:
Otworzę drzwi — zamykać się to grzech.
Obramowana kolorami i dźwiękami,
Pora zdobyczy i ziemskich uciech.
Już pięć dziesiątków — jabłka przypieczone,
Jakieś kwaśniejsze, zdaje się, w smaku.
W mym życiu optymistyczne zdanie,
Jakoś wkradło się to słowo — „jednak”.
Ach, sześćdziesiąt… Minęło, przemknęło.
Łza oślepi, serce przypali…
Z nadziejami trzeba już się żegnać
I złożyć zmęczenie lat na ramię.
Czyżby to siedemdziesiąt? Istotnie przyczłapało.
I staje krzywy znak zapytania
Za uciechami, zdobyczami, smutkami.
A dalej co? A dalej co i jak?
Osiemdziesiąt… O Boże, nie wierzę.
Czyżby i oni zagrali w dudę?
Powinienem już odlecieć za ciepłe kraje,
A ja idę. Wciąż po ziemi idę!
Subiektywna filozofia
Dla kogoś te słowa są nie na miejscu… A jednak posłuchaj dzwonu myśli.
Jest „status quo”. Przeczy ono
Logicznemu prawu zmian.
Odrzućmy wytarte szablony,
Odnowienie poczujmy jako twardy grunt.
Dlatego mówię wam, że nieśmiertelność
W czymś jest gorsza niż śmierć.
Wszystko się powtarza
Wszystko się na świecie powtarza —
I przylaszczka, i opadający liść,
I ciepłe słońce w zenicie,
I jesieni purpurowy talent.
Odejdziemy już… Będą inni,
Lecz wiosną zakwitnie sad,
A księżyc w wieczornej ciszy
Rozsypie złocisty blask.
Wszystko idzie po zamkniętym kole —
Czy ty jeszcze jesteś, czy już ciebie nie ma…
Nigdy się nie zamienią
Miejscami lato i zima.
Znów noc z gwiaździstym wzorem
Spotka dwoje, co się objęli.
I znów powtórzą się pocałunki —
Tak gorące, jak u nas kiedyś.
Śmieje się radość, tęsknota płacze,
Oczekiwanie niesie dobrą wieść…
Wszystko się powtarza, jak gdyby nic.
Ale przyjrzyjmy się… Nie wszystko!
Zimowe niedorzeczności Tak nie było…
Stoi zima bez śniegu.
Czegoś podobnego nie potrafię sobie przypomnieć.
To do smutku, czy to do śmiechu,
Czy to nieszczęście, czy Boża łaska?
Pole już prosi o śnieżną pokrywę,
I oczy też pragną czystości.
Lecz jesienna mżawka znów chlapie błotem
I nie minąć jej, nie obejść.
W chłodach nie widzę pociechy,
Zawsze omijałem lodowatą taflę…
A jednak moja dusza czeka na śnieg,
By zmienić jesienny krajobraz.
Niemało niedorzeczności się ukryło…
Jedną z trosk chciałem wam przekazać:
Nie chcę, by zima przegoniła wiosnę
Z upragnionych marcowych dni.
Nie traćmy czasu
A czas biegnie i coś krzyczy:
Zgubiła się podkowa dni…
Dlaczego więc moje pióro milczy?
Odzwyczaiło się od słowa.
Na co więc czekasz? Pojmij, zapamiętaj,
Zostawszy sam na sam:
Kto marnuje czas, tego życie
Rozmazuje po ścianie.
Lecz dusze się zamknęły.
Wieś. Dzieciństwo. Na spodenkach — łata.
Chciało się chleba… Lecz nigdzie go nie ma…
Ale nasza chata się nie zamykała.
I nie bano się — ktoś tu wejdzie.
Otwarte drzwi i otwarte dusze —
Wejdź, gdy się zmęczysz, czy przemokniesz…
Dziś jakby już był chleb powszedni,
Lecz dusze — zamknęły się na klucz.
Wątpliwość
Kocham poezję, gdzie na flecie gra
Dźwięczne słówko. Piszę, piszę… Lecz nie wiem:
Dla kogo to, po co to?
Bywa, że i nocą nie śpi się,
W rymy ścielą się wiersze…
Lecz, pokryte kurzem na półkach,
Leżą tomiki poezji.
Lubię, gdy słowo pachnie —
Nim w pieśni drżąco się odezwę…
Lecz wątpliwość nagle nadpływa:
Czy to już kogoś zainteresuje?
Lubię poezję, gdzie dźwięki
Złączone w artystyczny stop…
Lecz czy wnukom będzie potrzebne
To, co stworzyłem, co napisałem?
Brzmi poezja i nie chce
Iść za milczącą granicę.
Choć wątpliwość patrzy mi w oczy,
Ja piszę… Siedzę i piszę.
Jesienne wyznanie ukochanej
Gdy jesteś obok, zapominam,
Że włosy już posiwiały,
Gdy jesteś obok — twój uśmiech
Jakby do nieba mnie unosi.
Gdy jesteś obok — fala wiatrowa
Zwraca tam, gdzie przystanie młodości.
I znów wypływają łaskoczące słowa,
Które sobie mówiliśmy.
Gdy jesteś obok — jak słodszy chleb
I wszystko wokół życzliwe i piękne.
Gdy zaś nie ma — jakby dzień oślepł.
I chłodzi wspólne łoże miłości.
Kiedy jesteś obok — zmęczenie odlatuje,
I jakby na dziesięciu strunach gra radość.
Gdy zaś nie ma cię — paląca pustka
I zagląda w moje okienko starość.
Kiedy zaś jesteś — uśmiecha się życie,
Gdy zaś nie ma — smutek podpełza z boku…
Dlaczego takie przeciwstawne uczucia —
Kiedy jesteś i kiedy cię nie ma?
Węzełki na pamięć
Nie pozwolę
Nie pozwolę kpić
Tym, którzy roznoszą swój przebój.
Są wiersze pisane z bólu,
I czytają się — kiedy boli.
O bezgrzesznych
Gdy sprawy mniej więcej pomyślne,
Nie ma czasu, by iść do Świątyni…
Nie wierzę, że są bezgrzeszni.
Poznałem po sobie — bo sam jestem grzeszny.
Zapamiętaj
Wszystko dziś dopuszcza kapryśny czas,
Lecz nie zapomnij wśród dzikich swarów,
Że handlować miłością do Ojczyzny
Jest grzechem. Bo to, co święte, nie jest towarem!
Wzory życia
Życie maluje cętkowaną farbą.
Jak pojąć te wzory?
Jakbyśmy razem, złączeni z tobą,
Lecz dusze nasze jednak w samotności.
Mój osąd
Jakieś podejrzenie ślini się na wardze,
Bo pewność siebie wychodzi z cienia.
Jeśli zaś wątpisz w siebie —
Wtedy, wierz mi, nie jesteś jeszcze beznadziejny.
Dramat dramatów
Niepokoją nas jakieś drobnostki:
Ubranie — nie to, pojawił się — nie tam…
Życie pędzi, by się zatrzymać —
Oto w czym prawdziwy dramat dramatów.
Czystość
Zapamiętaj tę prostą prawdę:
Słowa też kochają czystość.
Brudnym słowom daj kosza,
By nie wstydziła się dusza.
Gorzka w smaku
Sądzisz — prawda tylko miodem cieszy,
Że ma ciepłą i miękką rękę.
Bywa różnie… Lecz najczęściej
Jest kłująca i w smaku gorzka.
Mówię, bo boli
Smucimy się i płaczemy bardzo,
Przeklinamy czas, ślinząc wargę.
I, obejrzawszy się na historię, z zapałem
Zaprzeczamy hańbie własnych strat.
Tak, nasz los zakrzepł w ucisku —
Brakowało szczęścia i sił.
Mieliśmy wrogów — zaciekłych i srogich.
Lecz często sami sobie byliśmy wrogami.
Było, było… A dziś też nie lepiej,
Ze wszystkich stron na nas pełznie nieszczęście,
I z każdym dniem staje się coraz trudniej
Zachować nam ukraińską barwę.
Przeżyliśmy różnych przywódców —
Bóg nie przysłał z niebios najlepszego,
By był dla Ojczyzny Prometeuszem,
A nie pchał jedynie własnego interesu.
Dlaczego wciąż jesteśmy przestraszeni i biedni, a dumę gdzieś cisnęliśmy w Dniepr,
Razem nie potrafimy – zachodni czy wschodni –
Zdjąć z siebie piętno służalczości?
Dusza się ściska. Ukrywszy swój ból w garści,
Znów krzyczę, nie zamykam ust:
By przebiegły świat nie zmazał twojego imienia,
Narodzie mój, potwierdź, że jesteś narodem!
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
