Strona · s. 3strona oryginału ↗
O językowym Babilonie w szkole średniej W świetle uchwalonej Ustawy «O pełnym ogólnym wykształceniu średnim»
Слово Просвіти, №06 за 2020 рік
Iryna FARION
Przypominam sobie radość naszych beznadziejnych i zawsze gotowych do pobłażliwo-tolerancyjnych ustępstw wyborców narodowo-demokratycznych ze słów ze-minister oświaty i nauki ob. Nowosad o przejściu od 2020 roku wszystkich szkół na Ukrainie na nauczanie w języku ukraińskim. Ich naiwnej radości (lepiej — głupocie) przyszedł koniec 16 stycznia 2020 roku w związku z przegłosowaną w Radzie Najwyższej Ustawą „O pełnym ogólnym wykształceniu średnim”. Za tą ustawą zagłosowało 327 deputowanych w pełnej jedności trzech frakcji: „Sług Narodu”, „Europejskiej Solidarności” i „Batkiwszczyny”. Piąty artykuł tej ustawy określa liberalno-hybrydowy model kształcenia Ukraińców, którego istota polega na niezdolności zarówno społeczeństwa, jak i władzy do ostatecznego przezwyciężenia kolonialno-językowej zależności, aby zalegalizować narodowo-językowy model z absolutnym priorytetem języka państwowego. Na zmianę kolonialnego hasła „jedyna krajina — jedinaja strana”, uruchomionego polityką językową P. Poroszenki, przyszła liberalno-hybrydowa dwoistość i zgubna tolerancja językowa, której nieuniknionym skutkiem są dalsze uciski języka ukraińskiego już pod hasłami liberalnej demokracji. Zatem praktyczna istota liberalno-hybrydowego modelu językowego edukacji średniej polega na następującym: 1. mniejszości narodowe na Ukrainie będą zdobywać wykształcenie podstawowe (klasy 1—4) w języku ojczystym, a nie państwowym; 2. rdzenne ludy i mniejszości narodowe będą uczyć się swojego języka jako przedmiotu, i to jest dobrze; 3. aby rozmyć państwowy status języka ukraińskiego, wymyślono trzy modele edukacji językowej: a) dla rdzennych ludów (Tatarzy krymscy): będą uczyć się w języku ojczystym „obok państwowego” (co to znaczy „obok” — zgadnąć trudno); b) dla mniejszości narodowych z językami UE (Węgrzy, Polacy, Rumuni): edukacja podstawowa (klasy 5—9) — nie mniej niż 20% — do 40%; edukacja profilowa (klasy 10—11): nie mniej niż 60%; c) dla innych mniejszości narodowych (Moskale): edukacja podstawowa i profilowa — nie mniej niż 80%. Cały ten językowo-procentowy Babilon będzie uwarunkowany, jak zaznaczono w pkt 6 art. 5, „programem edukacyjnym placówki oświatowej zgodnie z wymogami standardów państwowych oraz z uwzględnieniem specyfiki środowiska językowego”. Środowisko językowe, jak wiadomo, w znacznej mierze jest kształtowane przez system oświatowy, czyli mamy zamknięte koło dla przebicia języka państwowego i niemożność rozszerzenia ukraińskojęzycznej przestrzeni. Oprócz wszystkich tych wyjątkowych dobrodziejstw przemyślanej segregacji z ograniczeniem języka państwowego, w artykule (pkt 7) prawo do nauczania w językach rdzennych ludów i mniejszości narodowych realizuje się jeszcze w oddzielnych klasach każdej szkoły. A już żeby ugiąć się przed światem, który ma nas w nosie, bo my pierwsi na siebie napluliśmy, i tą ustawą w szczególności, obok języka państwowego w szkole można wykładać jeden lub kilka przedmiotów w języku angielskim lub języku UE. Po tym wszystkim nie rozumiem najważniejszego: po co w pkt 1 art. 5 pisać, że „językiem procesu edukacyjnego w placówkach edukacji średniej jest język państwowy”? Jak widzimy, wszystkie dziewięć kolejnych punktów przekonująco temu zaprzecza. To nie jest po prostu hybrydyzm, a manifestacja własnej narodowej wtórności jako programowanej porażki.
Wnioski. Artykuł językowy tej ustawy to jeszcze jeden pokazowy odwrót Ukrainy w polityce językowej na korzyść języków obcych, a przede wszystkim języków byłych i obecnych okupantów. Naród, który nie potrafi ustawowo ochronić i utwierdzić swojego języka, nigdy nie obroni swoich terytoriów, bo one nieuchronnie będą już pod innymi językami. Tą ustawą Ukraina faktycznie reanimowała radziecki system edukacji językowej w jego pozornie złagodzonym wariancie.
[... nauk politycznych, profesor Ołeksandr Wasylowycz Antoniuk. Ale prowokatorzy-ukrainożercy znają swój „elementarz”: wszelkimi sposobami wmawiać obywatelom Ukrainy, mówiąc słowami Szewczenki, moskiewską bielunię. Oni wiedzą, że ukrainofoby z „piątej kolumny” do tego naukowego określenia „Ukraińcy — naród tytularny” podrzucą dla nieświadomych ludzi swoją naklejkę „burżuazyjni nacjonaliści, banderowcy” oraz inne tego odurzającego znaczenia etykiety „wrogów narodu”. W ten sam sposób manipulują określeniem „Ukraina polietniczna”, podmieniając pojęcie „mniejszości narodowe”, które oczywiście są w każdym kraju, pojęciem „osobny etnos”, a na takiej podmiance pojęć manipulatorzy przedstawiają Ukrainę nieświadomym ludziom jako „polietniczną”. Taką podmianę pojęć rusyfikatorzy robią jako podstawę do dania rosyjskiej mniejszości narodowej na Ukrainie „drugiego państwowego języka”… Mało tego, określenie „rosyjska mniejszość narodowa” wymaga zamiany na „rosyjska wspólnota”, bo, mówią, jest nas dużo — i tutaj też nie bez zamiaru dalszych manipulacji. Zatem trzeba przypominać, że mniejszość narodowa — to nie część etnosu poza granicami swojej historycznej ojczyzny, to tylko mniejszość obywateli Państwa Ukraińskiego, która uznaje swoje inne, nieukraińskie, narodowe pochodzenie czy przynależność. Cóż, nieprzyjaciół Ukrainy z ich prowokacyjnymi „sztuczkami” można zrozumieć, ale jak rozumieć krótkowzrocznych pracowników ukraińskich mediów, którzy dają się nabrać na takie „przynęty”?..]
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
