Strona · s. 15strona oryginału ↗
Anżelika Hyrycz: „Stale uczę się od kolegów ze sceny”
Слово Просвіти, №06 за 2021 рік
— Proszę podzielić się wrażeniami z nowego spektaklu. — Gram w spektaklu niewielką rolę, ale dała mi ona możliwość spróbowania swoich sił w innym (komediowym) emploi. Początkowo trudno było pracować nad wizerunkiem bohaterki. W żaden sposób nie mogłam zrozumieć logiki tej kobiety, a potem poczułam, że u niej jakakolwiek logika w ogóle nie istnieje. W przeszłości bardzo chciała zostać śpiewaczką operową, ale jej się nie udało. W końcu została przewodniczącą gildii operowej, cały czas próbowała udowodnić, że zna się na tej sztuce… Do prób dołączył O. Sklarenko – reżyser od plastyki, który pomógł poczuć formę zachowania mojej szalonej Julii. Rolę Maksa w spektaklu wykonuje Hlib Mychajliczenko, młody aktor, syn aktora i reżysera Maksyma Mychajliczenki, z którym razem przyszliśmy do teatru po instytucie. I kiedy Hlib chodzi po scenie, wydaje mi się, że to Maksym, tak bardzo mają z ojcem podobne głosy, plastykę. Hlib to niezwykle utalentowany chłopak. W tym spektaklu razem z Witalijem Derewianczukiem, który gra gwiazdę opery Tito Morellego, wykonują partię operową na żywo. Dla aktorów teatralnych to bardzo chwalebne. Ołeksandr Wilkow (Sondres) z jego szaloną energetyką, z którym od dłuższego czasu razem gramy w spektaklach, Maryna Androszczuk, Daria Zawhorodnia, Wołodymyr Zacharczenko, Ihor Iwanow. To szczęście, kiedy obok są utalentowani partnerzy, bo od każdego z nich można się wiele nauczyć. Kostiumy i scenografia w spektaklu są autorstwa Kateryny Kornijczuk, znakomitej artystki teatru. Jej kostiumy nie są po prostu piękne, one pomagają „lepić” postacie. Forma, którą zakładasz na siebie, pomaga ci ujawnić się wewnętrznie. W niełatwym czasie, który przeżywamy dzisiaj, widz chce otrzymać choć trochę święta, zdobyć zastrzyk pozytywów, dobry nastrój. Nasz nowy spektakl nastraja optymistycznie. — Jeszcze studiując w instytucie, zaczęła Pani grać w Kijowskim Teatrze Młodego Widza na Lipkach. — Pewnie to przeznaczenie. Kiedy byłam na trzecim roku, zaproponowano mi rolę Marii w spektaklu „Dziadek do orzechów”, który wystawiał Wachtang Czcheidze. Dyrektor artystyczny teatru Wiktor Hyrycz w tym czasie pracował nad spektaklem „Figaro” i zaproponował spróbowanie swoich sił w roli Zuzanny. Ta rola stała się znakowa. Niektóre wydarzenia, które działy się w tym spektaklu, potem działy się i w moim życiu. Przyznam, było strasznie po raz pierwszy wychodzić na scenę. W instytucie studiowałam na kursie rosyjskim, a w teatrze spektakle szły po ukraińsku. Trzeba było pokonać jeszcze barierę językową. Na dwa dni przed pokazem zaproponowano mi wejście w rolę Oksany w spektaklu „Noc wigilijna”, oczywiście zgodziłam się. Moja bohaterka miała powiedzieć: „Jakie ja mam wstążki na głowie, jaka koszula!”, a ja powiedziałam: „Jakie ja mam koszule na głowie” (śmieje się). Ale zawsze miałam szczęście do partnerów, którzy ratowali sytuację, w szczególności Ołeh Szuran, Wołodymyr Pszenycznyj. Emocje przed wyjściem na scenę pozostały do dziś. Ale z latami już dobrze czuję widza. W naszym teatrze jest bardzo ciekawy repertuar. Nie myślę, że miałabym takie role w innych teatrach. Co więcej, kilka lat temu w moim życiu twórczym pojawiła się też taka forma pracy jak antrepryza. Zatem mam wszelkie możliwości, by zrealizować się w pełni. — Z Wiktorem Hyryczem jest Pani obok nie tylko w teatrze, ale i w życiu. — Wszystkie moje ulubione role zostały zrobione razem z nim. On jest dla mnie i nauczycielem, i mężem, i ukochanym, i przyjacielem. Z nim ciekawie się pracuje. Dla mnie on jest kapitanem, który pewnie prowadzi swój statek. Jeśli, nie daj Boże, ten statek zacznie tonąć, to on opuści go jako ostatni. Z nim komfortowo i bezpiecznie jest i w teatrze, i w rodzinie. W pracy i w domu zwracam się do niego wyłącznie per „Pan” (uśmiecha się). — Po raz pierwszy odkryłam Panią jako ciekawą aktorkę w roli Mawki w „Pieśni leśnej” Łesi Ukrainki. — Rola Mawki jest dla mnie znakowa. Jej monolog wykonywałam przy wstępie do instytutu teatralnego. A tę rolę otrzymałam dość późno, miałam już 30 lat. Myślałam, że będę grać ją rok-dwa, może pięć, a grałam 10. Dużo jeździliśmy z tym spektaklem po festiwalach. Miałam po prostu fantastycznych partnerów – Wałentyna Tomusiaka (Łukasz), Denysa Hranczaka (Perelesnyk). Uważam, że 90 procent sukcesu w spektaklu to twój partner. Reżyser spektaklu – Wiktor Hyrycz, scenograf – Mychajło Frenkel, baletmistrz – Ałła Rubina, kostiumy – Kostiantyna Krawcia. Proces prób dla mnie był pieśnią. Przede wszystkim dlatego, że na scenie grali ludzie z tej samej grupy krwi, których czujesz na poziomie energetycznym. Mieliśmy wspaniałe sceny plastyczne z Denysem Hranczakiem (Perelesnyk) – bardzo udany duet. Oczywiście, przez 10 lat moja Mawka zmieniała się. Za każdym razem odkrywałam dla siebie ten tekst, dziwiłam się, że początkowo nie do końca go rozumiałam. W monologach Mawki jest tak wiele warstw! — W spektaklu „Romeo i Julia” Szekspira wcześniej grała Pani Julię, a teraz – jej matkę. — Po wielu latach znów znalazłam się w tym samym materiale. To był pierwszy spektakl, po którym pojawili się fani, którzy prosili o autografy. Naszego Romea, aktora Wiktora Stepanenkę, dziewczyny tłumnie czekały przy portierni, żeby zobaczyć go po spektaklu. Okazuje się, że można dwa razy wejść do tej samej rzeki. To już nie pierwsze wejście w rolę. W spektaklu „Mewa” według A. Czechowa wcześniej grałam Zarieczną, a potem – Arkadinę. — Wspomniała Pani o jednym z najpopularniejszych w światowym teatrze spektakli – „Mewie”. A na czym polega wyjątkowość Pani Arkadiny? — W większości wystawień Arkadinę próbują usprawiedliwić jako kobietę, która znalazła się w niełatwych okolicznościach. Ja natomiast postanowiłam jej nie usprawiedliwiać. Dla mnie ona nie jest „biała i puszysta”, a prawdziwą drapieżniczką, człowiekiem, który szedł do swojego celu, przechodząc po trupach. W tej roli byłam prokuratorem, próbowałam zniszczyć Arkadinę, tak samo, jak ona niszczy wszystkich dookoła. Chociaż zazwyczaj staram się usprawiedliwiać swoje bohaterki. — Spektakl „Wiśniowy sad” Czechowa idzie w Teatrze Młodego Widza w języku rosyjskim. A niedawno zobaczyłam w mediach społecznościowych, że monologi tego utworu wykonuje Pani po ukraińsku. — Mamy tłumaczenie tej sztuki, ale jeszcze nie zdążyliśmy w pełni zaadaptować spektaklu, przeszkodziła kwarantanna. Spróbowałam nagrać monologi po ukraińsku. Wyszło tak naturalnie, że nawet sama się zdziwiłam. Myślę, że tak samo naturalnie będzie brzmiał w języku ukraińskim cały spektakl.
— Z pewnością symbolicznym dla teatru stał się spektakl-kolaż „Sen” na podstawie utworów Tarasa Szewczenki, który powstawał podczas Rewolucji Godności. — Spektakl powstawał w dziwny sposób, było dużo improwizacji. Aktorzy sami proponowali wiele profesjonalnych odkryć. Na przykład Myrosława Filipowycz i Ołena Mychajliczenko znalazły piosenkę „Oj, hop hopaka, polubyła kozaka”, którą wykonują w spektaklu na żywo przy akompaniamencie akordeonu. Wystarczyło wybrać do działań scenicznych jakiś nowy wiersz Tarasa Szewczenki, a na Majdanie działy się nowe i nowe wydarzenia. To były niesamowite związki z rzeczywistością. Spektakl przygotowaliśmy w miesiąc. „Sen” to jedna z ostatnich prac scenografa Mychajła Frenkela. W centrum znajduje się koło historii, które porusza się po okręgu i, niestety, niczego nas nie uczy. — Odnosiło się wrażenie, że w spektaklu „Syrena i Wiktoria” gra Pani samą siebie. — Rola może się udać, jeśli znajdujesz w niej osobisty oddźwięk. Najpierw chwyta ona ciebie, potem partnera, a po tym widza. Główną rolę wykonywała Maja Pazycz. Przez długi czas miałyśmy wspólną garderobę, jeszcze od czasu, gdy grałam Julię, a ona nianię w inscenizacji „Romeo i Julia”. Ale po prawdziwie odkryłam dla siebie tę osobę, kiedy zaczęły się próby do „Syreny i Wiktorii”. Tak bardzo się „zżyłyśmy”, że stała się dla mnie bardzo drogą osobą. Ten spektakl robiliśmy na jubileusz Mai Pawliwny. Imponowało, jak ona się przeobrażała, jakby nie grała, a żyła na scenie. Było dużo improwizacji. Kiedy Maja Pawliwna lub ktoś z nas zapominał tekst, ona od razu znajdowała wyjście. Było niezwykle ciekawie. Spektakl cieszył się wielką popularnością właśnie dzięki talentowi tej aktorki. Pamiętam, kiedy wychodziliśmy do ukłonów po spektaklu „Romeo i Julia”, młoda publiczność po prostu szalała. Ona była „swoja”, zrozumiała także wśród nastolatków, a to jest prawdziwy dar. Ostatni raz grałyśmy „Syrenę i Wiktorię” w marcu, przed rozpoczęciem kwarantanny. Po owacjach w ogóle nie myśli się o tym, że to może być ostatni raz. Maja Pawliwna odeszła od nas w czerwcu… — Dość niezwykłym dla teatru stał się spektakl „Nasze miasteczko”, który wyreżyserował Dmytro Bohomazow. — Miałam dawne marzenie popracować z tym reżyserem, ono się spełniło. I kiedy wszystko się skończyło, powiedziałam sobie: „Mam
Pod koniec ubiegłego roku na łamach „Słowa Proświty” teatrolog Wasyl Newołow opowiedział o premierze spektaklu „Pożyczcie tenora” Kena Ludwiga w Kijowskim Akademickim Teatrze Młodego Widza na Lipkach. Rolę Julii w spektaklu wykonuje Ludowa Artystka Ukrainy Anżelika Hyrycz. Przez ćwierć wieku służby w teatrze stworzyła dziesiątki wyrazistych postaci, które na długo zapadły w pamięć widzom. Dziś pani Anżelika jest gościem „Słowa Proświty”.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
