Strona · s. 5strona oryginału ↗
UWZGLĘDNIAJCIE TECHNOLOGIĘ BIUROKRACJI
Слово Просвіти, №07 за 2005 рік
MIKROKRONIKA. Historyczne wydarzenia związane z wyborem ogólnonarodowego Prezydenta Ukrainy, ogólnonarodowej Pani Premier oraz młodego rządu, a także tempo, które nabrali od pierwszych dni swojej kadencji, poruszyły inicjatywy setek tysięcy, jeśli nie milionów, obywateli państwa. Ten ruch obserwujemy także wśród odwiedzających redakcję i korespondentów „Słowa Proświty”. Zwiększyła się liczebność „pielgrzymów”, którzy proponują wydrukować w gazecie odezwy lub listy otwarte do Prezydenta Wiktora Juszczenki (na przykład kolektywu pracowników przedsiębiorstwa czy instytucji, którzy poświadczają fakty własnymi podpisami na kilku stronach). Otrzymujemy wiele listów, w szczególności wierszy, których autorzy zwracają się do pana Wiktora Juszczenki czy pani Julii Tymoszenko z różnorodnymi życzeniami, prośbami, wykładają swoją wizję sytuacji i przyszłości. W końcu tę tendencję — kiedy obywatele całej Ukrainy zwracają się ze swoimi problemami od razu do pierwszej osoby w państwie — można zobaczyć nawet w codziennych telewizyjnych reportażach i relacjach z miejsc wydarzeń. Wczoraj przyszły do naszej redakcji mama z córką, które przyjechały do Kijowa z miasta Słowiańsk w obwodzie donieckim. Przywiozły fotografie z działalności miejscowego oddziału „Proświty”, a oto opowiedzieć o wydarzeniach w Słowiańsku, o obecnej tamtejszej sytuacji po wyborach do publikacji w gazecie boją się. Boją się o swoje życie. „Oto kiedy — mówią — Prezydent i rząd zaprowadzą tam u nas porządek, wtedy...”. Wiadomo, że kult jednostki rodzi nie tyle sama osoba, co otoczenie, przy czym niekoniecznie to najbliższe. U źródeł kultu cara, imperatora, dyktatora leży elementarny strach i lenistwo „prostych” ludzi, „zwykłych” obywateli, którzy zamiast zadać sobie trud pofatygowania się i wymagania na szczeblu lokalnym rozwiązania swoich lokalnych (a niekiedy i indywidualnych) problemów, od razu próbują bić w największy dzwon na Ukrainie. Podczas gdy na Ukrainie, jak w każdym państwie, istnieje pewien porządek i system zasad komunikacji między kierownictwem a obywatelami. Aby choć powierzchownie wyjaśnić, jaki porządek zwracania się obywateli do wyższego kierownictwa istnieje obecnie, postanowiłem przeprowadzić mały eksperyment. Tym bardziej, że znalazł się ku temu całkiem szlachetny powód informacyjny — wyszła drukiem moja książka „Po sąsiedzku, Polski wektor”, w której wspomina się 383 osoby, w tym osoba Wiktora Juszczenki wspominana jest sześć razy: na stronach 71, 184, 185, 210, 325, 404. Zatem napisałem na stronie tytułowej krótką dedykację i dla czystości eksperymentu nie poszedłem do kancelarii Prezydenta Ukrainy jako dziennikarz, który mimo wszystko ma jakieś umiejętności i przywileje, a „wypuściłem” zwykłą obywatelkę — żonę, którą poprosiłem o wykonanie tylko jednej rzeczy: przekazanie książki z dedykacją do Kancelarii. A tam — jak chcą lub jak mogą. Żadnych wymagań, żadnych pretensji. Książka to książka, z Wiktorem Andrijowyczem znamy się osobiście, moje problemy rozwiązuję sam, a od Prezydenta potrzebuję chyba tylko tego, żeby był żywy i zdrowy. Rano o 8.30 żona weszła do budynku przy ul. Szołkowycznej 12, gdzie znajduje się kancelaria Prezydenta Ukrainy. W dużym holu po lewej stronie za okienkiem siedziała dyżurna, w głębi pomieszczenia — włączony telewizor, krzesła wzdłuż ścian, kilku odwiedzających. Po prawej stronie — kilka schodków i dalej drzwi z napisem „Kancelaria”. Wchodząc w te drzwi, odwiedzający trafia do długiego korytarza. Naprzeciw żony — jakiś urzędnik: „Jeśli Pani w sprawie amnestii, wtedy trzeba się zarejestrować. Ach, w innej sprawie? Wszystko jedno — zarejestrować się”. Zaprowadził do pokoju rejestracji. Żona podeszła do okienka, przedstawiła legitymację i wyjaśniła cel swojej wizyty. Pani za okienkiem zapisała dane osobowe żony na kartę rejestracyjną i zaproponowała przejście do pokoju przyjęć odwiedzających teraz, z rana, bo w ciągu dnia bywa kolejka do 100 osób. Już znany urzędnik zaprowadził żonę do innego korytarza, do pokoju, gdzie siedział mężczyzna w wieku około 35 lat, który od razu zapytał: „W jakiej sprawie?”. Żona odpowiedziała, że przyszła zostawić książkę w prezencie Prezydentowi na polecenie męża, który pracuje w „Słowie Proświty” i jest autorem tej książki. „Mężczyzna znowu zapytał, czy się zarejestrowałam. Potem razem ze mną wyszedł z gabinetu, poszedł do rejestracji, wziął moją kartę i weszliśmy w pierwsze drzwi w korytarzu, którym właśnie szłam. Tam było dwóch mężczyzn. Jeden spojrzał na książkę i powiedział, że ją chyba można wziąć do biblioteki, ale zapytał, czy jest list. Powiedziałam, że dedykacja jest napisana na stronie tytułowej książki. Zapytali, po co napisana jest ta książka. Wyjaśniłam, że dla poprawy naszych stosunków z Polską. Oni mi poradzili napisać list i w nim wyłożyć cel przekazania książki” — opowiedziała żona. I jeszcze powiedzieli, jeśli tę książkę chce podarować autor, to niech przyjdzie sam, żeby rejestracja była na jego nazwisko. I to można zrobić jutro. Jutro był piątek, żona poszła na pocztę i spokojnie wysłała książkę. Koniec łączności... Tak szczegółowo wyłożyłem ten niewielki epizod naszego życia nie dla krytyki, a dla lepszego wyobrażenia czytelnikom, w jakich okolicznościach mogą się znaleźć, jeśli zechcą zwrócić się do pierwszej linii aparatu prezydenckiego. Nawet jeśli przyjdą nie z prośbą o amnestię, a z propozycją przyjęcia w prezencie książki, w której nasz Prezydent wymieniony jest na sześciu stronach, począwszy od 1996 roku. A tymczasem do Kijowa z obwodów i rejonów stale zwiększa się potok „pielgrzymów”, którzy kategorycznie i niezwłocznie wymagają od nowej władzy rozwiązania problemów, które gromadziły się przez poprzednie 13 lat. Jewhen HOŁYBARD. DZIWNE DZIWY. Opowiem o dziwach, które dzieją się w naszym starożytnym mieście — Białej Cerkwi. W samym jego centrum kilka lat temu nagle spłonął budynek Zgromadzenia Szlacheckiego — wybitnego zabytku architektury sprzed dwóch wieków. Widocznie komuś przeszkadzał, bo zajmował niemałą powierzchnię, którą można przeznaczyć pod dowolną zabudowę. Za to ruiny, które zostały po nim, już potem nie przeszkadzały nikomu. Natomiast dawno już przeszkadza naszej merii pomnik Tarasa Szewczenki. Już kilka lat z rzędu trwają spory między społecznością naszego miasta a jego kierownictwem, które proponuje „przenieść” pomnik, bo on, rzekomo, nie wpisuje się w zespół architektoniczny: obok niego — Sobór Przemienienia Pańskiego i kapliczka. Podczas gdy pomnik „wodza proletariatu” z ręką wycelowaną gdzieś w stronę sklepu jubilerskiego wcale merii nie przeszkadza. Widocznie dlatego, że ładnie się tutaj wpisuje. Zrozumiałe, że każdy zostawia bliżej siebie to, co mu droższe i potrzebniejsze. Ale przecież wtedy bardzo dziwnym jest fakt, że kolejną stację benzynową, tak potrzebną merowi, z jakiegoś powodu zbudowano nie obok jego mieszkania, a w pobliżu uwielbianego przez wszystkich białocerkwian dendroparku „Aleksandria” — dumy nie tylko naszego miasta, ale i Ukrainy, bo związany jest z jej historyczną przeszłością. Piszę — „kolejną” dlatego, że w Białej Cerkwi jest już kilka takich stacji benzynowych, nawet na jednej ulicy. Dokładnej liczby nie podaję umyślnie: przecież nie ma pewności,
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
