Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

NASZ MER NIE NALEŻY DO LĘKLIWYCH

Слово Просвіти, №07 за 2005 рік

że przez ten czas, zanim ukaże się mój materiał, ciężka ręka mera nie zbuduje jeszcze jednej. Dziwne jest także „wyznaczanie” Dnia Miasta w Białej Cerkwi. Jednego roku panu H. Szulipie zachce się świętować go w październiku, drugiego — w maju, a następnego — we wrześniu. Ale najbardziej dziwne było życzenie mera w 2004 roku: Dzień Miasta na jego rozkaz świętowano 11 września — w czasie żałoby wszystkich chrześcijan świata — w Dzień Ścięcia Głowy Jana Chrzciciela. Jeśli pan Szulipa jest ateistą i nie uznaje świąt religijnych, to jest to jego osobiste prawo. Ale jako urzędnik państwowy nie miał prawa ogłaszać dniem świątecznym 11 września, kiedy w całej Ukrainie ogłoszono go dniem żałoby. Bo w ten dzień, kiedy cała Ukraina współczuła rodzinom ofiar w Biesłanie, mieszkańcy Białej Cerkwi bawili się, śpiewali, tańczyli i puszczali fajerwerki. Na podstawie takich dziwnych faktów odnosi się wrażenie, że nasze miasto z dawnej hetmańskiej stolicy, wielkiego kozackiego miasta, przekształca się obecnie w taką sobie „ojcowiznę” kapryśnego pana. Szczególnie odczuliśmy to podczas wyborów prezydenta Ukrainy. We wszystkich placówkach oświatowych, organizacjach i instytucjach na polecenie mera prowadzono agitację tylko za jednym kandydatem. Być może dlatego, że za innego prawie nie trzeba było agitować — za nim opowiedziała się przeważająca większość wyborców. Szczególnie ciężka ręka mera zaznaczyła się w okresie kampanii wyborczej w środkach masowego przekazu. Cała lokalna prasa znalazła się pod presją miejskiego komitetu wykonawczego. Gazety „Zamkowa Hora” i „Hromadska Dumka” agitowały tylko za Janukowyczem ze zrozumiałych przyczyn — wszak są one organami miejskiej i rejonowej administracji państwowej. A to znaczy, że musiały chorować, czy też raczej — przejmować się tak samo, jak cały organizm — razem z głową. Regionalna gazeta ogólnopolityczna „Nowyny Kyjiwszczyny” tak samo znalazła się pod presją. Na przykład, tylko w nr 47 z 18 listopada 2004 roku całą stronę poświęcono na przedruk z „Komsomolskiej Prawdy” artykułu Gieorgija Briancewa „Swojego uczienika ja zapomniu nawsegda”. W nim nauczycielka z Doniecczyzny opowiada o swoim byłym uczniu, kandydacie na urząd prezydenta — Wiktorze Janukowyczu. Taki sam materiał tego samego autora pod tytułem „Pierwsza nauczycielka premiera” został wydrukowany w regionalnej gazecie „Jurjiwśka zemla”. Bardzo uważnie przeczytałam o tym, jak uczono przyszłego „premiera” i jak się uczył. Ale, jak widać, nauczycielka go nie douczyła. Inaczej pisałby bez błędów, nie kłamałby i szanowałby dziewczęta… Ale to już na sumieniu tej nauczycielki i jej nieudanego ucznia… A na sumieniu naszych białocerkiewskich dziennikarzy leży to, że na poparcie naszego prawdziwego narodowego Prezydenta Wiktora Juszczenki podczas całej kampanii wyborczej nie wydrukowano ani jednego materiału! I to już jest dziwne! Czyżby wszystkie organy prasy Białej Cerkwi zachorowały na chroniczne służalstwo? A przecież wiem, że prawie wszyscy dziennikarze z wymienionych redakcji, których zapytałam, głosowali na Wiktora Juszczenkę. Widocznie wszyscy oni symulowali lub zmuszeni byli symulować tę haniebną chorobę, żeby przetrwać w tak ciężkim okresie. Ale były wśród nich i wyjątki. Tak na przykład gazeta „Simja”, mimo nacisków miejskiego komitetu wykonawczego, podczas całego okresu wyborczego pozostawała neutralna. A redaktor regionalnej gazety „Sportywna Kyjiwszczyna” — Leonid Bojko od pierwszych dni nie ukrywał swojego „pomarańczowego” nastroju, w ogóle ignorując wszystkie „tuszowki” miejskiego komitetu wykonawczego, na które nie przychodził żaden z jego podwładnych. Nie bali się jego pracownicy występować na poparcie Wiktora Juszczenki, ponieważ nie chcieli brudzić się kłamstwem ani przed mieszkańcami Białej Cerkwi, ani przed całym narodem. Prawda, i nasz mer nie należy do lękliwych. Mimo tego, że jako urzędnik państwowy nie miał prawa osobiście agitować za jakimkolwiek kandydatem na prezydenta, pan Szulipa nie bał się agitować za Janukowyczem studentów Białocerkiewskiego Państwowego Uniwersytetu Agrarnego. Ale mimo wszystkich tych przeszkód i dziwów, moi rodacy nie poddali się kłamliwej propagandzie. A dlatego podczas obu tur zwycięstwo należało do Wiktora Juszczenki. I w tym już nie ma nic dziwnego. Taina BRATCZENKO, m. Biała Cerkiew LOGICZNE PYTANIE

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn