Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 7strona oryginału ↗

ZAFASCYNOWANI PIĘKNEM BOŻEGO ŚWIATA, czyli RÓŻANIEC ŻYCIA RODZINY FIGOLÓW

Слово Просвіти, №07 за 2005 рік

ków). Wykładał katechizm, język grecki i łacinę, a także homiletykę — sztukę kaznodziejstwa. W 1928 roku wydał słynne „Kazania dla młodzieży”, które zyskały wielką popularność i były dwukrotnie wznawiane: w 1981 r. w Rzymie — przez Ukraiński Uniwersytet Katolicki im. św. Klemensa Papieża oraz w 2003 r. — przez iwanofrankiwskie wydawnictwo „Nowa Zoria”. W 1929 roku doktor teologii ks. I. Figol zostaje przeniesiony do Lwowa, gdzie pracuje jako ksiądz-katecheta w ukraińskim państwowym gimnazjum męskim. Jednocześnie wykłada homiletykę i teologię moralną. Ksiądz I. Figol miał sześcioro dzieci i wszystkie one zdobyły wyższe wykształcenie. Wśród nich wyróżniało się trzech synów. Danyło Figol (1907—1967) — prawnik, etnograf, muzealnik. Do 1939 r. był we Lwowie współredaktorem czasopisma „Świtło i tin’”, od 1947 r. — kierownik działu ekspozycji i pracy kulturalno-oświatowej Muzeum Etnograficznego AN USRR we Lwowie. Atanas Figol, ur. 1908 r. — działacz społeczny i polityczny. Od 1945 r. — na emigracji. Profesor Ukraińskiego Instytutu Techniczno-Gospodarczego, przewodniczący Organu Wykonawczego Państwowego Centrum Ukraińskiej Republiki Ludowej na uchodźstwie, współpracownik doktora Kubijowycza przy wydawaniu 12-tomowej „Encyklopedii ukrainoznawstwa”, przewodniczący Ukraińskiego Ruchu Demokratycznego. Wołodymyr Figol, ur. 1911 r. — ukraiński ksiądz katolicki, studiował we Lwowskiej Akademii Teologicznej i na Uniwersytecie w Innsbrucku. W 1945 r. został aresztowany przez organy KGB ZSRR. Karę więzienia odbywał w Norylsku. Wyszedł na wolność w 1955 r., a w 1958 r. wraz z przyjacielem ks. Iwanem Kotiwem przeniósł się z Norylska na Litwę, aby pomagać litewskim księżom w pracy duszpasterskiej. Później siostra Maria i brat Atanas pomogli ks. W. Figolowi wyemigrować do USA. Tam, na przedmieściach Nowego Jorku — w Yonkers, zakończył swoje życie. Z sześciorga dzieci ks. Iwana Figola wśród żywych pozostała tylko córka Daria, która obecnie mieszka w Australii. Orest PETRASZ, m. Iwano-Frankiwsk Yonkers, 16 lipca 1996 r. Droga Zirko-Tetiano! Nie mam żadnych zdjęć ze starych czasów, a nowych, teraźniejszych, też długo nie trzymam, szybko je rozdaję. W Ukraińskiej Encyklopedii, wydanej przez profesora Kubijowycza za granicą, jest wzmianka pod literą F. o ks. Iwanie Figolu, doktorze teologii w Wiedniu, naszym ojcu. Podobnie wspomniano o moich braciach Danyle Figolu i dr. Atanasie Figolu. O mnie, czyli o ks. dr. Wołodymyrze Figolu, są dość dokładne dane, z tym że wyszedłem na wolność z więzienia w 1955 r. W Norylsku do 1958 r. wraz z ks. Iwanem Kotiwem spełnialiśmy potrzeby duchowe głównie byłych więźniów. A potem wyjechaliśmy we dwóch na Litwę, bo w więzieniu poznaliśmy litewskich księży, którzy po powrocie z więzienia otrzymywali pozwolenie na pracę jako duszpasterze. Często mogliśmy im pomagać w potrzebach duchowych, bo liczba duchownych z roku na rok silnie malała i nasza pomoc była pożądana przez wiernych. W 1972 r. ks. Iwan Kotiw zmarł 27 stycznia. Na jego grobie, w porozumieniu z naszymi przyjaciółmi-Litwinami, kazałem wykuć w kamieniu takie słowa: „Maryjna ziemio, przyjmij go w swoje objęcia”. Bo Litwa ma wielką liczbę sanktuariów maryjnych, które bardzo przypominają nam naszą Ukrainę. Fragment listu napisanego własnoręcznie przez ks. Wołodymyra Figola.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn