Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 11strona oryginału ↗

KSIĄŻKI NIE SĄ WINNE

Слово Просвіти, №07 за 2005 рік

Na stercie codziennych śmieci, które wypełniły kontener na odpadki „Altfater”, leżały książki. Większość w solidnych twardych okładkach. Nie były to przestarzałe podręczniki ani dzieła klasyków marksizmu-leninizmu, lecz wartościowa literatura piękna: „Cienie zapomnianych przodków” Michajła Kocjubynskiego, „Wybrana liryka” Pawła Tyczyny, „Młodzik” Fiodora Dostojewskiego, „Liryka” Aleksandra Puszkina, „Dżan” Andrija Płatonowa, „Kobzarz” Tarasa Szewczenki. Wydane w latach 1946–1948, zachowały się, mimo poważnego wieku, w dość dobrym stanie, przekazując duchową energię, którą naładowane są ich strony, kilku pokoleniom czytelników. Tym, którzy w swoim czasie nabyli je do własnej biblioteki i dla dzieci, które za rodzicami zaczęły poznawać skarbnicę światowej literatury. Ale nastały inne czasy i wnukom te książki stały się niepotrzebne. I duchowe śmieci, przedstawiciele współczesnego mankurtyzmu, bez wahania wyrzucają na śmietnik duchowe dziedzictwo starszych pokoleń. Granica duchowego zubożenia na-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn