Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

POMARAŃCZOWY WIATR

Слово Просвіти, №07 за 2005 рік

PRÓBA POETYCKIEGO ESEJU * * * Wiatr koloru słońca na Majdanie szumi. To ludowego serca oczarowana chwila. Wiatr koloru słońca na Majdanie huczy. To nowe pokolenie ku wolności kroczy! Pokolenie bez strachu promienieje do celu. Dobiegają kresu możnowładcze charty. Tak! Wreszcie powstał Ukrainy naród! Przez lata nacierpiał się złodziei i przybłęd. Z kuczmyńskiego czadu, do upragnionych wolności, Nas uwalnia od zdrady Proaryjski Bóg Ród! Przypomniał nam zwycięstwa praojców, pradziadów. Pomarańczowe sztandary nam Taras zapowiedział. Wstawajcie! Walczcie! Kto siebie szanuje! Święty oddech z niebios Wam serca rozgrzewa. Wiatr koloru słońca na Majdanie huczy. To nowe pokolenie ku wolności kroczy! Wiatr koloru słońca na Majdanie szumi, To ludowego serca oczarowana chwila. * * * Ukraińskie słowo, mowo moja rodzima, Ileś ty zaznała bied od ludzi niegodnych. Jak cię szargano, niszczono i gięto. Ile na serca ludzkie nakładano pęt Różne tam caryce i carowie pyszni, A wy nie umieracie w ukraińskiej chacie, A wy bujnie kwitniecie w ukraińskim polu, Prawnukom szukacie szczęścia na rozłogach… To, co było, nie minęło, ono zawsze z nami. I prasłowo, i państwa pierwotne świecą przez wieki. Dbajmy, bracia, aby serce nasze nie zasnęło i przodków Ukrainy UKRAINO MOJA W tobie i smutek, i duma, i trwoga, Bezsilna i silna, czuła i śmieszna. Dawno twoja rozkradziona droga, Nieraz twoja rozstrzelana wiosna. Zdawało się wszystko, zginęła, przepadła, I zniknie mowa, otrząśnie się nasz lud. Tyś się przebudziła, odrodziła, wstała. Zmywasz z siebie wszelki niewolniczy brud. Według legendy — Chrystus w mieście Orisa Na sanskrycie uczył się, jak z duszy gnać biesa. W świecie znany, jako Issa, chodził po Tybecie Sławił Pana stwórcę i aryjską Wedę. Pomiędzy Tiasminem a Bugiem pramiasta wyrastały. Dzieci słońca, ręce Boga je zbudowały. I u nikogo nie prosiły imienia sobie nadać Dumni ariowie, prasłowiańscy oracze z Aratty… Ich bogini wody Dana rzekom nazwy nadała. Dunaj, Dniestr i Don z Dońcem, Dniepr-Sławuta i Dźwina z Desną… Słowiańskie rzeki błękitnym pierścieniem Zakochały się, zaręczyły z wiosną… Wiosnianki nasze, kolęda, kupało, Istnieją tak dawno, jak sam istnieje świat. Po Ukrainie, w Trypolu, w Podunaju Wiekami kwitnie paproci kwiat… A nazwa Ruś poszła od Boga Chorsa. Od słońca świtowego, z różanej rosy. Stamtąd Rosawa, Rostawycia. Nie, nie po prostu, Płynęła historia z Rosi po Rusi… Już potem pojawią się uroczyska Peruna I Riń Perunowa i Welesowy jar, Sawwarka, Stryboż i Zielone Wruna, I Swaryczów, który poszedł od swaru. Swarzyli się w historii wiele. Kto dbał o godność, kto o złoto. Za złoto kupowali się kłamcy. Teraz ich inaczej wielbią. Polityczni technolodzy, prościej — krętacze. Wykręcają całym narodom ręce. Za te, polane krwią, srebrniki swoje, Gotowi rzucić wszystkich ludzi na męki. * * * Obłudni twierdzą: trypolanie to semici. I tylko od Cyryla promienieje oświata. Cyrylica! A głębiej — to już nie wolno… Jaka przychodziła, taka i gięła władza. Ci kłamcy i Chrystusa zrobili żydem. Ewangelia, a i sami Żydzi Wiedzą: Jezus pochodził z Galilei! Z gallów, czyli z aryjskiego korzenia. Aryjskie żywotworne nasienie Rozwiało się po ziemiach Indii, Europy. Swoje ślady wszędzie zostawili gallowie. Czasy, epoki i tysiąclecia przelatywały, Rodziły się nowe etnosy-państwa, Co osiągnęły nieśmiertelną, głośną sławę! My Ukraińcy, prawnuki Aratty. Nam trzeba więcej o pramatce wiedzieć! Czas nieubłagany prawdę chowa, W mgłę legendy prawdę zawija. I kronikarz, wziąwszy się za pióro, Nie powie dokładnie, jak ono było… Tylko echo wydarzeń kładzie się w wiersz. I w którą stronę pociągnie smycz Prześwietny książę, czy służebny Nestor Opowie o tym, na co wskazali palcem. Tak całą historię przekręcili, Romanowom, bolszewikom dogadzali. Cóż, można obłgać każdego. Historię, jak karty, przetasować, Cudzym nazwać się, nie mając swojego Porządnego i uczciwego imienia. Najpierw obłgali plemię, A potem już wzięli się za naród. “Jacy tam ariowie?! Jaka jeszcze Aratta?! Nigdy ich na świecie nie było! Na tej ziemi zawsze była Rosja! Romanowowie! I car Piotr-mesjasz! A wy chachły, trzymajcie się postulatu, I radzi bądźcie, że dali wam rolę Mniejszego brata!” Rosyjscy mędrcy muszą wiedzieć, Że osełedec — to czupryna, Że choch — to słońce! Ol — dziecko! My dzieci słońca! Matka nasza — U k r a i n a! A ta podstępnie-szczera bratnia raź, Wszystko zagrabić pragnie, wszystko do rąk zabrać! Lecz nie daje Bóg jej duszę Ukraińców Pod sam korzeń podciąć! * * * Ukraińskie słowo, mowo moja rodzima! Ileś ty zaznała bied od ludzi niegodnych. Jak cię szargano, niszczono i gięto. Ile na serca ludzkie nakładano pęt Różne tam caryce i carowie obłudni, Co wiekami pragnęli nas pozbawić sławy. A my bujnie kwitniemy w ukraińskim polu I jednak osiągniemy upragnioną wolność! Wiatr koloru słońca w naszych duszach śpiewa. Dla nas większego szczęścia, niż wolność, nie ma! * * * Szukając siebie w praojcowskich krajach, Wybierając ziarna pamięci po trochu, Ja uświadamiam sobie: Ja — Ukrainiec! Aryjczyk — ja! Współczesny wszystkim, co przebrzmiały, epokom… A nadchodzącej epoce mój doziemny pokłon. My prosiliśmy u Boga znaczących przemian! Wiatr koloru słońca na majdanie buja, Uśmiecha się, kwitnie Ukraina moja. m. Kijów * * * Pole zapachniało ziołami-rutami, Tak trwożnie krzyczą żurawie. Ci studenci, co padli pod Krutami, Już wiecznie leżą w ziemi. Tam, na urwisku Dniepru, nad mogiłami, Pochowali studentów w burzę, Czajka kwili, machając skrzydłami, Czyjaś matka ociera łzę. PRZY POMNIKU KSIĘCIA WOŁODYMIRA Witam, książę, czemuś się zasmucił, Ty całą wieczność krzyż trzymasz swój. Ależ nie, z tym światem tyś się nie pogodził, Tyś wytrwał, tyś wygrał znowu bój. Znowu bieda: złotogłowy Kijów Pod popiołem Czarnobyla stoi. Lecz dusze nasze stront jeszcze nie wyjadł, Bo ty stoisz z krzyżem tysiącleci. Panujesz, książę, wsławiony na wieki, Stoisz ty twardo na swojej ziemi. Czas rozmywa imiona i oblicza, — Lecz prawda u czasu na skrzydle. Porzuć, mój książę, górę na godzinę, — Módl się za naród swój i Dniepr, Ochrzczoną i nieochrzczoną Ukrainę, — Za cześć jej, za sumienie, za dobro. m. Kijów

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn