Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 12strona oryginału ↗

OCZYSZCZENIE „ZIELKIEM”

Слово Просвіти, №07 за 2006 рік

WYSTAWA Ponad 30 lat temu ten spektakl był już grany na scenie Teatru Donieckiego według inscenizacji jednego z jego założycieli Wasyla Wasylki. Co zatem skłoniło zespół do ponownego sięgnięcia po utwór Olhy Kobylańskiej? Marko Browun, kierownik artystyczny teatru, zasłużony pracownik kultury Ukrainy, laureat Narodowej Nagrody Ukrainy im. T. Szewczenki, wyjaśnia to tak: — Oczywiście, jest to nieśmiertelny utwór wybitnej ukraińskiej pisarki, a problemy w nim nakreślone są wieczne. Dlatego pomysł wystawienia „Zielka” został poparty w zespole i znalazł oddźwięk w twórczych zamysłach reżysera Anatolija Kancedajły. Ponadto, podejmując się tego spektaklu, dążyliśmy do zharmonizowania repertuaru, bogatego w ukraińską klasykę, ponieważ brakowało w nim dramatu gatunkowego. A poza tym takie spektakle są dziś potrzebne zarówno artystom, jak i widzom, bo zmuszają nie tylko do współodczuwania, ale i do myślenia, analizowania, zagłębiania się w nastroje własnej duszy. Podstawą spektaklu „Zielko” stała się inscenizacja Wasyla Wasylki, ale przemyślana na nowo i uwspółcześniona przez reżysera. Nieco zmieniliśmy akcenty, adaptując utwór do percepcji współczesnych. W spektaklu demonstrują swoje osiągnięcia twórcze wokaliści, artyści baletu i orkiestry. Spektakl się udał — świadczy o tym wysoki poziom emocjonalności, na który otwarcie reagują widzowie. Jak twierdzili starożytni Grecy — protoplaści TEATRU, jego głównym celem jest katharsis, oczyszczenie poprzez współodczuwanie. Spektakl „Zielko” ma wysoką energetykę. Okazuje się, że ukraiński dramat potrafi głęboko poruszać: świadczy o tym nie tylko liczba zapłakanych oczu, ale i te głębokie chwile katharsis, które przeżywają widzowie i aktorzy razem. „Zielko” w reżyserii Anatolija Kancedajły ma potężny aspekt estetyczny. Na pierwszy, moralny plan wysunięto związki przyczynowo-skutkowe, które determinują kolizje zachodzące w życiu bohaterów. Za każdy czyn odpowiadamy — ta zasada nie ominie żadnego człowieka. Ta myśl dominuje w spektaklu, jej podporządkowany jest rozwój akcji, nieco świadomie spowolniony, aby dać widzowi przeżyć i zrozumieć każdą scenę. I jeśli pierwszy akt rozwija się jako poetycki, a miejscami nawet obyczajowo-etnograficzny, to w drugim pojawia się potężny nurt psychologiczny, napięty i dynamiczny — nie kosztem przyspieszenia temporytmu, a w wyniku silniejszego obciążenia emocjonalnego. Oprawa spektaklu (O. Hawrysz) znów opiera się na filozoficznej metaforze drogi — symbolu ludzkiego życia. Bardzo udany zabieg — zamykanie kulis — jako zmiana przestrzeni czasowej, przejście od przeszłości do scenicznej współczesności. Pewna niedopowiedzenie i możliwość widowniczego poszukiwania są nieodłączne dla tego spektaklu w całości. Osobno należy zaznaczyć oprawę muzyczną spektaklu (kom- PREMIERA pozytor Jewhen Kułakow, zasłużony działacz sztuki Ukrainy, główny chórmistrz Tetiana Paszczuk). Trafnie dobrane tematy muzyczne subtelnie oddają napięcie psychologiczne bohaterów w określonych sytuacjach, a w scenach masowych i obrzędowych — całą różnorodność i koloryt folkloru Ukraińców i Cyganów. Numery taneczne (H. Dybowski) są organicznie wplecione w kanwę spektaklu, a przygotowanie choreograficzne artystów warto wyróżnić osobno. Zarówno muzyka, jak i choreografia są nieodłącznymi składnikami spektaklu, częściami całości. Cała galeria udanych ról aktorskich. Jak zawsze, niedościgniony artysta ludowy Ukrainy Hennadij Horszkow w roli starego Cygana Andronatiego, ludowego filozofa. Przekonująca w sile matczynej miłości i tragizmie utraty dziecka Tetiana Romaniuk, zasłużona artystka Ukrainy (Dubycha). Z powodzeniem zadebiutowała w dużej pracy dramatycznej Albina Terechowa (Mawra). Szerokość zakresu twórczego i kunszt aktorski pozwoliły jej przeżyć na scenie drogę kobiety od młodości aż do dojrzałości. Wspaniały Hryć (Wołodymyr Szweć) — piękny, liryczny, szczery i hojny w swoich uczuciach. To swoisty ukraiński Don Juan i Hamlet zarazem. Zachwycają młodością, emocjonalnością, melosem Tetianka (Zoriana Huska) i Nastka (Natalia Filipowycz) — najmłodsze w trupie artystki, jednak w tym spektaklu udało im się odnaleźć niebywałą siłę wewnętrznego brzmienia postaci. Scenografia, kostiumy, muzyka i choreografia — wszystko w tym spektaklu budzi w widzach, podkreślam, regionu donieckiego ciekawość samych siebie, swoich korzeni. Jak zresztą większość spektakli donieckiej muzyczno-dramatycznego teatru, premiera jest ukierunkowana na przebudzenie narodowej świadomości widzów. O. TROYAN, m. Donieck Na zdjęciu: fragment spektaklu „Zielko”. Na początku roku w Donieckim Akademickim Teatrze Muzyczno-Dramatycznym odbyła się premiera spektaklu „Zielko” według powieści Olhy Kobylańskiej „W niedzielę rano kopała ziele”. Reżyserii podjął się Anatolij KANCEDAJŁO, zasłużony działacz sztuki Ukrainy.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn