Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 12strona oryginału ↗

«ŻYWE FOTOGRAFIE» Z WIECZORÓW FRANCUSKICH

Слово Просвіти, №07 за 2006 рік

Ambasada Francji w Ukrainie oraz Francuskie Centrum Kultury zaproponowały kijowianom nowości francuskiej kinematografii. W czterech filmach reżyserzy przedstawili współczesne spojrzenia na życie Francuzów różnych pokoleń. Można tylko domyślać się, jak ucieszyłby się Louis Lumière, gdyby obejrzał współczesne „żywe fotografie”. Przecież właśnie tak w dalekim 1895 roku w Paryżu, w „Grand Café” na bulwarze Kapucynów, pan Lumière nazywał swój wynalazek — projektor, za pomocą którego demonstrowano film. Wtedy odniósł on niemały sukces, choć w jego kinie brakowało efektów specjalnych, grafiki komputerowej, bez których dzisiaj nie tworzy się żadnego filmu. Taśmy z lat 80. były króciutkie, 15—20 metrów, seans trwał 10—15 minut. Widzów interesowała nie tyle treść, co niezwykłe widowisko. Ponieważ kin jeszcze nie było, seanse filmowe urządzano w kawiarniach artystycznych i innych lokalach rozrywkowych „lekkiego gatunku”. Począwszy od lat 1903—1904 pojawiają się stacjonarne „elektroteatry”, tak zwane iluzjony. Od tego czasu ta rozrywka, wymyślona przez Francuzów, staje się jedną z najpopularniejszych. A „żywe fotografie” przekształcają się w przemysł filmowy, który przeżywa gwałtowny rozwój. Z czasem prezentacja taśm w kawiarniach artystycznych, a nawet w kinach, odchodzi w przeszłość, godniejszym miejscem staje się Festiwal Filmowy w Cannes, gdzie krytycy filmowi, aktorzy, reżyserzy oglądają nakręcone filmy, a najlepsze z nich nagradzają Złotą Palmą. Francja to nie tylko ojczyzna filmu, ale także kraj, który wypuszcza konkurencyjne filmy również dzisiaj. Przekonali się o tym już widzowie Moskwy i Petersburga, którzy do tej pory są przepełnieni wrażeniami z filmu „Vidocq” (w roli głównej Gérard Depardieu), który niedawno pojawił się w rosyjskiej dystrybucji kinowej. Ukraińskim widzom nie udało się jeszcze obejrzeć tego nowego arcydzieła francuskiej kinematografii, natomiast w kinie „Ukraina” podczas wieczorów kina francuskiego zaprezentowano cztery filmy. Program kulturalny rozpoczął się filmem „Dziecko” (reżyserzy Jean-Pierre Dardenne i Luc Dardenne), który w 2005 roku na Festiwalu Filmowym w Cannes otrzymał Złotą Palmę. Bez wątpienia jednym z najpopularniejszych tematów współczesnego kina staje się życie młodych ludzi. Postępowanie głównych bohaterów, Bruno i Soni, którzy dopiero co zostali młodymi rodzicami, trzyma widza w napięciu przez 95 minut. 20-letni Bruno żyje z dnia na dzień, odsprzedając zrabowane rzeczy. Kiedy „towar” się kończy, sprzedaje ich z Sonią syna Jimmy’ego. Pojawia się pytanie: gdzie jest granica, której nie może przekroczyć młody człowiek? Właśnie w odpowiedzi kryje się charakterystyczny posmak francuskiego kina: granica jest tam, gdzie chce ją widzieć widz. Film pozostawia przestrzeń do przemyśleń i analizy. Bruno trafia za kratki, dobrowolnie przychodząc na posterunek policji. Finałowa scena to widzenie Soni i Bruno w więzieniu, oboje płaczą. Mimo to seans pozostawia po sobie optymistycznego ducha. To jeszcze jedna charakterystyczna cecha wieczorów kina francuskiego. W literaturze i kinematografii stało się już dobrą tradycją omawianie życia kobiet i mężczyzn po trzydziestce. Przypomnijmy powieść współczesnego brytyjskiego pisarza Mike’a Gayle’a „Wkrótce trzydziestka” lub popularny serial „Seks w wielkim mieście”. Francuska reżyserka Cécile Telerman postanowiła wnieść swój wkład w dyskusję na temat „życia trzydziestolatków” i nakręciła komedię „35 plus”. W życiu bohaterek filmu, Juliette, Florence i Marie, pełno jest absolutnie różnych problemów: mąż, który nie zarabia pieniędzy, despotyczne cechy ukochanego lub całkowita samotność. Ale mimo to żartują, pragną cieszyć się życiem, co bardzo im pomaga. Wieczory kina francuskiego zaproponowały ukraińskiemu widzowi szeroką panoramę współczesnego życia, poruszając ogromną różnorodność tematów. Na przykład film „Idź, żyj i stań się”, poświęcony tak aktualnym dzisiaj kwestiom rasizmu, wojny na okupowanych terytoriach. A film „Jeden odchodzi, drugi zostaje”, który kończył program kulturalny, to komedia dramatyczna, która skłania do ciągłego zastanawiania się nad uczuciami wiecznymi. Jest w nim historia miłości, która stawia własne akcenty. Ktoś zostaje, a ktoś odchodzi... Zagłębiwszy się w wyjątkowy świat francuskiej kinematografii, widzowie opuszczali kino z przyjemnymi wrażeniami i emocjami. To, co wymyślił kiedyś Louis Lumière dla rozrywki, stało się nieodłączną cząstką życia każdego człowieka. Więc francuskie „żywe fotografie” zawsze będą miały swojego widza. Maria HOŁOWKO

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn