Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 14strona oryginału ↗

BEZ CZERWONYCH BUCIKÓW

Слово Просвіти, №07 за 2006 рік

W Sali Kolumnowej Filharmonii Narodowej odbył się koncert orkiestry symfonicznej „Filharmonia” Czernihowskiego Centrum Filharmonicznego Festiwali i Programów Kulturalnych pod kierownictwem dyrektora artystycznego i dyrygenta, zasłużonego działacza kultury Ukrainy Mykoły SUKACZA. Wyjątkowość tego zespołu twórczego, zdaniem znanego ukraińskiego dziennikarza Jurija Makarowa, który wygłosił słowo wstępne, polega na tym, że składa się on w większości z przedstawicieli młodzieży studenckiej oraz niedawnych absolwentów Czernihowskiej Szkoły Muzycznej i Narodowej Akademii Muzycznej Ukrainy im. P. I. Czajkowskiego. Inicjatorem i organizatorem tej orkiestry jest Mykoła Sukacz, który w ciągu siedmiu lat istnienia zespołu przeprowadził w Czernihowie pięć międzynarodowych festiwali muzyki klasycznej „Wieczory Muzyczne”, brał udział w dwóch festiwalach „Histria” w Chorwacji, pięciu festiwalach „Kijowskie letnie wieczory muzyczne”. Znany dyrygent jest również znany ze swojej działalności muzyczno-oświatowej, gdyż odnalazł i wykonał z orkiestrą symfoniczną „Filharmonia” wszystkie utwory orkiestrowe zapomnianego w czasach radzieckich ukraińskiego kompozytora Serhija Bortkiewicza (1877, Charków – 1952, Wiedeń), przywracając Ukrainie jego imię i twórczość. W programie koncertu zabrzmiały wyraziste i różnorodne utwory Serhija Bortkiewicza. Pierwszą część otworzył koncert fortepianowy w wykonaniu laureata międzynarodowych konkursów Wiaczesława Zubkowa. Nawiasem mówiąc, autor tego utworu był znakomitym wykonawcą, uczył się w Konserwatorium Lipskim w klasie fortepianu RECENZJA Wśród najbardziej zdumiewających osiągnięć w dziedzinie sztuki, wykonanych na zamówienie, jest bez wątpienia „Aida” Giuseppe Verdiego, którą kompozytor napisał na otwarcie Kanału Sueskiego na propozycję rządu egipskiego. Od pierwszej premiery w 1871 roku do dziś utwór ten jest uwielbiany zarówno przez wykonawców, jak i widzów. Nawiasem mówiąc, 1 października 1926 r. właśnie tym spektaklem rozpoczął swoją działalność Narodowy Teatr Opery Ukrainy im. Tarasa Szewczenki. Ostatnio opera zabrzmiała w znacznie odnowionym młodzieżowym składzie, jakby podczas generalnej próby przed wielką trasą koncertową do Japonii, gdzie zaplanowano ponad 30 spektakli... W „Aidzie” partię Amonasra wykonuje tegoroczny nominat do Nagrody im. Szewczenki I. Ponomarenko. Obdarzony przez Boga wspaniałym NA ZDOBYCIE NARODOWEJ NAGRODY UKRAINY imienia TARASA SZEWCZENKI błyskotliwego pianisty, ucznia samego Ferenca Liszta – Alfreda Reisenauera. Wirtuozeria faktury, która wymaga od wykonawcy równie dobrego opanowania zarówno technik drobnej „perełkowej” artykulacji, jak i masywnej akordyki; szeroki zakres brzmienia – od przejrzystego migotania w piano do potężnego, nasyconego forte; wielobarwność materiału muzycznego w połączeniu z monumentalnością zamysłu utworu, ciągłym rozwojem – wszystko to zawiera w sobie romantyczny koncert fortepianowy Bortkiewicza, który wywodzi swoje tradycje z twórczości wielkich kompozytorów romantycznych: Chopina, Liszta, Rachmaninowa. Interpretacja Wiaczesława Zubkowa wyróżniała się subtelnym zrozumieniem stylu, doskonałością w odkrywaniu zamysłu kompozytora, co w organicznym zespole z orkiestrą, której brzmienie tryskało wyrazistością barw i odcieni, wywoływało zachwyt słuchaną muzyką. Romantyczną atmosferę, stworzoną przez koncert fortepianowy, kontynuowały utwory Bortkiewicza: „Poemat” – II część Koncertu na skrzypce z orkiestrą D-dur, op. 22 oraz Walc, op. 48, zinstrumentowany przez Mykołę Sukacza na skrzypce i orkiestrę smyczkową w wykonaniu artysty ludowego Ukrainy, laureata Narodowej Nagrody Ukrainy im. Tarasa Szewczenki, wybitnego skrzypka Anatolija Bażenowa. Oprócz utworów Bortkiewicza, na koncercie zabrzmiała muzyka jeszcze jednego ukraińskiego kompozytora, skazanego przez władzę bolszewicką na zapomnienie – Wsiewołoda Pietrowicza Zaderackiego (1891, Równe – 1953, Lwów), a mianowicie jego Portret symfoniczny „Fabryka”, który na Ukrainie wykonywany był po raz pierwszy. Wyraziste było wykonanie poematu symfonicznego „Otello”, napisanego przez Serhija Bortkiewicza pod wpływem spektaklu Charkowskiego Teatru Dramatycznego z udziałem znanego włoskiego tragika Salviniego Rossiego i wykonanego po raz pierwszy w 1915 roku pod dyrekcją autora. Pomimo młodego wieku muzyków zespołu oraz pewnych problemów związanych z jakością instrumentarium (które wynikły z braku środków), orkiestra brzmiała dość spójnie i organicznie. W tym wielka zasługa dyrygenta Mykoły Sukacza, którego niezłomny autorytet był odczuwalny w każdej nucie, w każdym takcie, czego czasami tak bardzo brakuje wielu naszym stołecznym orkiestrom. Koncert nie wyróżniał się zwyczajowym zestawem patriotycznych haseł, które przez tydzień imprez związanych z przyznaniem Nagrody im. Szewczenki systematycznie rozbrzmiewały ze sceny, pstrokacizną wyszywanek i czerwonych bucików, wszystko tutaj odbywało się naturalnie: wyrazista gra orkiestry obok natchnionego wykonania solistów tworzyły poczucie muzycznego święta. z Ołeksandra TYMOSZCZUK barytonem, artysta posiada jeszcze niezwykły talent dramatyczny. Kiedy pojawia się w scenie triumfalnej – w kajdanach wśród promieniejących zwycięzców, i nieśmiała Aida NA ZDOBYCIE NARODOWEJ NAGRODY UKRAINY imienia TARASA SZEWCZENKI

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn