Strona · s. 14strona oryginału ↗
STUDENCKA MŁODZIEŻ — PROFESJONALISTOM
Слово Просвіти, №07 за 2006 рік
W sali Narodowego Domu Muzyki Organowej i Kameralnej odbył się koncert Narodowej Akademickiej Kapeli Chóralnej „Poczajna” (kierownik artystyczny — Ołeksandr Żyhun), która przy akompaniamencie Państwowej Orkiestry Estradowo-Symfonicznej Ukrainy pod dyrekcją Wiktora Zdorenki wykonała utwory wokalno-chóralne W. Stepurki, M. Werykiwskiego, O. Jakowczuka, M. Rewuckiego, M. Łysenki. Akademicka Kapela Chóralna „Poczajna” została założona w 1986 roku i już od dziesięcioleci działa przy Narodowym Uniwersytecie „Akademia Kijowsko-Mohylańska”. Zespół kapeli kontynuuje sławne tradycje chóralne odrodzonej Akademii, która od czasu założenia była nie tylko placówką oświatową, ale także znaczącym ośrodkiem kulturalnym i muzycznym. „Poczajna” liczy ponad osiemdziesięciu śpiewaków, prawie wszyscy oni to studenci NaUKMA. „Jeśli śpiewasz muzykę duchową, jeśli poświęcasz swój czas na próby, na śpiew — nigdy już nie dasz pierwszeństwa alkoholowi i narkotykom, a zamiast tego będziesz starał się stać lepszym, dołączyć do swoich sławnych ukraińskich korzeni, poczuć się częścią wielkiego narodu” — jest przekonany Ołeksandr Żyhun. Ponad dwadzieścia lat jako dyrygent, kierownik artystyczny i ideowy inspirator zespołu zajmuje się aktywną działalnością badawczą, której rezultatem są odnalezione utwory ukraińskich kompozytorów XVII wieku, uważane za bezpowrotnie zaginione… Choć w „Poczajnie” śpiewają głównie amatorzy, którzy z wielkim entuzjazmem podchodzą do żmudnego procesu przyswajania tekstu utworu muzycznego i z oddaniem pracują na wielogodzinnych próbach zespołu, w rezultacie brzmienie chóru staje się takie, że Ołeksandrowi Żyhunowi mogą pozazdrościć dyrygenci nawet niektórych profesjonalnych zespołów śpiewaczych. Świadczą o tym wysokie nagrody, które otrzymali uczestnicy kapeli na festiwalach muzyki chóralnej zarówno na Ukrainie, jak i za granicą. „Poczajna” jest laureatem 1. Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Chóralnej we Lwowie (maj 1998 roku), 1. Międzynarodowego Festiwalu „Music World” w mieście Fivizzano, Włochy (wrzesień 1998 roku), uczestnikiem Ogólnoukraińskich przeglądów w 1999, 2001 r., Bachowskiego Festiwalu Chóralnego w Sumach (październik 2003 roku) oraz wielu innych. Obecnie w arsenale chóru „Poczajna” znajduje się dwanaście płyt audio z nagraniami utworów wokalno-symfonicznych, wśród których są znane przykłady muzyki duchowej kompozytorów krajowych i zagranicznych, a także mnóstwo kantat, oratoriów i opracowań ukraińskich pieśni ludowych. W tym roku przy wsparciu Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” ukazała się płyta kompaktowa z ukraińską muzyką klasyczną pod tytułem „Kantaty szewczenkowskie”, zawierająca w wykonaniu „Poczajny” utwory M. Łysenki, L. Rewuckiego, M. Werykiwskiego, K. Stecenki, stworzone do poezji Tarasa Szewczenki. Prawdziwym apoteozą wieloletniej działalności twórczej kapeli chóralnej „Poczajna” oraz jej dyrygenta i kierownika Ołeksandra Żyhun stał się wielki program koncertowy „Potężna muzyka potężnego narodu”. Lesia PATAY Zdjęcie Iwana PYŁYPĘKI. Pole artysty — to nieczęsty termin, ale właśnie nim najdokładniej można oddać to dramatyczne napięcie, które wyprowadza operę na wysokie szczeble filozoficzne. To już nie tylko historia o miłości i rywalizacji, a przeplatanie się znaczących, ważnych tematów popycha akcję dalej. Pojmany car do czasu ukrywa imię, bo nie wyrzeka się swojego przeznaczenia — wyrwać się z niewoli i znów zebrać pułki, aby wyzwolić swoją złotą krainę Nubię-Etiopię spod egipskiego panowania. Wewnętrzna siła Amonasra w tej scenie wlewa się w duszę córki, i młodziutka Oksana Dyka, która po raz pierwszy wystąpiła w tej roli w „Aidzie”, dalej pewnie i natchnienie prowadzi swoją partię. Prawdziwie dramatyczny konflikt — miłość silniejsza od śmierci i niemożność istnienia poza swoim narodem, poza swoją Ojczyzną prowadzi Aidę i egipskiego wodza Radamesa do jedynego możliwego dla nich heroicznego zakończenia. Oni nie mogą być razem i nie mogą istnieć osobno, więc umrzeć razem — to szczęście dla nich. Ludowy artysta Iwan Ponomarenko, który swoim pojawieniem się w drugim akcie opery jakby scementował cały zaangażowany w spektaklu zespół w prawdziwą życiową jedność (bo to już nie teatr, a rzeczywistość porwała widzów i bohaterów), posiada także bezsprzecznie wielki dar — pedagogiczny. Młodzi wykonawcy czują jego wsparcie, i scena dla nich to już nie sąd przed widzami, a wysoki artystyczny wzlot, gdzie młodych wspiera potężne skrzydło mistrza. A widz rozumie — „Aida” G. Verdiego na wszystkie czasy jest i będzie operą-przypowieścią, wszak nigdy nie zestarzeją się pojęcia godności, honoru, wierności obowiązkowi. I nigdy nie zgaśnie na świecie miłość, która jest silniejsza od śmierci. Hanna KOZACZENKO, członek zarządu Ukraińskiego Funduszu Kultury
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
