Strona · s. 15strona oryginału ↗
POŻEGNALNE OKLASKI
Слово Просвіти, №07 за 2006 рік
25 stycznia opuścił ten świat Ihor Mychajłowycz RIABOW. Zasłużony działacz sztuki, profesor Narodowej Akademii Muzycznej Ukrainy, przedstawiciel legendarnego pokolenia wielkich słowiańskich muzyków, znany jest na całym świecie jako jeden z najbardziej autorytatywnych ukraińskich pedagogów-pianistów, których uczniowie (a było ich ponad 150) koncertują, zdobywają liczne nagrody na międzynarodowych konkursach, wykładają i komponują muzykę na Ukrainie i za granicą. Jednak bardziej pasuje do I. Riabowa precyzyjne i uniwersalne określenie „artysta”, które uwalnia talent od ograniczeń jednego zawodu. Przecież utalentowany człowiek ma mnóstwo możliwości twórczego wyrażenia się: autor licznych prac metodycznych, głowa rodziny składającej się z utalentowanych muzyków, I. Riabow stworzył ponad 500 obrazów — portretów, pejzaży, martwych natur — opanował nie tylko dźwięki, ale i barwy świata... Artysta z jednakowym smakiem potrafił ocenić nie tylko artystyczny poziom gry wykonawcy, ale i jego strój koncertowy... Rzadko można spotkać osobowość z tak pozytywną energią, która zmienia na lepsze wszystko, co ją otacza: niedoświadczonych uczniów — w błyskotliwych mistrzów, niespójną wiedzę — w przejrzysty system metodyczny, kilkadziesiąt obcych osób — w zgraną, połączoną wspólnymi sukcesami klasę. Do tego — taka osobowość, która odwagą, szczerością, humorem i umiłowaniem życia łatwo zdobywała miłość i szacunek innych, która odpowiada za własne czyny i za swoich wychowanków, których koncerty są zawsze niezwykle mistrzowskie. Imię Riabowa już dawno przekształciło się w znak jakości, który oznaczał nienaganny poziom profesjonalny, pełną poświęcenia sumienność, wymagania wobec siebie. Sam w czasach nauki ćwiczył po 10—14 godzin dziennie. SMUCIMY SIĘ... Jego uczniowie mieli okazję usłyszeć na lekcjach nie tylko przykłady muzyczne (gdyż kiedy I. Riabow dotykał fortepianu, jego dźwięk oczarowywał), ale i z literatury, retoryki, malarstwa, a nawet tańca, i dlatego stawali się nie po prostu pianistami, uzbrojonymi we wszystkie możliwe techniki, a muzykami. Na takim podłożu talent nie miał żadnych przeszkód w rozwoju. Życie Riabowa było wypełnione muzyką. Śmierć tych, których kochamy, nie może odebrać ich szlachetnych czynów i dobrego imienia. Artysta zasłużył na swoje ostatnie oklaski, którymi żegnały go setki ludzi — bliscy, uczniowie, koledzy. O nim nie sposób mówić w czasie przeszłym. Bez Ihora Mychajłowycza smutno na tym świecie; pozostawił po sobie pustkę, której nie sposób wypełnić. Wszak pocieszajmy się tym, że artysta odszedł tam, gdzie są najlepsze fortepiany, gdzie zapewne już czekają na niego Beethoven, Ravel, Rachmaninow... Ołena ŻUKOWA
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
