Strona · s. 3strona oryginału ↗
KORZYŚĆ CZY SKANDAL
Слово Просвіти, №07 за 2006 рік
Obecnie coraz ostrzej staje pytanie: czy „kuczmizm” już przeszedł do historii, czy też nadal jest siłą realnie obecną w naszym życiu politycznym, gospodarczym i duchowym? Swoje zdanie postanowił wyrazić pisarz i publicysta, deputowany ludowy 1, 2 i 3 kadencji Dmytro Czobit. W nowej książce „Monolityczne bagno, albo ZAT BJuT: Brodski, Julia, Turczynow” dowodzi, że „kuczmizm” to żywa rzeczywistość początku 2006 roku. I, zdaniem autora, osiadła ona nie w oligarchicznych „Regionach” Janukowycza, a w części „pomarańczowej” ekipy. W nowej książce Dmytra Czobita (która ujrzała światło dzienne w wydawnictwie „Proświta” w Brodach na Lwowszczyźnie), niedawnego członka Rady Politycznej partii „Batkiwszczyna”, napisanej w formie listu otwartego do Julii Tymoszenko i Ołeksandra Turczynowa, poruszono kwestię, dlaczego lista wyborcza Tymoszenko stała się listą „przyjaciół Kuczmy”? Pisarz i publicysta w swoim liście otwartym do liderów „Batkiwszczyny” dowodzi, że kierownictwo bloku wyborczego Julii Tymoszenko, jej najbliższe otoczenie, zdradziło ideały Majdanu i cele Pomarańczowej Rewolucji. Potwierdza to włączenie do listy wyborczej BJuT całej plejady oligarchów i biznesmenów kuczmowskiego chowu. Autor podkreśla, że w pierwszej setce listy BJuT jest 49 osób bezpartyjnych, a z pozostałych tylko 17 „listowców” było członkami partii „Batkiwszczyna” przed Pomarańczową Rewolucją. Wśród nowo upieczonych partyjnych kolegów Julii Tymoszenko znajdują się tak odrażające osobistości jak bracia-bankierzy Buriakowie, przyjaciel rodziny Kuczmy Wasyl Chmelnycki, „rozrywkowy” Kuczmy Mykoła Bahrajew, nieudolni agrarzyści Mychajło Hładij i Mychajło Zubec, przyjaciel Bakaja Ołeksandr Abdułin, jeden z przemysłowo-finansowych filarów reżimu Kuczmy Tariel Wasadze i wiele innych osób, dla których ponad wszystko są własne interesy biznesowe, którym obojętne są interesy narodowe Ukrainy. To „monolityczne bagno” gotowe jest wysługiwać się każdej władzy, aby chronić i pomnażać swoje nielegalne majątki. Tacy fałszywi patrioci są w stanie zapłacić duże pieniądze za miejsce na każdej gwarantującej mandat liście wyborczej. Dmytro Czobit, który był w szeregach „Batkiwszczyny” od jesieni 2000 roku, demonstrując ukrywane przed prasą i opinią publiczną wnętrze otoczenia Julii Tymoszenko, pyta: czym wyjaśnić gorączkowość i pośpiech otoczenia Tymoszenko, które 16 grudnia 2005 roku przyjęło Wasadzego i braci Buriaków do frakcji BJuT, a już 17 grudnia zapewniło im na zjeździe bloku miejsca gwarantujące mandat na liście wyborczej? Tak brutalnie naruszono procedurę wysuwania kandydatów na deputowanych ludowych: wspomniani wyżej panowie nawet teoretycznie nie mogli zdążyć przejść dyskusji na radzie politycznej i zjeździe partii, jak tego wymaga statut „Batkiwszczyny”. Wyjaśnienie może być jedno — pobudki korupcyjne. Według słów Dmytra Czobita, prawdziwych patriotów, którzy w szeregach partii „Batkiwszczyna” latami walczyli z kuczmizmem, otoczenie Julii Tymoszenko usunęło od dyskusji i podejmowania decyzji dotyczących formowania list wyborczych BJuT. Proces ten odbywał się potajemnie i nieprzejrzyście. Rezultat — lista wyborcza Tymoszenko stała się listą „przyjaciół Kuczmy”. Prawdziwym patriotom — Łewkowi Łukjanence, Wołodymyrowi Jaworiwskiemu... BEZ SKRÓTÓW Najbardziej zwinny wśród „nietaków” — okopcony sadzą, zahartowany strzelaniną blok wyborczy „Partia Regionów”. Przyjrzyjmy się na zbiorowej fotografii o jarmarcznym guście przywódcom bloku: pięć różnowagowych figur. Wszyscy — jak postacie znanej bajki Kryłowa: „Jak byście nie siadali, na muzyków się nie nadajecie”. Wprawdzie co uważać za muzykę. Tutaj są swoje mozarty i salieri, i wygadani, i utajnieni słowotocy oraz krętacze. Znajomością Lwa Tołstoja, Antona Czechowa, Iwana Bunina ucieszyli nie tylko rodzime regiony, ale i bezkresną Rosję. A oto z Anną Achmatową nie wyszło. I, być może, wina tutaj nie Wiktora Fedorowicza, który pod względem żartów już wyparł z Odessy samego Żwanieckiego. Przyczyna tutaj w sobowtórze wirtualnej dla Janukowycza Anny AchmEtowej — realnym Rinacie Achmetowie. Zważając na złotonośną rolę tego ostatniego w bloku „Partia Regionów”, lider regionalistów w przedwyborczym ekstazie, patrz, i swoją żonę przemianuje na Rinatę (i tym, może, ostatecznie wyleczy ją z negatywu Pomarańczowej Rewolucji). Jaką Ukrainę zamierzają budować Czornowił z Janukowyczem, który nie to że prawdziwego nazwiska wielkiej poetki Horenko nie słyszał, nie zna nawet powszechnie znanego jej imienia literackiego — Anna Achmatowa? Tylko szowinistyczni ignoranci mogą bronić przed nami Czechowa, nie znając ani jego pochodzenia, ani natury tworzenia wielu jego literackich arcydzieł, do stworzenia których zainspirowała ciepło i piękno ukraińskiej ziemi. Czasami, obserwując „orędowników rosyjskiego słowa”, chce się szczerze zapytać „starszego brata” (który od imperialnych eksperymentów w pewnym stopniu już też posiwiał). „Panowie”, jak wy ustosunkowujecie się do znęcania się „mniejszości narodowych” nad językiem Puszkina? Jak wy postrzegacie mało piśmienną „gawariłnię” RACHUNKI
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
