Strona · s. 8strona oryginału ↗
JAK SERCE DO SERCA
Слово Просвіти, №07 за 2009 рік
Serhij CUSZKO, m. Kijów. Przeglądam książkę Pawła Hirnyka i porównuję dwa wrażenia: z niedawnego wieczoru w Narodowym Muzeum Tarasa Szewczenki oraz z wersów jego szczerej, pełnej bólu poezji. Wcześniej znałem autora z publikacji, które za każdym razem przyciągały uwagę, jednak z nim, którego tomik wierszy „Poswitajeťsia” („Świta”) został wysunięty do Nagrody im. Tarasa Szewczenki, widziałem się po raz pierwszy. To było dziwne uczucie. Do stołu wyszedł krępy, bujnowłosy mężczyzna, który według wszelkich oznak nie przywykł oczarowywać sali czy z nią flirtować. Zaczął przeglądać książkę rękami rolnika czy rzemieślnika, w których łatwiej wyobrazić sobie kosę lub młot niż cienki ołówek. Żadnych kompozycyjnie wyrafinowanych zdań wstępnych: „Opowiadać o sobie nie będę, lepiej poczytam”. Czytał bez deklamowania, bez wykrzyknikowych intonacji. Już od pierwszego wiersza wydawało mi się, że czuje się nieswojo, nawet się wstydzi — tak jak zazwyczaj skrępowani opowiadają o sobie odwieczni pracownicy. Bo przecież jest testament-rozkaz dla samego siebie: „Puste i wołowe cierpienie, i pycha indycza. — Rób!”. Jednak powoli uwaga koncentrowała się na tym, co było mówione. Słowa i wersy przedzierały się przez gęste wąsy, podchodziły do każdego, a dalej: „Nie oglądaj się. Nie sądź. Nie ma nikogo — tylko słowo…”. Do domu szedłem z pragnieniem, by przywrzeć do stron, upewnić się co do nieomylności pierwszego wrażenia. Niosłem książkę, otrzymaną z rąk autora jako ostatni z niewielu, którym się poszczęściło — nakład, jak nas już przyzwyczajono, niewielki. W myślach powtarzałem usłyszane: „Jesteś ostatni — i musisz iść na ostatnie gromy, pokonawszy i przestrzeń, i śmierć, i wahania”. U cichego i niespiesznego w rozmowie poety w wierszach gromów i burz jest wiele. I to nie dekoracje, nie efekty specjalne. To głębokie procesy, które kipią w duszy, wypychając na zewnątrz przypalone i zwęglone słowa: „Nie stygnij, przeczysta moja męko… Ty błyskawico, której nie ubłagać. Lecz gromem odezwać się nie mnie…”. Bo wokół „hetmanują giermkowie”, bo „narodzie mój, ślepy kobzarzu, dokąd cię prowadzą przewodnicy?”. Paweł Hirnyk nie ma bzika na punkcie słownej ekwilibrystyki, nie rwie się na showmana. Boli go to, co odwieczne, ogólnoludzkie, nie przyjmuje pozy współczesnego ironicznego obserwatora-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
