Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

DZIECI NIEBA, ZIEMI I WODY

Слово Просвіти, №07 за 2009 рік

Dmytro CZEREDNYCZENKO. ROBACZEK WIELKOŚCI MACZKU. — Och, dobrze być takim malutkim, maciupeńkim, jak ziarenko maku — powiedział niezdarny indyk Gindia. — Wciśniesz się gdzie tylko zechcesz, nawet w porcelanowy kieliszek białej konwalii i nikt cię tam nie znajdzie… A tutaj stoisz na środku podwórka jak strach na wróble — i wszyscy cię widzą… — Za to wszyscy cię słyszą: “Gyr-gyr-gyr! Gyr-gyr-gyr!” Tam, w porcelanowym kieliszku białej konwalii, takich dźwięków byś z siebie nie wydobył. W porcelanowym kieliszku i dźwięk jest porcelanowy… bielutki, delikatny — powiedział robaczek wielkości ziarenka maku. — Właśnie wzruszyłeś mnie samą wzmianką o tym dziwnym muzycznym kąciku. Lubię tam bywać. O-o, jak ja lubię rozkoszować się w tej białościennej świątyni. Ty, Gindia, nawet nie wyobrażasz sobie, jak to jest ciekawe. Nie wyobrażasz sobie. Gindia stał sobie i słuchał małej szczebiotki. Słuchał, bo rzeczywiście nie mógł sobie wyobrazić wszystkiego tego, o czym ona opowiadała. I tylko żeby nie wyjść na jakiegoś milczącego nieuka, czasami przytakiwał małej: — Gyr-gyr-gyr! Tak-tak-tak!.. — Ot, wlatujesz do porcelanowego kieliszka, stajesz na dnie, patrzysz — a w kieliszku biało i pięknie. Zaświeciło słońce — porcelanowy kieliszek zamigotał żywym blaskiem, po ścianach skaczą słoneczne zajączki, a na białej wysokiej kolumnie, która stoi pośrodku, błyszczy złota korona. Wylecisz na tę kolumnę, a tam miodek na pręciku połyskuje. Jakiż on dobry i pachnący! Posmakujesz trochę miodku — i tak chce się po tej białej świątyni polatać. Tutaj zaczyna się najszczęśliwsza chwila, bo takiej muzyki nigdzie nie słyszałam. Oj Gindia, Gindia, to takie czarowne dźwięki… Ledwie machniesz skrzydełkami, a one już rozsypały się echem po białych ścianach białej świątyni. Ja mocniej zamacham — cieniutko-cieniutko rozlega się, jakby dzwoni, migotanie słonecznego zajączka: “Z-z-zzz…” Tak szybciej-wolniej pokołyszę się w powietrzu, a potem przycichnę — a echo kołysze się w tym białym, lśniącym pałacu… kołysze się i wyplata w najcieńszą, miłą muzykę białego świata… — Gyr-gyr-gyr! Tak-tak-tak… — O Gindia, nie powstrzymam się i zaraz polecę do porcelanowego kieliszka białej konwalii. I sama nacieszę się tą czarowną muzyką, i tobie na skrzydełkach trochę tych ślicznych dźwięków przyniosę… W samo uszko ci zaniosę, żebyś usłyszał… — Gyr-gyr-gyr! Tak-tak-tak… Poleciał robaczek wielkości ziarenka maku do porcelanowej białej świątyni, a indyk Gindia stał sobie na środku podwórka, rozpuściwszy wachlarzem ogon, i myślał: “Ot, dobrze być takim malutkim, maciupeńkim, jak ziarenko maku…” DOBRZY RYCERZE. Długą drogą idą mróweczki. Zwiadowcy donieśli, że koło pnia Wielkiego Zająca w zeszłorocznych liściach leży spora, smaczna dzika gruszka. Teraz wszyscy zabrali się do pracy, żeby za dnia przenieść ją do domu. Długą kolumną idą mróweczki. Lecz nagle nadleciał dzięcioł czarny i wiele z nich podziobał. Jak nagle się pojawił, tak nagle zniknął. Zeszły się mróweczki razem i posmutniały: — Jak dalej żyć? Jak uratować się przed napastnikiem? Droga do dzikich gruszek niczym nie jest osłonięta i dzięcioł w każdej chwili może zaatakować… Stoją mróweczki i martwią się. Kiedy to spod listków głos: — Nie martwcie się, drogie pracusie, my wam pomożemy. — A kim wy jesteście? — My jesteśmy dobrymi rycerzami, a ludzie nazywają nas kokoryczą. Wyszli spod listków dobrzy rycerze i stanęli wzdłuż ścieżki do pnia Wielkiego Zająca. Sami wysocy, w zielonych strojach, a na głowach po dziesięć różowych hełmów. Natknął się dzięcioł na mróweczki — aż patrzy: groźni rycerze stoją, hełmy jak bagnety. O-o, nie przelewki — trzeba uciekać. A mróweczki tylko się śmieją: “Ci rycerze nawet broni nie mają”. I częstują swoich obrońców miodem z dzikiej gruszki, nastawionym przez zimę. A ze wsi przyleciały dudki ze złotymi skrzydełkami, złotymi paseczkami i złotymi dudami. Posiadali oni dobrym rycerzom na ramionach i grają: Du-u-u-du-u-u-du-u-u…. Dobrzy rycerze zasłuchali się i rozczulili: pootwierali swoje hełmy, a w hełmach pełno miodu. Du-u, du-u, du-u-u, Piosenka na miodzie-u-u-u, — jeszcze weselej zagrali dudki. Usłyszał to dzięcioł i jak nie krzyknie: — Pszczo-o-o-ły!.. — i ze strachu tylko załopotał skrzydłami. Tak do tej pory do mróweczek się nie zbliża. KONIK KONIKOWI BRATEM. Skoczył zielony konik z trawki na trawkę — oj zielono, oj jak pięknie wokoło. Skoczył jeszcze — na wysoką łodyżkę usiadł. A z łodyżki jeszcze dalej widać. A trawa tam pod słońce połyskuje i faluje. Oto jakie fale wietrzyk po trawie goni. “A niech tam, prosto w te fale zanurkuję”, — myśli zielony konik. I hop! — na zieloną lśniącą falę usiadł. Ona go kołysze, kołysze, a on hop! — i na inną usiadł. Jeszcze bardziej kołyszącą. Huśta-huśta! Wszystko w górę i w dół, w górę i w dół. Konik zielony skoczył dalej — aż na coś twardego trafił. Tutaj — kręt, tam — kręt, na wszystkie strony rozgląda się. — I co to takiego? — sam siebie pyta na głos. — Jak to co? Podkowa. Moja podkowa. Spojrzał zielony konik, a przed nim cała góra stoi na czterech nogach, jeszcze głową macha. — Kto ty taki? — pyta zielony. — Konik. — Nie, ja jestem konik. — I ty konik, i ja konik. Tylko ty zielony, a ja gniady. — A dlaczego ja jestem mały, a ty — jak góra? — Bo ty mieszkasz w trawie, a ja w stajni. — Ale i ty przyszedłeś w trawę. — To ja przyszedłem się paść. — A co, ty trawę jesz? — No tak. — A mnie nie zjesz? — Nie-e-e… ja jestem grzeczny. Żywizny nie jadam. Dla mnie trawa zielona — najsmaczniejsza. — A co to takiego, na czym ja siedzę? — Podkowa. — A konie ją jedzą? — Nie, noszą. — Na grzbiecie? — Oj jaki ty jesteś, nie pojmiesz… Na nodze. Kiedy nadchodzi zima, ty chowasz się gdzieś w dziuplę, a my musimy i w chłód chodzić, coś wozić. A na dworze ślisko, nasze kopyta ślizgają się… — Jakie kopyta? — A spójrz mi na nogę. Ty na nodze masz sprężynkę — żeby łatwiej skakać, a ja — rogowe kopyto, żeby twardziej stać. A żebyśmy nie potykali się na lodzie i nie upadali, to gospodarz do tego kopyta przybija podkowę. — Czym przybija? Gwoździami? — No tak, podkowiakami. — I ciebie nie boli? — Tutaj trzeba wybierać: pożałujesz kopyt — głowę rozbijesz… A tak i kopyta całe, i podkówki kop-kop-kop. Aż dzwonią. — O-o-o, ta podkowa taka twarda. — Bo żelazna. — Ja tylko siedzę na niej, i to twarda. A ty na nogach… A jak na coś żywego nastąpisz? — A w zimie wszystko żywe śpi. To tylko my i ludzie krzątamy się. A na lato gospodarz mi podkowy zdejmuje. Więc nie bój się!… — Ale ja się nie… — I musisz wiedzieć, zielony koniku: my, gniade, kare, siwe konie, jesteśmy bardzo ostrożni i dobrzy. Czy w dzień, czy w nocy, wiedz: koń nigdy nie nastąpi na łące ani na ptaszka, ani na jaszczurkę, ani na konika. Taka już natura… — Wychodzi na to, że konik konikowi bratem? — Oczywiście. Niechybnie. A ludzie jeszcze mówią: kto znajdzie podkowę, ten szczęśliwy. Oto ty… — …i szczęśliwy. — Skacz mi na grzbiet — pojeździsz. Zielony konik skoczył Gniadkowi na grzbiet, Gniadek pobiegł kółkiem po łąkach, po łąkach. A zielony konik siedział okrakiem na Gniadku i wesoło wołał: — Jestem szczęśli-i-iwy! Konik konikowi bratem! — Białe, białe, białe — gaworzy figlarnie gawron na wierzbie — a co to jest białe? A potem myśli, myśli, myśli. I znowu jak nie zadzwoni: — Białe, białe, białe, białe… I co to jest białe? Aż tu chłopczyk idzie. Podnosi głowę do góry: — To ty mnie pytasz? — Ciebie, ciebie… — Hm… Jak by ci tu powiedzieć… — Jak, jak, jak… — Dobrze, zniż się na niższą gałąź, ja ci pokażę. — A nie… — Zniż się, nie bój się. Nie zaczepię. O tak… Teraz cichutko patrz tam. Widzisz? Na białym pniaczku siedzi biały kotek i białą łapką łapie białą śnieżynkę. Łapie i łapie… — …i nijak nie złapie. A ja oto… — mach! i też nie złapałem, tylko sam się zachwiałem. — Mniejsza z tym, ja lepiej po swojemu! — i jak machnął czarnym skrzydłem, to wszystkie białe śnieżynki od siebie odgonił. — Posiedź, braciszku, cicho i podziwiaj, jak na białym pniaczku siedzi biały kotek i białą łapką łapie białe śnieżynki. Co złapie, to ona i stopnieje… Swoją drogą, a gdzie ty usłyszałeś to „białe”? — Tu, tu, tu… Szła sobie dziewczynka i jak nie wykrzyknie: „Oj, jakie białe wszystko!..” — Białe i ładne — dodał chłopczyk i poszedł sobie. A gawron: — Ład-ne, ład-ne, ład-ne, ład-ne… TRZY LATARECZKI W CIEMNYM LESIE Było ciemno, ciemno w lesie. Nawet ptaszki nie śpiewały, mrówki z domu nie wychodziły, a motyle spały. Wtedy spod ziemi wyszło trzech zielonych chłopców. Zapalili białe latareczki, które mieli na głowach — i w lesie stało się widno. Wyjrzała jedna mrówka przez okno: — Hej, bracia, na dworze już dzień. Powybiegały wszystkie mrówki — jasno i widno. Ucieszyły się i pomaszerowały gęsiego na polowanie. Pozlatywały się ptaki i zaśpiewały. A motyle śpią. — Ale leniuchy! — powiedziały trzy latareczki i zaczęły je budzić. Pod-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn