Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 16strona oryginału ↗

«IDŹMY DALEJ, DALEJ SŁAWA, A SŁAWA — PRZYKAZANIE MOJE»

Слово Просвіти, №07 за 2009 рік

16 lutego odbyło się posiedzenie Komitetu ds. Narodowej Nagrody Ukrainy im. Tarasa Szewczenki. Z dwudziestu trzech członków Komitetu, którzy mieli rozstrzygnąć losy nominowanych, obecnych było dwudziestu. To właśnie ich głosy wyłoniły laureatów 2009 roku. Zostali nimi aktorka Łarysa Kadyrowa, poeta Pawło Hirnyk, dokumentalista i publicysta Wołodymyr Melnyczenko, artyści Wiktor Nakonecznyj i Wiktor Hontariw. W przededniu 9 marca Prezydent Ukrainy Wiktor Juszczenko swoim Ukazem zatwierdzi decyzję Komitetu i każde z tych nazwisk będzie opatrzone tytułem laureata Narodowej Nagrody Ukrainy im. Tarasa Szewczenki. Nagroda pieniężna w tym roku wynosi 160 tysięcy hrywien. Lubow HOŁOTA Redakcja gazety „Słowo Proświty”, Zarząd Główny Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. Tarasa Szewczenki radośnie witają swoich kandydatów: ludową artystkę Ukrainy Łarysę Kadyrową oraz Wołodymyra Melnyczenkę, stałego autora naszego tygodnika, doktora nauk historycznych, dyrektora generalnego Centrum Kultury Ukrainy w Moskwie od 2001 roku. To właśnie na łamach „Słowa Proświty” publikował fragmenty swoich badań monograficznych „Taras Szewczenko i Mychajło Hruszewski na Starym Arbacie”, „Taras Szewczenko: „Mój pobyt w Moskwie”. Wołodymyr Juchymowycz Melnyczenko — członek korespondent APN Ukrainy, zasłużony działacz nauki Ukrainy, członek NSPU, autor 40 książek z zakresu problematyki historycznej, politycznej i kulturoznawczej. Nagrodą wyróżniono jego dokumentalno-publicystyczne badanie „Na chwałę naszej przesławnej Ukrainy” — pierwsze w ukraińskiej historii, polityce, literaturze, kulturze, które dzięki niemu są upubliczniane w ukraińskich źródłach. Niestrudzoności Panu, drogi przyjacielu! Dobrego zdrowia i nowych książek! Łarysa Kadyrowa. Człowiek zadziwiającej energii i talentu. Dzięki niej i razem z nią „Proświta” przeprowadza współczesne konkursy recytatorów Słowa Tarasa, festiwal monospektakli „Maria”, szlachetne widowiska sceniczne poświęcone Łesi Ukraince. Niejednokrotnie, obserwując jej pełną poświęcenia działalność, przypominasz sobie pouczenie Ołesia Honczara „pragnijcie zamierzeń głębokich”. Łarysa Kadyrowa nie tylko ma głębokie zamierzenia, ona realizuje je głęboko, wypełniając tą energią duszy, która odpowiada doskonałej kobiecej duszy, filozoficznemu rozumieniu tego, co narodowe i humanitarne na Ukrainie III tysiąclecia. Kobiece postacie, stworzone przez Łarysę Kadyrową w monospektaklach „Posag miłości”, „Sarah Bernhardt”, „Być” oraz w spektaklu „Wszyscy my kotki i koty” nie tylko poruszają utalentowanym poświęceniem aktorki, która tworzy teatralną antologię tej światowej samotności, którą przejęta jest kobieca dusza na wiatrach XX i XXI wieku, która, wbrew chciwości i beztalenciu, zazdrości i braku miłości niesie talent miłości i tworzenia życia. Nowych ról Pani, droga nasza, szlachetna i wszystko rozumiejąca Aktorko! Artysta Wiktor Hontariw stworzył serię płócien „Mój Gogol”, cykl prac malarskich „Rok 33. Ukraina”, „Zaćmienie”, „Złe czasy”, „Rok 33. Ostatni Kobziarz”, „Wieśniacy”, „Podwórko mojego dzieciństwa”, wytrzymując maraton wśród innych utalentowanych artystów, udowodnił, że malarstwo może nieść wysokie idee, którymi żyje najlepsza część ukraińskiego społeczeństwa, a Wiktor Nakonecznyj, utalentowany ludowy malarz, swoim zwycięstwem podtrzymał na duchu tradycje sztuki ludowej Winnicczyzny i całej Ukrainy. W tym numerze naszego tygodnika prezentujemy wybór wierszy poety Pawła Hirnyka z książki „Świta”, która przyniosła zwycięstwo temu głębokiemu poecie. On, debiutując w 1987 roku książką „Leciały gęsi”, zadeklarował się swoją postawą obywatelską w dziedzinie ukraińskiego słowa i ducha Szewczenki. Komitet swoim wyborem nakreślił swoistą geografię laureatów: Kijów—Charków—Winnicczyzna—Moskwa—Chmielnicczyzna. Pawło Hirnyk i Wiktor Nakonecznyj mieszkają i pracują na wsiach. Moskwa odzywa się nie tylko z poszukiwań archiwalnych W. Melnyczenki, ale także jako adres rosyjskiego obywatelstwa jednego z członków Komitetu, reżysera Romana Wiktiuka, rodaka ze Lwowa, wyróżnionego tytułem ludowego artysty Ukrainy. Ani razu nasz wybitny rodak nie był na posiedzeniach Komitetu. Nie przeciążał się trudami w pracy wysokiego jury także rock-bayanista i główny menedżer „Krainy mrij” Ołeh Skrypka. I czym, jak nie snobizmem akademika Mykoły Żułynskiego można wyjaśnić ich obecność wśród członków Komitetu? Chyba że najpopularniejszy ukraińsko-rosyjski prozaik Andrij Kurkow, też członek Komitetu, może odgadnąć fabułę wysokich relacji i wysokich zamierzeń przewodniczącego. W tym roku nie otrzymali nagród prozaicy i muzycy. Najwyraźniej następny, 2010, będzie ich rokiem. Zatem, zatytułowawszy tę notatkę słowami Szewczenki, jego słowami też kończę: „No, bracia, nie popadajcie w smutek, a módlcie się do Boga i pracujcie rozumnie, w imię matki naszej Ukrainy… Amen”.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn