Strona · s. 9strona oryginału ↗
«TO KOLEJNY ATAK NA PRAWA CZŁOWIEKA»
Слово Просвіти, №07 за 2011 рік
— Mychajle Jakowyczu, o reformie emerytalnej mówi się już od dawna, ale teraz postanowiono się za nią zabrać tak pospiesznie, jakby wybuchł pożar. — Na Ukrainie, podobnie jak w Kazachstanie, średnia długość życia górników wynosi 54 lata. Ale w Kazachstanie w wyniku reformy emerytalnej górnicy przechodzą na emeryturę w wieku 65 lat. — Jakże oni „przechodzą”? — Oni jej po prostu nie dożywają. W Gruzji kobiety i mężczyźni przechodzą na emeryturę w wieku 65 lat, czyli kobietom wiek emerytalny podniesiono o 10, a mężczyznom o 5 lat. U nas na Ukrainie, pomimo liczb, które są podawane, też może się zdarzyć tak, że kobiety będą przechodzić na emeryturę w wieku 60, a mężczyźni w wieku 65 lat. Niestety, u nas obniżanie poziomu życia ludzi i standardów socjalnych odbywa się bez jakiegokolwiek oporu obywatelskiego. — Motywacja władz dotycząca potrzeby reformy emerytalnej jest znana: skomplikowana demografia, brak rąk do pracy, mało środków na zabezpieczenie emerytalne. Problemy te istnieją, trzeba je rozwiązywać. Ale władza zaproponowała to w konkretnym wariancie — przyjęciu projektu ustawy wniesionego przez rząd do parlamentu. Dlaczego właśnie w takiej formie? Co szczególnie budzi niepokój i zaniepokojenie w tym wariancie reformy? — Władza mówi, że mamy niewystarczającą liczbę rąk do pracy? Ale przecież u nas w rejestrach centrów zatrudnienia jest 430 tysięcy osób. A w rzeczywistości bezrobotnych jest około 5 milionów. Po prostu nie rejestruje się ich: to ludność wiejska, to ci, którzy przebywali w rejestrze ponad rok, a potem są z niego usuwani. Albo proponuje się, na przykład, wykwalifikowanemu inżynierowi, żeby poszedł pracować jako sprzątaczka. A także, według różnych szacunków, od 5 do 7 milionów naszych pracowników wyjechało za granicę w celach zarobkowych. Przy podniesieniu wieku emerytalnego bezrobocie tylko wzrośnie, młodzież nie będzie mogła znaleźć pracy. Przez taką reformę emerytalną utrwala się niewolnictwo dla pracujących. Najbardziej uderza to w tych, którzy przepracowali po 30—40 lat. Także w tych, którzy mają ulgi dotyczące stażu pracy: to górnicy, pracownicy przemysłu chemicznego, metalurgii, lotnictwa, wojskowi i inne kategorie. Ludzie będą teraz musieli mieć znacznie dłuższy staż pracy, aby otrzymać emeryturę. Dziwny jest zapis projektu ustawy o tym, że urlop macierzyński nie będzie wliczany do stażu pracy. — I to w sytuacji, gdy mówimy o skomplikowanej demografii, niskiej dzietności… — Mamy już dziurę demograficzną. Kiedy więc kobiety mają rodzić, jeśli podnosi się nie tylko ulgowy, ale i ogólny staż pracy wymagany do otrzymania emerytury, a jednocześnie wykreśla się ze stażu urlopy związane z urodzeniem dziecka? Proszę sobie wyobrazić, że kobieta chciałaby urodzić troje dzieci, przecież straci 9 lat stażu pracy! — Demografia i długość życia zależą od jego warunków. — Dla poprawy jakości życia nie robi się nic. Nie poprawia się opieki medycznej, nie zwiększa się dochodów ludności, przez co nie rośnie jej poziom życia. Wręcz przeciwnie, zamraża się wynagrodzenia dla pracowników budżetówki. A ceny rosną: gryka kosztuje już 27 hrywien. Podnosi się taryfy komunalne. — A jak będzie napełniany budżet, w tym Fundusz Emerytalny, jeśli zamraża się płace? — Deficyt Funduszu Emerytalnego będzie tylko rósł. Dlatego zamiast godziwej zapłaty za pracę władza zdecydowała się na taki krok. Przepchnięto przez parlament ustawę o jedynej składce na obowiązkowe ubezpieczenie społeczne, połączono środki Funduszu Emerytalnego i ubezpieczeń społecznych. — To już nie jest projekt ustawy, to ustawa, która weszła w życie z dniem 1 stycznia bieżącego roku, o czym miliony zwykłych obywateli nawet nie wiedzą. — Od teraz środki ubezpieczeń społecznych będą przekazywane na Fundusz Emerytalny. Ale jakie to są środki i co to będzie oznaczać? To, że ludziom nie będą terminowo wypłacane zasiłki chorobowe, będą stwarzane warunki, aby te zwolnienia lekarskie nie były rejestrowane. Nie będzie prowadzona profilaktyka zapobiegania wypadkom przy pracy. Nie będą brane pod uwagę przypadki wypadków przy pracy i w życiu codziennym. Będzie blokowane przyznawanie człowiekowi grupy inwalidzkiej w przypadku utraty zdolności do pracy. Zaznaczę, że środki funduszy ubezpieczeń społecznych to nie są środki państwowe, nie są to środki budżetowe. I tak były one wykorzystywane nieefektywnie, bo dzielili je zarówno władza, jak i prorządowe związki zawodowe. Teraz te środki będą w ogóle „rozdzielane”, czyli będą tam „zaglądać”, brać coś dla Funduszu Emerytalnego. To znacznie zahamuje wypłaty z ubezpieczeń społecznych. Trwa totalny atak na prawa człowieka. Oto rząd złożył w parlamencie projekt ustawy o wykonywaniu orzeczeń sądowych. — A czy on w jakiś sposób dotyczy kwestii socjalnych? — W tym właśnie rzecz, że projekt ustawy przewiduje wprowadzenie zmian do szeregu ustaw o charakterze socjalnym, na mocy których 16 kategoriom pracowników zostaną ograniczone ulgi. W szczególności czarnobylcom, inwalidom, osobom o niskich dochodach, niepełnym rodzinom. Władza kompleksowo, poprzez ustawy, ogranicza niezbędne ulgi socjalne dla ludności.
zdejmuje z siebie odpowiedzialność za wsparcie najmniej chronionych kategorii ludności. Wszystko robi się po to, aby dalej obsługiwać wielki kapitał oligarchiczny. — Odliczenia na budżet, w tym do Funduszu Emerytalnego, pochodzą z funduszu płac przedsiębiorstw, zarobków pracowników. Ale przecież u nas płaca w wartości wyprodukowanych towarów jest znikoma. Jakie więc tu mogą być odliczenia? — Na przykład w metalurgii stanowi ona od 2 do 7% kosztów produkcji. Dla porównania — w Szwecji taki składnik sięga 80%. W innych rozwiniętych krajach w granicach 45—50%. Na Ukrainie ogółem udział płacy w kosztach jest mniejszy niż 10%, maksimum to 15%. Zatem niskie dochody i stąd niska siła nabywcza ludności. Gdyby władza obrała kurs na ochronę socjalną ludności, to rósłby popyt na rynku wewnętrznym, a co za tym idzie — produkcja. Ale oligarchom to nie jest na rękę. Potrzebują, aby ludzie pracowali na nich niemal za darmo, a zyski są przepompowywane do rajów podatkowych. Dlatego głównym żądaniem związków zawodowych jest zwiększenie udziału płac dla pracowników najemnych. Niezależnie od tego, jaki jest poziom inflacji, kurs waluty, płaca powinna być indeksowana. Przy obecnych cenach płaca minimalna, według naszych obliczeń, powinna wynosić nie mniej niż 2 tysiące hrywien. Obecnie wynosi ona 977 hrywien. Ale to nie wszystko. W branży węglowej obliczenie płacy prowadzone jest od poziomu bazowego 744 hrywien, a są takie przedsiębiorstwa, gdzie od bazy 633 hrywien. — Czy to jest taka stawka bazowa do naliczania płac? — Płaca minimalna jest zrównana ze stawką bazową pierwszej kategorii, czyli powinna wynosić 977 hrywien. A dalej działa już taryfa płac zgodnie z kategoriami. Jednak przy wsparciu starych prorządowych związków zawodowych taryfa zniknęła z Porozumienia Generalnego między władzą, pracodawcami i związkami zawodowymi. Teraz zaproponowano wprowadzenie tej taryfy poprzez porozumienia branżowe, ale do tych porozumień będzie można powrócić dopiero za jakieś dwa lata. To wszystko wynika z dążenia władzy i oligarchów do posiadania taniej siły roboczej. — Dlaczego taki pośpiech z wprowadzeniem reformy emerytalnej? — Uchwalono Kodeks Podatkowy. Na jego bazie sformowano Budżet Państwa. Władza próbuje zmniejszyć deficyt Funduszu Emerytalnego. — Nie poprzez jego normalne napełnianie? — Poprzez zwiększenie wieku emerytalnego. Poprzez zmniejszenie naliczania emerytur, przy tym po prostu tępo i bezczelnie, kiedy naliczają emeryturę „z sufitu”, w mniejszych rozmiarach. Ludzie nie mogą wygrywać spraw w sądach, a jeśli nawet wygrywają, to te wyroki nie są wykonywane. Nawet nie wykonują wyroków Europejskiego Trybunału. Dlatego rząd, pracując na wyprzedzenie, zarejestrował ów wspomniany projekt ustawy o wykonaniu wyroków sądowych. I tam przewidziano, że w pewnych kategoriach wyroki sądów nie będą już wykonywane. Bo rzekomo zostały one przyjęte w poprzednich latach. Obecne sądy są już całkowicie pod kontrolą władzy, a wyroki poprzednich trzeba zablokować. — A czy dużo w ogóle dadzą te zmiany w ustawodawstwie emerytalnym pod względem finansowym, dla napełnienia budżetu? — Znikome środki w porównaniu z deficytem Funduszu Emerytalnego i z tym, co można uzyskać, gdy normalnie funkcjonuje gospodarka. Władza próbuje się chronić, dlatego pilnie zmienia całą bazę ustawodawczą. Nie tylko ten projekt ustawy o reformie emerytalnej próbują przepchnąć, ale dążą też do zmiany Kodeksu Pracy i Kodeksu Mieszkalnego. Trwa otwarty atak na prawa ludzi. Materiały przygotował Petro ANTONENKO. ŚLADAMI NASZYCH WYSTĄPIEŃ. Projekt reformy emerytalnej w interpretacji władzy komentuje w wywiadzie dla „SP” przewodniczący Konfederacji Wolnych Związków Zawodowych Ukrainy, deputowany ludowy Ukrainy (frakcja BJuT) Mychajło WOŁYNEĆ. Bardzo słuszne przemyślenia i propozycje wyraziła Iryna Kałyneć w artykule „Od ciemności do światła…” („SP” nr 3, 20—26 stycznia 2011). Niemal każdego dnia dowiadujemy się o tym, jak obecnie w niepodległej Ukrainie zbrodnicza radziecka symbolika (pomimo decyzji Rady Najwyższej oraz dekretów prezydentów L. Krawczuka i W. Juszczenki) wciąż jest idealizowana. Wyjaśnia się to otwartą prorosyjską orientacją obecnej władzy, która integrację europejską wspiera chyba tylko w słowach. Kolejnym potwierdzeniem tego stała się decyzja Rady Miejskiej Odessy o wpisaniu w symbolikę miasta sowieckiej czerwonej gwiazdy. Zainicjował to Ołeksij Kostusiew zaraz po tym, jak przesiadł się z fotela przewodniczącego Komitetu Antymonopolowego na fotel mera Odessy. „Jesteśmy dumni z tego, że nasze miasto jest miastem-bohaterem. Kto dorastał w Odessie — myśmy to wchłonęli w siebie od dzieciństwa” — mówi, bijąc się w piersi, mer, który, nawiasem mówiąc, urodził się na wyspie Sachalin. Aby nie powstało wrażenie, że to jego osobisty kaprys, mer powołał się na żądanie 20 tysięcy odesytów, którzy rzekomo własnoręcznie podpisali żądanie „rozwiązania kwestii symboliki miasta”. Deputowani poparli szefa miasta, a on swoim rozporządzeniem nr 2476-01r z 29.12.2010 r. ogłosił utworzenie komisji konkursowej „do rozpatrzenia projektów wniesienia zmian w symbolikę Odessy”. Na jej czele stanęła Switłana Fabrykant, która weszła do rady miejskiej z listy partii „Silna Ukraina”. Konkursanci mają przedstawić na herbie miasta (wielkim i małym), na chorągwi rady miejskiej, sztandarze mera miasta, na fladze miasta wizerunek medalu „Złota Gwiazda”. A czy nie pojawi się w tym roku w Odessie jeszcze pomnik Stalina? Teraz, kiedy w centrum uwagi światowej opinii publicznej znalazły się wydarzenia w Zaporożu, związane ze zniszczeniem popiersia Stalina, to pytanie zadaje się dość często. Wszak przechwałki pierwszego sekretarza odeskiego komitetu obwodowego Jewhena Carowa o zamiarze odrodzenia w Odessie kultu jednostki tego tyrana są stale powielane przez wszystkie media. „Przywracamy sprawiedliwość historyczną, stawiamy pomnik nie stalinizmowi, a głównodowodzącemu kraju, który zwyciężył nazizm — twierdzi watażka odeskich komunistów i dodaje — pomnik jest praktycznie gotowy, ale jego lokalizacja jest utrzymywana w tajemnicy, aby uniknąć prowokacji”. Upatrzyli sobie też miejsce dla niego — memoriał 411. baterii brzegowej. Obwodowa administracja państwowa i merostwo udają, że ich to nie dotyczy, a może usiłują znaleźć usprawiedliwienie dla swojego póki co milczącego przyzwolenia na zamiary komunistów. Tegoroczne wydarzenia w Zaporożu odeskich czerwonych, jak się zdaje, niczego nie nauczyły. Podobnie jak ich zaporoscy współmyśliciele, są zdolni nawet bez oficjalnego zezwolenia postawić pomnik generalissimusa, a to każdy bezstronny sąd uzna za nielegalne. Zaporoskie merostwo w takiej sytuacji powinno samo zburzyć popiersie Stalina, a nie czekać, aż za nie wyrok sądu wykonają inni. Niektórzy dopatrują się w zniszczeniu pomnika prowokacji ze strony sił nacjonalistycznych, niektórzy twierdzą, że sprowokowała ich sama władza, aby wzmocnić represje i zastraszanie swoich oponentów. A jeśli o mnie chodzi, to sprowokowali to wszystko przede wszystkim zaporoscy komuniści, bezczelnie stawiając pomnik Stalina. Jeśli ich odescy współpartyjni koledzy też się na to odważą, to nie jest wykluczone, że wydarzenia będą rozwijać się według tego samego scenariusza. Po tym wszystkim, co powiedziano, nie daje spokoju jeszcze jedno niemal retoryczne pytanie: czy doczekamy się, że na Ukrainie zostanie ustawowo zakazana radziecka symbolika, tak jak zrobiono to w krajach bałtyckich, w europejskich państwach byłego obozu socjalistycznego? Zdjęcie Ksenii Hładyszewej
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
