Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

ZAMIAST POSŁOWIA — KOMENTARZ O GŁÓWNYM KAMIENIU POTKNIĘCIA PAŃSTWA

Слово Просвіти, №07 за 2011 рік

Iryna FARION — kandydatka nauk filologicznych, deputowana z okręgu większościowego z ramienia WO „Svoboda” w obwodowej radzie. Komu, jak nie jej, znać subtelności polityki językowej na Zachodniej Ukrainie? O tym jej komentarz. Nie sposób rozpatrywać funkcjonowania języka ukraińskiego w obwodzie lwowskim poza kontekstem ogólnoukraińskim. A tym kontekstem jest postkolonialny model polityki językowej z brakiem priorytetów dla języka ukraińskiego, pseudodemokratycznym i liberalnym ugodowością oraz małoruskim lakierstwem, które ukrywa się za słowem „tolerancja”. Właśnie to obserwowaliśmy w działalności poprzedniej zbankrutowanej władzy — ustawodawczej, wykonawczej i sądowniczej, a co najgorsze — ze strony znacznej części rzekomego ukraińskiego środowiska. Można zatem mówić o kryzysie narodowo-identyfikacyjnym, ponieważ język to niezależność duchowa. W takich warunkach wszystkie inne formy niepodległości — gospodarcza, polityczna itd. — nie mają żadnego znaczenia, gdyż po prostu nie mogą się rozwijać. Obecne kierownictwo, czyli kryminalna ukrainofobiczna oligarchia, doprowadzona przez poprzednią władzę do rozszarpania Ukrainy jako państwa, jest absolutnym powrotem do kolonialnej polityki językowej. Świadczy o tym przede wszystkim projekt ustawy o językach na Ukrainie autorstwa Jefremowa, Hrynewyćkiego, Symonenki z główną maniakalną ideą, wyrażoną w Artykule 7: „Ukraińsko-rosyjska dwujęzyczność, która historycznie się ukształtowała, jest ważnym dorobkiem narodu ukraińskiego, potężnym czynnikiem konsolidacji wielonarodowego społeczeństwa”. Zatem głównym narzędziem egzekucji naszego języka uczyniono typowego ukrainofoba D. Tabachnyka z jego absolutnie rosyjskim, a więc antyukraińskim wektorem degradacji oświaty i nauki: obniżenie progu punktowego z języka ukraińskiego przy przyjęciu na uczelnie, zniesienie egzaminu z języka ukraińskiego po ukończeniu bakalaureatu oraz przy wstępie do aspirantury, możliwość zdawania w językach mniejszości narodowych, a także — jak zresztą za poprzedniego ministra — przeniesienie nauki cudzoziemców z państwowego języka ukraińskiego na rosyjski. Szczególne oburzenie budzi projekt „Koncepcji edukacji językowej na Ukrainie”, której podstawową zasadą jest „wolny wybór języka nauczania”, wyraźnie kojarzący się z dobrowolno-przymusowym prawem do odmowy nauki języka ukraińskiego, zgodnie z sowieckim postanowieniem z 1958 roku. Wspomniana Koncepcja ma demonstracyjnie antyukraińską wymowę z fałszywym stwierdzeniem wielonarodowego charakteru naszego państwa, gdzie w rzeczywistości żyje bezwzględna większość Ukraińców — 77,8 %, którzy przez Hołodomor, represje i terror zostali pozbawieni elementarnego prawa do zdobywania wykształcenia w ojczystym języku ukraińskim. Koncepcja próbuje wprowadzić do przestrzeni edukacyjnej zupełnie nieadekwatne terminy „człowiekocentryzm”, „zgodność z naturą” itp., za którymi kryje się jeden cel: usunięcie ukraińskiego komponentu narodowego z edukacji. Tym samym międzynarodowo-sowieckim duchem (w dzisiejszej terminologii kosmopolityczno-liberalnym, tolerancyjnym i ugodowym) przesiąknięty jest także projekt Koncepcji edukacji literackiej, z usunięciem jako podstawowej literatury ukraińskiej, z bezsensownymi zasadami wyjściowymi: tolerancja (wobec okupanta, który niszczy język twoich pradziadów, dziadów i ojców), multikulturalizm (w państwie z tytularnym narodem ukraińskim, stanowiącym bezwzględną większość 77,8 % autochtonów), nierepresyjna świadomość (a ten termin to dziwoląg dla szczególnie przystosowanych niewolników „z kokardą na czole, lokajów w złotej ozdobie”). Takie warunki naszego całkowicie zgodnego z prawem państwowego bytu stanowią bardzo szerokie pole dla naszej działalności obwodowej, przede wszystkim w ramach zatwierdzonego przez sesję poprzedniego zwołania „Programu rozwoju języka ukraińskiego, kultury ukraińskiej i świadomości historycznej obywateli Ukrainy na terytorium obwodu lwowskiego na lata 2010—2014” (uchwała nr 1248 z 6 lipca 2010 roku). Wiadomo, że pierwotnie budżet obwodowy nie przewidywał na finansowanie tego programu ani kopiejki, jednak z inicjatywy WO „Svoboda” do dokumentu finansowego wprowadzono zmiany i program ma zostać sfinansowany na kwotę 540 tys. hrywien (połowa pożądanej) a wykonawcami tych środków mają być przede wszystkim podstawowe zarządy oświaty i nauki; kultury i turystyki; rodziny i młodzieży; zarząd spraw poligrafii i przestrzeni radiotelewizyjnej; obwodowa, rejonowe administracje państwowe i miejskie komitety wykonawcze. Naszym zadaniem deputowanych jest twarda kontrola przez komisje realizacji tych środków (zgodnie z art. 9 Ustawy „O językach w Ukraińskiej SRR”). Jako deputowany z okręgu większościowego z miasta Lwowa stwierdzam, że jedynym urzędnikiem, który ani razu nie odpowiedział na żadne z moich zapytań deputowanego w sprawie naruszania ustawodawstwa językowego w mieście Lwowie, jest A. Sadowyj. Chodzi o poprawienie licznych błędów w nazwach lwowskich ulic i napisach na nich w marszrutkach (ostatnie zapytanie skierowano 18.02.2010 roku). 22.03.2007 roku miejska frakcja WO „Svoboda” zwróciła się z zapytaniem deputowanego do p. Sadowego w sprawie obcojęzycznych nazw sklepów itp. (53 pozycje wraz z dokumentem elektronicznym na płycie kompaktowej) z żądaniem przeprowadzenia postępowania służbowego i pociągnięcia do odpowiedzialności urzędników wydających stosowne zezwolenia. Dotąd żadnej reakcji, żadnych sankcji!!! Ucieszona, że po mojym żądaniu sprzed dwóch lat usunięto wizerunek twardego znaku (Ъ) z nazwy sklepu „Presentъ” przy ul. Kopernika 47 i w tym miejscu umieszczono kwiatuszek… Tymczasem kilka dni temu ponownie przywrócono twardy znak „russkaja mira”. Najwyraźniej regiony poczuły zapach — kwiatuszek uwiądł… Tym bardziej, że alkoholowo-tytoniowej twierdzy „Tabakъ end Pervakъ” z twardymi znakami na końcu słów nie da się ruszyć, nawet gdy wielokrotnie kamienie świadomych nieznanych sprawców leciały w to werbalne paskudztwo… A co więcej: przy ul. Torgowej 23 otwarto jadłodajnię o wymownej etno-moskiewskiej (a może fińskiej) nazwie „Blinok”… Jak pracuje wydział zezwoleń lwowskiego wykonawczego komitetu miejskiego? Może on celowo tworzy tu strefę „russkaja mira” i globalnej tolerastii? O zeszłorocznym skandalu w lwowskiej placówce dziecięcej, celowo wyreżyserowanym i rozdmuchanym przez lwowską władzę urzędniczą, z moim błyskotliwym mistrzowskim kursem nie będę się rozwodzić, a jedynie będę działać właśnie tak. A moja jedyna na Ukrainie monografia „Norma językowa: zniszczenie, poszukiwanie, odrodzenie” o mowie osób publicznych, powstała na podstawie mowy deputowanych Lwowskiej Rady Obwodowej i miejscowych urzędników, potwierdza to. Jest w niej wszystko: od „Pervakъ end Tabakъ” po to, dlaczego i czyje głowy to rodzą… i dlaczego właśnie taką jest władza wykonawcza w centrum i na miejscach. Wiem, że tego typu praca jest niczym innym jak strategią bardzo ważnych, ale drobnych spraw. Wielkimi staną się dopiero wtedy, gdy zacznie działać praktyka surowych kar za nieprzestrzeganie ustawodawstwa językowego. W kwestii językowej nie trzeba niczego udowadniać — tylko surowo karać za lekceważenie i nieznajomość państwowego języka. Tymczasem w państwie, które wraz z wyborem nowego rządu wyszło poza pole prawne we wszystkim, jest to możliwe tylko sporadycznie. Jednak w pełni możliwe jest dla nas, deputowanych, wypełnianie naszej funkcji kontrolnej, a każdemu Ukraińcowi wyrabianie w sobie instynktu samoobrony swojej przestrzeni duchowej, której pierwszym elementem jest język. Zasymilowany Ukrainiec i tu przysłany obcokrajowiec będą kierować się innymi motywami, z którymi będziemy aktywnie walczyć. Strona autorska Iryny FARION

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn