Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

„Ruski mir” już na Ukrainie, w strukturach władzy

Слово Просвіти, №07 за 2012 рік

Dziwne, jeśli nie powiedzieć więcej, ostatnie nominacje prezydenta Janukowycza na wyższe stanowiska kierownicze w strukturach siłowych państwa skłaniają do pewnego wniosku. Wygląda na to, że „ruski mir”, oczywiście poza granicami Rosji, ta idea fixe moskiewskiego patriarchy Cyryla i premiera-prezydenta Putina, jednak buduje się na Ukrainie. Murowanie „miru” odbywa się nie tylko za pomocą religii, poprzez częste „duszpasterskie” wizyty głowy Rosyjskiej Cerkwi, i nie tylko na froncie propagandowym, drogą putinowskich ideologicznych traktatów na tematy „eurazjatyzmu”, ale o wiele bardziej bezpośrednio — przez nasze struktury rządowe, w tym siłowe. W ciągu kilku lutowych dni otrzymaliśmy dwie nominacje. Najpierw prezydent mianował Rosjanina Ihora Kalinina szefem SBU. Po kilku dniach kolejna, nie mniej głośna nominacja — Rosjanin Dmytro Sałamatin został ministrem obrony Ukrainy. Może nie warto byłoby akcentować narodowości nowych kierowników struktur siłowych, rosyjskie strony są w biografii wielu znanych politycznych i społecznych działaczy naszego państwa. W końcu wszyscy wyszliśmy z tej „szynela”. Ale tutaj chodzi o kluczowe struktury w systemie bezpieczeństwa narodowego państwa — służbę, która nosi nawet odpowiednią nazwę, a także Siły Zbrojne, ukraińską armię. Po raz pierwszy na kierownicze stanowiska mianowano nie po prostu Rosjan, a ludzi, którzy urodzili się poza granicami Ukrainy: Kalinin — w Podmoskowiu, Sałamatin — w Kazachstanie. Warto zwrócić uwagę także na to, że obaj pojawili się na Ukrainie już po rozpadzie Związku Radzieckiego. Czym podyktowane są te solidne nominacje? Nowy szef SBU, generał Kalinin, ma typową czekistowską, wojskową biografię. Wieloletnia służba w organach, udział w wojnie w Afganistanie. Na Ukrainie przez kilka lat jako kandydat nauk wojskowych wykładał w Akademii SBU. Kierował Centrum Specjalnego Przygotowania elitarnej jednostki specjalnej SBU „Alfa”. Po Majdanie zwolnił się z SBU i przez 5 lat pracował w strukturze ochroniarskiej „Alfa-Szczyt”, bliskiej służbom specjalnym. Wraz z przyjściem nowej władzy Janukowycz mianował Kalinina szefem Zarządu Ochrony Państwowej, na tym stanowisku generał służył aż do nowej nominacji. Zatem przez ostatnie dwa lata właśnie urodzony w Rosji człowiek kierował resortem, który ochraniał najwyższe struktury władzy w państwie ukraińskim oraz ich szefów. Po swojemu logiczne jest, że właśnie takiego służbistę Janukowycz mianuje szefem SBU: człowiek osobiście oddany głowie państwa, jego ekipie, klanowi. Mniej zrozumiała jest sytuacja z Sałamatinem. Nie wojskowy, nie człowiek służb specjalnych, z wykształcenia — inżynier, biografia, że tak powiem, produkcyjno-urzędnicza. Był obywatelem Federacji Rosyjskiej aż do 1999 roku. Poseł parlamentu dwóch ostatnich kadencji z ramienia Partii Regionów. Zbliżył się do sfery wojskowej Ukrainy dwa lata temu, kiedy otrzymał od nowej władzy solidne stanowisko szefa „Ukrspec-eksportu”, państwowego resortu, który zajmuje się handlem bronią. W styczniu tego roku dekretem prezydenta został mianowany na podobne i nie mniej ważne stanowisko dyrektora generalnego Państwowego Koncernu „Ukroboronprom”. Swoją drogą, będąc w służbie państwowej, z jakiegoś powodu pozostawał posłem parlamentu. I to daleko nie biernym, a wręcz zbyt „aktywnym”… Nominacja Sałamatina wywołała ostrą reakcję polityków: to nie po prostu sługus, oddany reżimowi, a gotowy wykonywać wszelkie jego polecenia. Oto jak komentuje tę nominację poseł z frakcji BJuT, minister rządu opozycyjnego Andrij Pawłowśkyj, który zaznaczył, że ministrem obrony został człowiek niekompetentny, za to „gotowy wykonać każde polecenie… I jeśli wiosną lub jesienią będzie napięcie społeczne w społeczeństwie, jakieś wiece, protesty — te zbiry, których mianowali na stanowiska siłowe, dadzą rozkaz strzelać, nie zastanawiając się”. Ostre oceny dotyczące Sałamatina wywołane są jeszcze szczególną okolicznością: nowy minister, będąc nowicjuszem w strukturach siłowych, wsławił się metodami siłowymi w czymś innym: jest jednym z najaktywniejszych uczestników bójek, które wszczynali „regionalni” wprost na sali parlamentarnej. Na przykład jedna z najbardziej skandalicznych — bójka podczas ratyfikacji porozumień charkowskich wiosną przed dwoma laty. Wtedy Sałamatin rzucał się na kolegów-posłów z krzesłem, w rezultacie złamał nos posłowi z Naszej Ukrainy – Ludowej Samoobrony Karpukowi. W grudniu 2010 roku w murach parlamentu z udziałem Sałamatina pobito pięciu posłów, których odwieziono do szpitala z obrażeniami ciała. Rozpuszczał ręce Sałamatin także w swojej służbie w „Ukrspec-eksporcie”. A oto komentarz posła Ołeha Laszki: „Sałamatin to zięć byłego pierwszego wicepremiera Rosji Ołeha Soskowca i przez lata mieszkania w Moskwie współpracował z GRU — wywiadem wojskowym. A na Ukrainie takiej osobie najpierw powierzyli państwową spółkę handlującą produktami wojskowymi i specjalnego przeznaczenia, a teraz oddali mu jeszcze obronę państwa”. Poseł domaga się nie tylko dymisji Sałamatina, ale w najbliższym czasie planuje wnieść pod rozpatrzenie Rady Najwyższej projekt ustawy o zakazie zajmowania stanowisk państwowych przez osoby, które pozostają w bliskich więzach rodzinnych lub innych z wysokimi urzędnikami innych państw. Także poseł proponuje, aby kandydaci na stanowiska państwowe na Ukrainie przechodzili weryfikację pod kątem współpracy ze służbami specjalnymi innych państw. Jeszcze jedno pytanie: jak w ogóle obecnie formują się struktury władzy? Nominowanie takich ludzi na najważniejsze stanowiska jest jeszcze świadectwem braku zaufania do własnych, ukraińskich polityków, wojskowych. Czyżby w ukraińskiej armii brakowało generałów, którzy pokierowaliby tym samym Zarządem Ochrony Państwowej, nie mówiąc już o Ministerstwie Obrony? Trafnie scharakteryzował taką politykę kadrową, komentując nowe nominacje, przewodniczący parlamentarnej Komisji ds. Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony Anatolij Hrycenko: „Dmytro Sałamatin — minister obrony. Wspaniale! Formuje się odnowiona ekipa. Tempa tracić nie można, trzeba iść dalej: Inna Bohosłowska — premier, Hanna Herman — minister gospodarki, Łeonid Czernowecki — minister polityki rolnej, Wadym Kołesniczenko — minister edukacji, Hennadij Kernes — minister polityki społecznej, Mychajło Czeczetow — minister kultury”. Cóż, całkiem logiczne propozycje w nurcie obecnej polityki kadrowej, zwłaszcza jeśli mówić o kompetencji, kwalifikacjach w wymienionych sferach. A niektórzy też mogą przysłużyć się cyrylowo-putinowskiej idei budowy „ruskiego miru”. Oczywiście, wokół Rosji… Materiały przygotował Petro ANTONENKO. W takich parlamentarnych bójkach poseł Sałamatin był jednym z pierwszych.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn