Strona · s. 1strona oryginału ↗
OGÓLNOUKRAIŃSKI TYGODNIK KULTUROZNAWCZY 7 (696), 14 – 20 lutego 2013 Tydzień bez Radia Narodowego
Слово Просвіти, №07 за 2013 рік
Lubow Hołota zdjęcie Jewhena Buketa Poprzedni numer „Słowa Proświty” otworzyliśmy listem naszego czytelnika Ołeksija Maksuty, który mieszka na jednym z chutorów w rejonie pawłohradzkim w obwodzie dniepropetrowskim. Nieliczni mieszkańcy Zielonej Doliny są pozbawieni sklepu, poczty, apteki, szkoły, szpitala, a od pierwszego dnia tego roku — także audycji Radia Narodowego. Przygotowując list byłego górnika z Zachodniego Donbasu do druku, nawet nie przypuszczałam, że tego samego dnia, 5 lutego 2013 roku, zostanie wstrzymana emisja radiowa praktycznie wszystkich kanałów Radia Narodowego: „Kultura” — całkowicie, „Promiń” — całkowicie, Pierwszy kanał pozostał na 32 nadajnikach FM. Próbując nastroić się na potrzebną falę, przez cały tydzień klikałam przełącznikiem swojego odbiornika — to tonąc, to wypływając z radiokakofonii, która rozpanoszyła się w bardzo umownie ukraińskim eterze radiowym. Za przyzwoleniem Krajowej Rady, która hojnie rozdziela częstotliwości i mało przejmuje się jakością produktu radiowego, w eterze bawią się prowadzący porannych i wieczornych show, od rana do nocy rozbrzmiewa postsowiecka i nostalgicznie sowiecka muzyka (ukraińskie piosenki są prawie lub całkowicie nieobecne), programy rozrywkowe i z życzeniami są przesycone slangiem, żartami na granicy przyzwoitości i — nierzadko — przyczynnym chichotem prowadzących, którzy najwyraźniej uważają, że właśnie tak jest „drajwowo i fajnie” (z leksyki jednego z dziennikarzy „…radia”, którego nadajnik jest zainstalowany na wieży KRTPC…) Szkoda mówić, że język tych audycji radiowych to rosyjski lub — w trybie „Sztepsel-Tarapunka”. Nawet „Głos stolicy” wszystkie uwagi podaje po rosyjsku, a reportaże i informacje — po ukraińsku, najwyraźniej oglądając się na jeszcze nie do końca podbitych aborygenów. Równolegle śledziłam też przekaz telewizyjny i publikacje prasowe: co tam się mówi i pisze o tym, że z eteru zniknęły trzy ukraińskie kanały. Nie więcej niż o braku środków i o obietnicy premiera, że pomoże. Zastępczyni przewodniczącego Krajowej Rady dziarsko poradziła NRKU, aby szła w parze z wymogami czasu, optymalizowała się i szukała metod działania zgodnych z tymi wymogami. Pasek informacyjny na podkładzie programów informacyjnych przebiegł na kanałach, które uważają się za obiektywne, a nawet opozycyjne. Wyraźnie i jednoznacznie wybrzmiał głos Mykoły Tomenki, przewodniczącego komitetu Rady Najwyższej. Od czasu do czasu od słuchania radia i oglądania telewizji odrywały mnie dziesiątki telefonów: przejęte głosy wzywały do organizowania się i wychodzenia na akcje protestacyjne pod budynki Gabinetu Ministrów i Administracji Prezydenta… Już po dniu czy dwóch informacja o milczącym radiu zniknęła z głównych wiadomości, wyparła ją „szalenie ciekawa wiadomość” o likwidacji nielegalnego sex-shopu na placu Peczerskim i indywidualnych sedesach deputowanych z komentarzami psychologów. I mimo wszystko, 11 lutego, zgodnie z poleceniem premiera Mykoły Azarowa dla Ministerstwa Finansów w sprawie zwiększenia wydatków na transmisję programów telewizyjnych i radiowych produkowanych na potrzeby państwowe, koncern łączności radiowej, radiofonii i telewizji wznowił emisję na trzech kanałach Narodowej Kompanii Radiowej. Pierwszy, „Promiń”, „Kultura” pojawiły się w eterze. Czy na długo? Kiedy Koncern RRT znów wyłączy nadajniki? Czy jest nadzieja, że państwowe ukraińskie nadawanie zawsze będzie w eterze, i to — w całej Ukrainie? Czy słyszą Radio Narodowe w Donbasie, w Galicji, na Krymie? Czy będą mogli usłyszeć państwową falę radiową w Zielonej Dolinie i jeszcze w tysiącach wsi, skazanych na wymieranie w zapomnieniu i głuchocie? Jak świadczą moje prywatne badania w ciągu „tygodnia bez Radia Narodowego”, nam, jego słuchaczom, warto polegać na samych sobie. A zatem — nie milczeć. Redakcja „Słowa Proświty” zwraca się do wszystkich prośwician z prośbą o zgłoszenie się do ankiety redakcyjnej: „Przestrzeń informacyjna Ukrainy: co w eterze?” Jakie audycje słuchacie? W jakim języku brzmią audycje radiowe? Czy jesteście zadowoleni z muzyki, którą Wam proponują, jakością informacji, czy ukraińska przestrzeń radiowa odzwierciedla realia ukraińskiego życia? Czy jesteście gotowi brać udział w inicjatywie społecznej „Przywróćmy Ukrainie ukraińskie radio” i co proponujecie w tym celu. Nie bądźmy obojętni — bądźmy razem!
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
