Strona · s. 11strona oryginału ↗
Niegasnący płomień
Слово Просвіти, №07 за 2013 рік
Życie wybitnego ukraińskiego poety, literaturoznawcy, obrońcy praw człowieka, więźnia radzieckich obozów koncentracyjnych, laureata Narodowej Nagrody im. T. Szewczenki (pośmiertnie), Bohatera Ukrainy (pośmiertnie) Wasyla Stusa jest związane z Ziemią Łubeńską, leżącą na Połtawszczyźnie.
Do Anatolija Łazarenki Stus pisał: „Dotąd nie wiedziałem, czym jest żołnierz. Nie wiedziałem, że trzeba mu też współczuć. Służę w Łubnach, na Połtawszczyźnie, — choć tutaj mi się poszczęściło. Mam zostać zenitowcem, może i piechotą, ale to nie jest takie ważne… Czasu mało. Czytać i pisać nic nie wolno. To właśnie jest ciężkie. Chłopaki i przyjaciele w większości rozwinięci, energiczni, i to łagodzi smutek…” A oto fragment listu do przyjaciela Wiktora Didiwskiego, napisanego wiosną 1960 roku: „Interesujesz się moją służbą. Jest taka sama, jak była u ciebie — bardzo przyjemna i bardzo powolna. Odkąd już tu jestem, a minęły dopiero 3 miesiące. Piechota częściowo jest mi bliska do serca. Na Boga, piechota wędruje stepami i lasami, jarami we dnie i w nocy, zimą i latem, a mnie, trochę romantykowi w duszy, to służy za dobry pokarm. Wkrótce pójdę na pierwsze „uwolnienie”, wtedy na duszy zrobi się lżej… Obecnie mam twórczy zastój. Jedyne, co robię, to piszę te listy, i to z wielkim wysiłkiem, by choć trochę rozproszyć, rozbudzić jakieś otępienie, które jest we mnie i wokół mnie… Między in-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
