Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

Czy nastanie chwila prawdy w Radzie Najwyższej?

Слово Просвіти, №07 за 2013 рік

Michaił FALAHASZWILI, m. Irpień, obw. kijowski Minęło sto dni działalności Rady Najwyższej VII kadencji. Pewnie palców obu rąk wystarczy, by policzyć te dni, kiedy Rada faktycznie pracowała. Obecnie Rada znów jest zablokowana. Tym razem przez przedstawicieli frakcji UDAR. Wrażenie jest takie, jakby w Radzie Najwyższej lada moment miał nadejść moment prawdy. Kwazibiększość (bo dla przyjęcia decyzji regionałowie z trudem zbierają 226 głosów nawet przy potężnej mobilizacji) nadal przekonuje i przeraża społeczeństwo Ukrainy, opowiadając, jaką szkodę przynosi takie zachowanie opozycji, liczy wielomilionowe straty i… obłudnie zapewnia o swojej gotowości głosować osobiście, jak tego wymaga Konstytucja. Taki oto knopkogejt na ukraińską modłę rozgorzał pod szklaną „czapką” Rady Najwyższej. Co więcej, po raz pierwszy w czasach ukraińskiego parlamentaryzmu kolejna sesja Rady Najwyższej, którą zablokowano 5 lutego, zamknęła się, nawet nie rozpoczynając swojej pracy. 19 lutego jest dniem otwarcia kolejnej sesji Rady Najwyższej, i regionałowie prawdopodobnie spróbują zastosować swoich sprawdzonych bojowników-deputowanych do siłowego odblokowania trybuny (o czym poinformował Czeczetow). Opozycja obiecuje stać do końca, nawet jeśli dla tego trzeba będzie pójść na kolejne przedterminowe wybory do Rady Najwyższej. Moim zdaniem regionałowie obecnie w gorączkowych poszukiwaniach raczej nie tego, jak zacząć rozwiązywać problem głosowania osobistego w Radzie Najwyższej, lecz tego, jak obejść tę normę, po raz kolejny oszukując społeczeństwo i wyborców. Dlaczego zatem właśnie teraz problem osobistego głosowania tak się zaostrzył? Przecież na to naruszenie — knopkodawstwo — zwróciły uwagę nie tylko nasze media i wyborcy, lecz także różne poważne instytucje międzynarodowe: PACE, Parlament Europejski, senatorowie USA, Komisja Wenecka. Obecnie obecność w Radzie Najwyższej nowych sił politycznych UDAR i „Swoboda” daje opozycji nową jakość i siłę, jest właśnie tym mobilizującym czynnikiem, który pozwala opozycjonistom zdecydowanie domagać się rozwiązania kwestii osobistego głosowania, stawiając ją, jak mówią, na ostrzu noża. Co więcej, opozycja rozumie, że na poprzedniej sesji wyraźnie przegrała z PR w kwestii wyborów kierowniczych organów Rady Najwyższej i Gabinetu Ministrów: spiker — z PR, zastępca spikera (pan Kaletnik — z KPU), premier pan Azarow — z PR, a także w kwestii prawa komunistów do posiadania we parlamencie własnej frakcji, nie mając ani jednego majoritarianina, co jest sprzeczne z Regulaminem Rady Najwyższej. Przyszło zrozumienie, że dalej cofać się nie ma dokąd. Przecież w społeczeństwie już wyraźnie zabrzmiały krytyczne nuty dotyczące bezczynności nowej opozycji w Radzie Najwyższej (nawet lojalności wobec władzy), braku jej jasnej strategii walki i działalności legislacyjnej. Opozycja dziś koniecznie potrzebuje zwycięstwa, choćby niewielkiego, by samej przekonać się o swojej zdolności do przeciwstawienia się buldożerowi autorytarnej władzy, a także by wdmuchnąć w społeczeństwo haust ratującego świeżego powietrza — jakiejś nadziei na możliwość zmiany życia na lepsze. Faktycznie rozwiązanie kwestii czułego przycisku, a dokładniej wprowadzenie w działanie systemu „Rada—3”, w którym jest blokujący bezpiecznik przed obcym wpływem, jest znacznie głębsze, i doskonale to rozumieją zarówno władza, jak i opozycja. Przecież w razie wprowadzenia w murach Rady Najwyższej konstytucyjnej normy osobistego głosowania w jakikolwiek sposób — jeśli nie przy pomocy przycisku, to kartami do głosowania lub zwykłym podniesieniem rąk (opozycja zgadza się na wszystko) — będzie to początkiem końca tej autorytarnej wertykali władzy, w której kręgu Ukrainę tak „skutecznie osadziła” przez trzy lata Partia Regionów. Wszyscy rozumieją, że jak tylko w Radzie Najwyższej rozpocznie się osobiste głosowanie, to nieuchronnie wywoła potrzebę osobistego głosowania w radach wszystkich szczebli na całej Ukrainie: ustawy, które dotąd tak skutecznie przeforsowywano przy pomocy knopkodawstw w murach Rady Najwyższej i pozostałych rad na jedno mignięcie budzącego odrazę „dyrygenta” obecnie po prostu nie zostaną przyjęte. Dla regionałów to katastrofa. Wraz z nastaniem tzw. „ery osobistego głosowania” w ukraińskim parlamencie skończy się deputowacka synekura: „chcę — chodzę do pracy, nie chcę — nie chodzę”. Wszyscy rozumieją, że obecna Rada Najwyższa to obrzydliwa symbioza polityki i biznesu, a większość biznesmenów idzie do deputowanych wyłącznie dla prymitywnego kryminalnego parasola i protekcjonizmu swojego biznesu. Dlatego społeczeństwo, obserwując, jak w Radzie Najwyższej interesy biznesu stale biorą górę nad interesami państwowymi, nie chce dalej tego znosić. Osobiste głosowanie w Radzie Najwyższej realnie przyczyni się do oddzielenia biznesu od polityki.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn