Strona · s. 3strona oryginału ↗
Taras AWRACHOW: „Dla jedynego w kraju nadawcy państwowego nie ma zasobów częstotliwości”
Слово Просвіти, №07 за 2013 рік
Zakończenie. Początek na str. 1. — …Ich obecność to także kwestia bezpieczeństwa narodowego. Oprócz tego, że jest to narodowa przestrzeń informacyjna. — Nie będę komentował kwestii bezpieczeństwa. Po prostu wychodzę z założenia, że oto zakończył się rok ubiegły, narodowa spółka radiowa według rankingów, w grupie wiekowej 13—75 lat, wywalczyła pierwszą pozycję. Myślę, że praca kanału „Kultura” i praca „Promienia” była nie mniej ważna. W tym samym roku „mniej ważnym” okazało się praktycznie wszystko. — Być może dla tych, którzy pragną wyprzeć ukraińskie słowo z eteru? — Nie wiem. — Nie chce Pan wydawać ocen? — Nie znam motywów. Budżet jest trudny, doskonale to rozumiemy. Priorytety rozmieszczenia to pytanie nie do nas. To pytanie do Komitetu Państwowego. Mamy fakty, które polegają na tym, że środki zmniejszono kilkukrotnie, w związku z czym nadawanie zostało wstrzymane. Za tym wszystkim stoją konkretne decyzje. — Radio zostało stworzone i działa po to, aby opowiadać o życiu Ukrainy, decyzjach Rządu, działalności Prezydenta, o ruchach politycznych na Ukrainie, jednoczyć społeczeństwo językiem, kulturą, wreszcie niepowtarzalną aurą narodowego eteru. Tego nie potrzeba? — Nie mam odpowiedzi na to pytanie. Oczywiście, że potrzeba. Jeśli funkcji pomostu między władzą a społeczeństwem, funkcji nadawcy publicznego żaden inny nadawca nie wykonuje, to uważam, że potrzeba. Wykonujemy to, co nałożone jest na nas naszymi obowiązkami statutowymi. To także naświetlanie działalności władzy — począwszy od Prezydenta, Rządu, Parlamentu, władz lokalnych, kształtowanie społeczeństwa obywatelskiego, wysokie spektrum kulturologii, programy dziecięce. Czyli wszystko, co należy wykonywać z istoty nadawcy publicznego, robimy. I na tym contencie otrzymujemy wysoki ranking, ponieważ jest to ludziom potrzebne, pożądane. W żadnym europejskim kraju nie ma takiej sytuacji, kiedy cały eter jest przepełniony jednolitymi stacjami muzycznymi, które wprawnie trenują, rymując słowa „Piewiec—piesiec—tryndiec” i „wsio proczeje”. — Wychodzi na to, że nadawcy, którzy reprezentują państwo ukraińskie, są wypierani przez takich oto „bałałajkarzy”… — Wszystko jasne, ależ… Funkcję nadawania narodowego w jednych państwach wykonują nadawcy państwowi, w innych — nadawcy publiczni, ale oni tę funkcję wykonują przy wsparciu społeczeństwa i państwa. I nigdzie nigdy nie mieli problemów z zasobami częstotliwości. Komunikujemy się z kolegami z Europejskiej Unii Nadawców. Obecnie wielu ma problemy finansowe, jest ciężko, ale te trudności są nieporównywalne z naszymi. Mamy wspólne nadawanie eterowe z dobrym tuzinem europejskich nadawców. Nie drepczemy w miejscu, tworzymy z nimi wspólny produkt. W swojej istocie Narodowa Radiowa Spółka Ukrainy (NRSU) na wszystkich kanałach nadawania jest uformowana, ustrukturyzowana. Pod względem treści, według siatek nadawania, jest już nadawcą publicznym. Niczym nie różnimy się, poza możliwościami finansowymi, od naszych europejskich kolegów. I właśnie dlatego oni z nami pracują, bo jesteśmy na wspólnej podstawie pojęciowej. To zupełnie inne podejście. Wychodzi na to, że nam wejść na nową jakość, stworzyć ją, porozumieć się z europejskim nadawcą czasami jest prościej, niż we własnym domu otrzymać to, co powinno być zrobione. — Czyli ta sytuacja nie jest w ręku Bożym, a w konkretnej ręce administracyjnej. — Jak i wiele rzeczy w naszym życiu. Nawet przy ograniczonym finansowaniu mamy duży zespół, sieć korespondentów własnych na Ukrainie i tę, która na warunkach umownych pracuje w innych krajach. NRSU, mimo wszystko, jest absolutnie skuteczna. To żywy organizm. Ale nadawcy bez nadawania nie ma. — Właściwie to niszczenie potencjału twórczego... Wołodymyr FERENC, m. Iwano-Frankiwsk. Musiałem analizować niemało projektów jedynej sprawiedliwej, zdaniem autorów, ustawy o porządku stosowania języków na Ukrainie. Problem języka był i jest tematem mojej wieloletniej działalności społecznej. Iwano-frankiwskia „Proświta” wydała mój praktyczny komentarz do pierwszej Ustawy o językach. Nie chce się powtarzać, ale jako przywrócenie sprawiedliwości historycznej kwestii językowej rozwiązać się już nie uda. Nie rozwiązuje się ona i politycznie — jedynie dla korzyści i harmonii społeczeństwa. Wniesie to tak potężny konstruktyw w życie społeczeństwa, że wszystkie dzisiejsze nieporozumienia znikną same z siebie i żyć w takim państwie stanie się o wiele wygodniej, przyjemniej i zamożniej. Trzeba przyznać, że dotąd politycy z obu stron traktowali kwestię językową zbyt uproszczono i niekompetentnie. Jedni robili to umyślnie, inni dla łatwego życia w polityce, ale skutkiem stała się sytuacja niewiarygodnego zamieszania pojęć i punktów widzenia, często błędnych i propagandowych, w której społeczeństwo ukraińskie nie przyjmie już żadnej, nawet idealnej ustawy. Cała przestrzeń informacyjna Ukrainy, zachowanie większości wpływowych ludzi i polityków pracują przeciwko pojawieniu się idealnej ustawy językowej. Oświata społeczna jest bezsilna wobec takiego ataku informacyjnego na każdego z nas. A oświaty politycznej partii o kierunku państwowotwórczym na razie jeszcze nie ma, tak jak nie ma doskonałych partii tego typu. Autorzy projektu ustawy z opozycji zdają sobie z tego sprawę, wyrażając wątpliwość co do prawdopodobieństwa jego uchwalenia przez Radę Najwyższą. Zatem tekst musi być tak idealny i akceptowalny dla całego społeczeństwa, który agitowałby sam za siebie wbrew krytyce obecnej większości.
— Psychologicznie wywiera to presję na zespół twórczy, jednoznacznie. W tym państwie, jak i w wielu innych, zmieniają się pokolenia, a radio pozostaje. Trzeba rozumieć odpowiedzialność. Ukraińskie Radio to pamięć pokoleń. I nie można odnosić się do tego z wyższością czy bardzo lekkomyślnie. Radio pełni misję komunikacyjnego mostu — między władzą a społeczeństwem oraz wewnątrz społeczeństwa — między różnymi grupami. Wszystko to było, wszystko to jest i mam wielką nadzieję, że będzie. — Słyszałam, że ma Pan zredukować 15% etatu… — Co jest dla nas najważniejsze? — 1, 2, 3 kanał, dalej — cała reszta. Jest kwestia nadawania zagranicznego. Jeśli chodzi o zespoły twórcze, które obecnie — wszystkie zespoły muzyczne — znajdują się w znakomitej formie twórczej, chociaż warunki nie są proste. Wyremontowaliśmy dom nagrań, mamy wspaniałe orkiestry, u nas, jak należy, brzmi wielki chór. Mamy chór dziecięcy. Ale wszystko to może trafić pod redukcję! Oczywiście będę robił wszystko, aby zapewnić priorytetowe kierunki. 1, 2, 3 kanał — kolejność będzie właśnie taka. — Ale Narodowa Radiowa Kompania Ukrainy będzie tracić swoją swoistość i wypełnienie. Mam na myśli wieczory, które organizujecie w domu nagrań i które stają się wydarzeniami w życiu kulturoznawczym. I radiodyktando z języka ukraińskiego, i konkurs na rzecz utrwalenia języka państwowego kierowały wszystkie struktury polityczne, społeczne, państwowe oraz środki masowego przekazu. Zaraz po uchwaleniu ustawy uczciwi partyjni funkcjonariusze rzucili się do jej wykonywania i zaczęli mówić po ukraińsku, dopóki wyżsi funkcjonariusze nie ostudzili ich entuzjazmu, zmuszając do pierwszego aktu prawnego nihilizmu. W tamtych czasach nie wykonać ustawy było niemożliwe, a fałszywie interpretować ustawy i Konstytucję wtedy jeszcze nie umiano. Niestety, preambuła projektu ustawy od opozycji nie posiada potrzebnej siły motywacyjnej. Jej tekst jest zbyt surowy i zagracony licznymi odniesieniami w rodzaju decyzji Sądu Konstytucyjnego, Komisji Weneckiej i artykułów Karty języków mniejszości. Podobne dodatkowe i drobne, niedotyczące suwerennej odrębności narodu ukraińskiego argumenty nadają się chyba tylko jako uprzedzająca obrona przed krytyką tych, którym obojętne są jakiekolwiek argumenty. A uczciwa ustawa o stosowaniu języków przeznaczona jest nie do udanej polemiki politycznej, a do jednoczenia społeczeństwa, tworzenia silnego państwa narodowego jako gwarancji dobrobytu, wolności, odrębności i ochrony własnych interesów przed zakusami możnych tego świata. Tę ustawę Konstytucja określa jako fundamentalną i jedyną w dziedzinie stosowania języków, dlatego w preambule i osobnym artykule ważne jest podkreślenie, że wszystkie inne ustawy powinny bezwarunkowo być zgodne z tą ustawą. Całkowicie zrozumiałe jest pragnienie autorów, aby włączyć do ustawy rozdział dotyczący usunięcia niezgodności w innych ustawach, ale to zbyt mocno przeciąża projekt ustawy faktycznie drugą, osobną ustawą o wprowadzeniu zmian do obowiązującego ustawodawstwa na podstawie działania jeszcze nieuchwalonej, proponowanej ustawy. Ta ustawa — jedyna, którą powinni rozumieć i poprawnie interpre-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
