Strona · s. 3strona oryginału ↗
Prezentacja „Kroniki” wertepu
Слово Просвіти, №07 за 2020 рік
Walentyna SEMENIAK Zdjęcia autorki
— Tym razem postanowiliśmy do każdego wspomnianego roku dodać po kilka fotografii, ponieważ były one dla nas znaczące. Ostatecznie wszystkich dat jeszcze nie odtworzyliśmy. To jeszcze w przyszłości. Wiele pracy wykonano dzięki Oksanie Hrebeniuk, kierowniczce artystycznej, która prowadziła zapisy przez ostatnie lata. Druga część właśnie wydrukowanej „Kroniki” — 10 wspomnień członków Towarzystwa „Wertep” — powiedział członek rady Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. Tarasa Szewczenki Petro Szymkiw. Do wspomnień dołączyli nasi duchowi mentorzy Ołeh Herman, Mychajło Czornopyskyj, Ihor Ołeszczuk. — Kronika to podsumowanie 30-letniej działalności Wertepu. To historia naszego Towarzystwa zarówno w jego działaniach, jak i w postaciach. Wykorzystaliśmy wiele fotografii. Właśnie dzięki nim można było odrodzić w pamięci wszystkie wydarzenia, które miały miejsce w ciągu wspomnianego czasu. Wielu wertepowców zgodziło się napisać wspomnienia o tamtych przełomowych dla każdego czasach: jak właśnie rodziło się Towarzystwo. Bardzo dziękujemy Ołehowi Hermanowi, Mychajłowi Czornopyskiemu, który, nawiasem mówiąc, był wtedy wykładowcą na naszym uniwersytecie pedagogicznym. To nasi duchowi ojcowie i duchowi mentorzy. Oni zawsze nas wspierali. Cieszymy się, że nasze Towarzystwo żyje, a jego praca i działalność trwają w naszych dzieciach. Przygotowując się do prezentacji wydania, znalazłam fotografię naszego dziecięcego wertepu z 2002 roku. W 2015 roku uformował się nowy dziecięcy wertep, w istocie są to już dzieci tamtych dzieci. Opracowanie artystyczne wykonał niezmienny artysta naszego Towarzystwa Wołodymyr Okrutnyj. Był czas, kiedy Towarzystwo wydawało publikacje drukowane. To także pierwszy wiosenny zbiorek o hajiwkach „Kwiat nieuwiędłej poezji” (redaktor Ołena Stasyszyn — pierwsza kierowniczka artystyczna), nasza gazeta „Poswit”, książeczki „Dary Świętego Mikołaja”, „Chrystus się rodzi”, „Ukraina ponad wszystko”, wydanie o hajiwkach, zebranych przez etnoekspedycję w 1992 roku, zbiór pieśni powstańczych „Rycerze wolności”. Znaczącym wydarzeniem było świętowanie pięciolecia Towarzystwa. Wtedy zorganizowało ono Ogólnoukraińską konferencję „Skarby narodu ukraińskiego w życiu młodzieży”. Materiały konferencji zostały wydrukowane w osobnym zbiorze. Emblemat towarzystwa to gwiazda, którą niesie pastuszek, z dzwonkiem. Budzi on ludzi, obwieszcza o narodzinach Jezusa Chrystusa. I tak samo jest to symbol odrodzenia naszego państwa Ukrainy — opowiedziała przewodnicząca Tarnopolskiej organizacji obwodowej „Liga kobiet ukraińskich Tarnopolszczyzny” Nadija Szymkiw. — Wertep odegrał w moim życiu ważną rolę, odnalazłem tutaj wielu przyjaciół, ludzi o podobnych poglądach. Stworzyliśmy swoje niepowtarzalne środowisko, w którym czujemy się bardzo komfortowo. Styl pracy się zmienił, zmieniły się czasy. Pojawiła się praca wolontariacka, oświatowa, wydawnicza — powiedział Wasyl Kohut, przewodniczący Towarzystwa „Wertep”. — Rok 1979, pierwszy Wertep, wtedy w Tarnopolu nie było wertepów, my byliśmy pierwsi. Chodziliśmy po mieście, po znajomych, po krewnych. A finał końcowy był na dworcu kolejowym. Było tam wielu ludzi. Wystawiliśmy nasze widowisko. Pamiętam, staliśmy na schodach, a ludzie — na drugim piętrze. I kiedy zakończyliśmy nasz występ, z góry posypały się na nas, jak śnieg, drobne pieniądze. To było bardzo nieoczekiwane. Z naszych występów zebrano kilka tysięcy rubli i przekazano na Fundusz budowy pomnika Sołomii Kruszelnyckiej — wspomina Taras Hrebeniuk. Na prezentację „Kroniki” zawitała wielka wertepowska rodzina Hrebeniuków: rodzice Taras i Oksana, córki Myrosława, Wasylina, Marija, synowie Markijan, Ustym. Nie było tylko dwóch starszych córek-studentek — Sołomii i Iwanny. Ale wszyscy oni narodzili się z „Wertepu”. Czyż to nie cud?
W pomieszczeniu obwodowej tarnopolskiej „Proświty” odbyła się prezentacja „Kroniki towarzystwa „Wertep” — drugiego i uzupełnionego wydania, poświęconego 30. rocznicy Towarzystwa. To wspólny projekt małżeństwa Nadiji i Petra Szymkiwów. Pierwsza „Kronika” ujrzała światło dzienne 15 lat temu, była niewielka pod względem formatu: wykaz dat, kilka wspomnień, trochę fotografii.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
