Strona · s. 8strona oryginału ↗
Chrystyna KUJBIDA-KRYSZKEWYCZ: Gołębiarka
Слово Просвіти, №07 за 2021 рік
Pierwsze wrażenie po lekturze tych wierszy: pisała je nerwowa ręka nastolatki, a dyktowało zniechęcone i znów pełne nadziei serce trzydziestoletniej kobiety. To tylko moje wrażenia i domysły o nieznajomej, która „W życiu chciała szczęścia i kochać, A nie cierniowy z bólami wieniec”, młodo opuściła świat, zabrana przez bezlitosną chorobę. Opierała się, wierzyła, miała nadzieję – przeciwstawiała się śmierci, jak mogła. Miała nadzieję na Pański cud uzdrowienia, a potem – na przeżyty bez bólu dzień. Cierpliwość i modlitwa powoli stawały się dla Chrystyny żywiołem siły, poznawania siebie i wreszcie nie pogodzeniem się z skończonością życia czy „nieuniknioną biedą” od losu, który nie dał siły „wejść w lata”, a głębokim zgłębieniem własnego odejścia. Kobieta-nastolatka odleciała nie do bezkresnej „strefy samotności”, a w „bezkres”, bo „wiara – źródło natchnienia”: „JA OPUSZCZAM ŚWIAT / Z TĘCZĄ I WIATREM. / ANAMNEZA: ŻYŁAM. POZNAWAŁAM. WALCZYŁAM. / STATUS: PRAGNIENIA NIE POSZŁY NA MARNE”.
*** Ten świat okrutny głaskać będę, pieścić będę, Żeby stał się łagodniejszy.
18.11.1998
*** Upadłaś? Wstań. Naprzód idź! Łzy – otrzyj! Ból – ścierp! A urazy – zapomnij! Właśnie jak? A byle jak!
03.09.1999
Sen Cudowny dzień. Drzewa, odziane w szkarłatno-żółte szaty, pochyliwszy głowy, odprowadzają w drogę, z której powrotu nie ma. W ciemną otchłań wiozą mnie konie, pokonując własny strach. Rżenie ich słyszą nastroszone chmury, chyłkiem chowają się z przerażenia. Przechodzi drogę cień. Płoszą się konie. Przewraca się kareta, a cień nienawistnie patrzy na mnie. Drzewa odwracają się i podnoszą pożółkłe gałęzie, szukając spokoju!
16.12.2000
*** Sakura kwitnie. Świt. I pragnienia zew tajemny. Ja też rozkwitnę na wiosnę, Po to, by życie podarować.
27.04.2001
*** W przestworzach sinych Ponad nami Tam krążyła gołębiarka Z wiatrami. Oj, krążyła gołębiarka, Koło widła, I szukała dróżyny, Którą zgubiła. Oj krążyła i krążyła W wyżynach górnych, A nad nią gromowica Czarną-czarna. Zasłoniły chmury szczelnie, Wszystkie drogi. Bije się z nimi gołębiarka, Ile sił w mocy. Kiedy uderzyła w pół nieba Błyskawica, To zobaczyła drogę Biała ptica. Oj, znalazła swoją drogę, Poleciała. Białopióra gołębiarka Lekkoskrzydła.
07.07.2002
*** Szczęście moje Myślę, w świecie jest Szczęście, którego szukam. Tylko ono moje – Ten, kogo kocham. Wiem, że i on szuka, Spotkania szybkiego pragnę. To, zapewne, jego ręka – Serce mu wyciągnę.
15.06.2006
*** Słowa... Dusza uskrzydlona tobą. Lot jej majestatyczny. A obok twoja. Na zawsze? Ale nie ważne na ile. Ważne, że one zeszły się! A możliwe pożegnanie – Tylko chwila w darowanym locie!
25.01.2007
*** Komu i co opowiedzieć o tobie?.. Ty – nieodkryta tajemnica! Słońce i gwiazdy milczą o tobie. Wiatr milczy! Ty – tajemnica, której odkryć Nie udało się Póki co nikomu! Ale ja zdołam!
29.01.2007
*** Dusza... Boli, śmieje się, płacze, drży. Boli – bo żywa, Śmieje się w radościach, Płacze od uraz, Drży – kiedy dotkniesz strun jej. Jaką melodię wydobędziesz z niej?
24.02.2007
*** Ktoś myślał, że dziwna. Ktoś myślał, że smutna. Ojej!!! Ja – niczym ta wiosna, Rozmarzyłam się! Słońcem dusza żyje, Miłością ogrzana. On przyniósł uczucie nowe Z bukietem wiosennych kwiatów.
04.04.2007
*** Życia drogi, Rozstaje… i ja pośrodku. Modlę Boga, Żeby uchronił wszystkich od swarów i strat. Miłość – wszystkim pociecha, I dusz do słońca ruch… Zaćmienie nadchodzi – Chwila I serce zaboli, Choć stój, choć padaj!
26.07.2009
To takie miłe! A w życiu? Burzę spotykam, Szkwał nie omijam, Gromowicę wywołuję, Żeby wyjaśnić swoją istotę.
03.08.2009
*** Wietrze mój, nie zgub mnie!
*** Dusza – rozstaje wszystkich dróg
17.03.2010
*** Ty zapytałeś: “Ten wiersz o mnie?” Ja odpowiedziałam: “Życie dla ciebie!”
11.09.2010
*** Mój dobry anioł przyleciał, Mój stróż: Słowo!
17.12.2010
*** Śnieg w maju Pada śnieg srebrzysty Na ostrożne liście, Na ręce moje i rzęsy. Ja go rozumiem… Rozumiem listki zielone: Przytuliły się one do mnie. Przygarniam drzewa czule, Ogrzewając je pospiesznie… I słowa twoje – śnieżyca, Lecz dusza moja odnowi się. Podniesie się ogrzana w niebo. Pada śnieg. Tak trzeba.
1.05.2011
*** Osiki zamierają zieleń-gałęzie, A ja stoję w rozpaczy cierpka. Nie umiem ja z wiatrem rozmawiać. Bieda taka. Ale mnie natura nie oszuka, Bo ja jej małe dzieciątko. Ona dla mnie – schronienie od burzy W twoich oczach!
7.09.2011
*** Pragnę rzucić się w tan – Wieczorną jesień, Z wiatrami uciąć, by arkan. I wszystko. I dość.
03.11.2011 r.
Lubow HOŁOTA
*** Mówiła: Wierzę, Wiem, Spodziewam się... Mówił: Wierzę, Wiem, Nie przypuszczam. Teraz Abstynencja Od życia. Choć tnij, Choć kraj – Nie widzisz kresu!
15.12.2012
*** Nie pretenduję na zaszczyty, Bo dusza nie tym żyje. Niech myślą wszyscy, Co im się chce, – Dla mnie to – fraszka. O dziwaczce Chrystynie krąży Czy to sława, czy plotka, A mnie po prostu żyć się chce, I rosnąć w niebiosa, do gwiazd!
11.07.2011
25.05.2013
*** Nie czekam przebaczenia, Ale: Wierzę i mam nadzieję. Że wzejdzie słońce – Nas nie ominie. I któż to wie, Komu jaką wtedy Pan Przygotowuje drogę. Kto z nas wybaczał i miłował – Nie wiem. W życiu, jak w bajce, Chyba będzie tak: “Kto nie kochał, ten przebaczenia nie ma”.
25.08.2013
Zatem, pozostały nam tylko wiersze. Odważyć się pisać poezje dziewczynce, której babcią jest legendarna poetka, nacjonalistka Kateryna Mandryk-Kujbida, a tatą – polityk, uczony, poeta Wasyl Kujbida, było niełatwo. Nie sądzę, by Chrystyna świadomie opanowywała gatunek poezji, marząc o wejściu do literatury i złożeniu rodzinnego triumwiratu. Nie, jej wersy – to kardiogramy uczuć, stanów duszy, rozczarowania czy pragnień. Mała księżniczka od dzieciństwa miała kujbidowski charakter i nawet w młodości rozumiała, “Jaki to krzyż ciężki: uwierzyć w kłamstwo, ale nigdy nie stać się nim”.
Chrystyna Kujbida bólem i cierpieniami, pokonywaniem śmiertelnej samotności wraz z Pańską modlitwą udowodniła (nie chcąc nikomu niczego udowadniać) swoją istotną prawdziwość w całej pełni miłości i światła. Oto dlaczego jej wiersze z jej odejściem są tak ważne nie tylko dla jej bliskich. Dają one siłę cierpiącym i tym, którzy mężnie niosą swój krzyż.
*** Żegnaj, moja miłości. Ty byłeś dla mnie wszystkim! Teraz – wokół pustka. Ty serce wziąłeś moje, pobawiłeś się i zapomniałeś, przyciągnięty pięknością innej. Kiedy zachwyt minął, przypomniałeś sobie, przyszedłeś i ja, wsłuchując się w łagodne twoje słowa i przysięgi, nie wybaczam i wybaczam. Bo kocham. Jaki to krzyż ciężki: uwierzyć w kłamstwo, ale samą nie stać się nim.
*** W życiu wszystko skomplikowane, Łatwo w niebycie. Ale po co przechodzić do niego, Jeśli nie poznałeś życia, nie zrozumiałeś swoją istotę i nie wyjaśniłeś, w jakim celu ciebie sprowadzono na ten świat, Co powinieneś zrobić? W niebycie – przepłyniesz chmurką w niebie, Deszczem rozpłyniesz się, uśmiechniesz się słońcem.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
