Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

... I wyłączył ich dla siebie na zawsze – Serhij BRYHAR, Odessa

Слово Просвіти, №07 за 2021 рік

Swego czasu rozmawiałem z kilkoma Rosjanami – prawdziwymi, szowinistycznymi (co prawda nie demonstracyjnie, ale przez to nie mniej przekonanymi) potomkami „krasnoarmiejców” sprowadzonych do Odessy. Powiedzmy, było ich trzech. Może więcej... W moim życiu pojawili się mniej więcej jednocześnie (i odeszli z niego, nawiasem mówiąc, też jednocześnie). Nasza znajomość, oczywiście, nie była zbyt bliska, ale istniała. Wszyscy ci ludzie, choć nie byli pozbawieni intelektu, lubili dyskutować, nie wysłuchując argumentów rozmówcy (czyli moich), ogólnie upierali się przy standardowych bzdurach: „my – jeden naród”, „Ukraina bez Rosji nie ma żadnej przyszłości”, „nic nie mam przeciwko ukraińskiemu, ale nigdy nie będę na nim mówić”, „Odessa to miasto Rosjan”, „język rosyjski łączy ludzi” i, co najciekawsze: „ty w rzeczywistości też jesteś Rosjaninem”. Ja? Serio?! Używano następujących argumentów: 1. „Słuchasz rosyjskiej muzyki” (tak, kiedyś rzeczywiście słuchałem sporo „rosyjskiego rocka”). 2. „Oglądasz rosyjskie kino” (i nie było to... oczywiście nie wszystko, przeważnie coś niegłupiego: Uczitiel, Sokurow...). 3. „Oglądasz rosyjską telewizję” (było i tak – kiedyś oglądałem piłkę nożną, a także mecze NBA, NHL, i była pewna forma infoterroru ze strony starszych członków rodziny, przez których musiałem wbrew woli słuchać rozmaitego sowieckiego retro i innego moskiewskiego gówna w rodzaju „Błękitnego ogonka”). 4. „Czytasz rosyjskie książki” (nie do końca tak: czytałem dużo książek po rosyjsku, ale rosyjskich było ich niewiele – przeważnie były to przekłady światowej klasyki i współczesnej beletrystyki, historyczną i filozoficzną literaturę częściej wybierałem jednak po ukraińsku, ale ogólnie niech będzie, zaliczmy i to). 5. „Rozmawiasz po rosyjsku” (zabójczy argument – co tu powiedzieć?). Właściwie ci ludzie mi pomogli. Jestem im wdzięczny. Gigabajty „rosyjskiego rocka” poszły w niebyt; ostatni film, nakręcony w Rosji, oglądałem u kogoś ze znajomych... jeszcze przed wojną; o rosyjskich kanałach telewizyjnych jakoś szczególnie się nie zastanawiałem – to był przecież tylko sport, ale oto się zamyśliłem... i wyłączyłem je dla siebie na dobre, a nieco później wyłączyłem także telewizję jako taką; rosyjskojęzycznych książek nie kupuję tak dawno, że już nawet nie pamiętam, która była ostatnia (przeciwnie, powoli się ich pozbywam, a jeśli chodzi o coś naprawdę wartościowego informacyjnie, staram się znajdować ukraińskie odpowiedniki); a na „języku” koło się zamknęło: wreszcie wyraźnie zrozumiałem, że gdybym posługiwał się ukraińskim, to nie zarzuciliby mi wszystkich wymienionych wyżej punktów, bo byłbym człowiekiem ukraińskiej przestrzeni kulturowej, „bez kompromatu”. Tak ostatecznie odszedłem z ich przestrzeni do naszej. I jeszcze jeden koniecznie ważny aspekt: Rosjan (na wszelki wypadek uściślę, że nie chodzi o pochodzenie etniczne czy miejsce urodzenia, lecz wyłącznie o to, co w głowie) też się pozbyłem. Wszystkich! Teraz nawet nic o nich nie wiem. Chyba że jakieś podstawowe rzeczy dotyczące liczby żon i dzieci. Tak, rzeczywiście w pewien sposób pomogli. Ale teraz ich i im podobnych nie powinno być. W ogóle.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn