Strona · s. 5strona oryginału ↗
CHCEMY BYĆ USŁYSZANI!
Слово Просвіти, №08 за 2005 рік
VOX POPULI. Zakończenie. Początek na s. 1. Jeśli chodzi o zmiany — musi upłynąć czas. Gdybym była Głową państwa, przede wszystkim zreformowałabym sektor edukacji, stymulowała gospodarstwa farmerskie, rozwój przemysłu. Potrzebne są zmiany także w ustawodawstwie, w szczególności w dziedzinie wydawnictw książkowych. ŁUKIANENKO Jurij, 18 lat: — Spodziewałem się tego, co się stało. Dla mnie nie było zaskoczeniem nazwisko Premiera. A jeśli chodzi o inne nominacje, uważam: jeśli już zmieniać, to trzeba zmieniać wszystkich. Wiktorowi Juszczence opłacała się bliskość z narodem w kampanii wyborczej. A to, jak zachowa się Prezydent teraz, zobaczymy. Dzisiaj Ukraina potrzebuje jakościowych zmian w sferze gospodarczej, przemyśle, oddzielnych dotacji wymaga sektor naukowy, ukraińska kinematografia. NEKRASOWA Julia, 19 lat: — Nominacje Prezydenta mnie nie rozczarowały. Szczególnie jestem dumna z Pani Premier. Ukrainie dawno potrzebna była kobieta „w gospodarstwie”. Osobiście mnie zmiany w polityce nie dotknęły. Jednym słowem — trudno mówić o nominacjach obiektywnie. Można mówić o zmianach w świadomości uczestników wydarzeń na Majdanie. Ludzie chcą ufać i wierzyć władzy. Finansowanie państwowe należy skierować na wsparcie rolnictwa, turystyki międzynarodowej, przemysłu ciężkiego, branży filmowej, wydawnictw książkowych. ZANINA Jewhenija, 21 lat: — Ogólnie nominacje kadrowe mnie nie rozczarowały. Jeśli stare kadry radzą sobie ze swoimi obowiązkami, niech pracują na dobrobyt państwa. Jedyne — nominacja na stanowisko Premiera Julii Tymoszenko, moim zdaniem, nie jest wyważona, ponieważ aktywny udział w wiecach nie jest obowiązkowym składnikiem kwalifikacji zawodowych. Dzisiaj urzędnicy składają sprawozdania na konferencjach prasowych, próbują stać się bliżsi narodowi. Na przykład członkowie rządu bez specjalnej ochrony jeździli na łyżwach, aby na własne oczy przekonać się o potrzebach tego sportu, a minister ochrony zdrowia samodzielnie postanowił sprawdzić ceny w aptekach. Gdybym była Prezydentem, to przede wszystkim poświęciłabym uwagę problemom socjalnym, a mianowicie: podniesieniu wynagrodzeń, przeznaczyłabym środki na remonty muzeów, udzieliłabym wsparcia rodzimej kinematografii i teatrowi. Warto byłoby zadbać także o jakość obsługi medycznej, wsparcie agrokompleksów i przemysłu. CAP Pawło, 19 lat: — Tylko sam Prezydent może dać charakterystykę tym ludziom, których mianował. Jedyne, co nam pozostaje, to wierzyć w W. Juszczenkę i nowych kierowników. Nastąpiła zmiana władzy, obiecywano nam, że z tą zmianą życie stanie się lepsze i jaśniejsze. Pożyjemy — zobaczymy. Ale powiem jedno: słowa muszą być poparte czynami. Zmiany? Do radykalnego odnowienia potrzeba czasu. Być Prezydentem — to wielka odpowiedzialność, a jeszcze bardzo trudne zadanie — do końca uświadomić sobie, co oznacza nim być. Ja nie jestem politykiem, nie jestem ekonomistą, ale tak bardzo chciałbym, żeby na Ukrainie nie było żebractwa, biedy, bezrobocia. Trzeba stworzyć nowe miejsca pracy, edukacja i leczenie powinny być na koszt państwa, emerytura taka, żeby nie wstyd było nazywać ją emeryturą. Ale są jeszcze kwestie natury moralnej. Nimi przede wszystkim należy się przejmować. W Rosji, na przykład, kwitnie antysemityzm, sami deputowani wszczynają waśnie narodowościowe. Niestety, także w naszej świadomości żyje takie upokarzające zjawisko. Proponuję skończyć z tym raz i na zawsze. Na Ukrainie, gdzie ludzi nie dzieli się według narodowości, koloru skóry czy wyznania — w takim kraju chcę żyć. PARCHOMENKO Hanna, 19 lat: — Pierwsze wrażenia — duma z siebie, ze swojego narodu, zrozumienie tego, że ogólnospołeczne wysiłki poprzednich miesięcy nie poszły na marne. Jestem zadowolona z tego, że nastąpiła absolutna zmiana władzy. I bardzo dobrze, moim zdaniem, że szeregi rządowe zasiliły młode twarze bez stereotypów i uprzedzeń. Patrząc na ich zapał, odnosi się wrażenie, że sytuacja na Ukrainie już wkrótce się poprawi. Jeszcze za wcześnie, najwyraźniej, by zauważyć jakieś zmiany. Trzeba dać naszym władzom trochę czasu i zrozumienia (zrozumienia tej sytuacji, która pozostała po poprzedniej władzy). A to, co dokładnie i zauważalnie się zmieniło — to stosunek i uwaga do Ukrainy ze strony innych państw. Jeśli chodzi o relację „naród-władza”, to wydaje się, że do ludzi powraca wiara we władzę, nie boją się mówić, krytykować. Uwagę warto poświęcić sektorom medycznemu i edukacyjnemu, poprawić usługi transportowe, wspierać wydawnictwa ukraińskojęzyczne, projekty narodowe, na wszelkie sposoby zachęcać do przeprowadzania takich akcji. DYBAŃ Fedir, 18 lat: — Wszystkie nominacje Prezydenta były oczekiwane. Stanowiska otrzymali ci, którzy wspierali W. Juszczenkę. Stare kadry? W. Kremiń, na przykład, mi odpowiada, prawda, jako minister edukacji mi się nie podobał. Póki co władza zbliżyła się do narodu. Przynajmniej lepiej niż za czasów L. Kuczmy. Reformowania wymaga rolnictwo, sfery socjalne, przemysł. Otwartym jest problem czarnobylski. Należy zadbać o podniesienie dumy narodowej, ideowe zjednoczenie zachodu i wschodu Ukrainy. BAŁACANOWA Ołena, 19 lat: — Rządem jestem całkowicie zadowolona. Szczególnie Panią Premier. Stare kadry, które dzisiaj znowu są z teczkami, pracowały za starej władzy. Być może za nowego rządu zobaczymy je w nowym świetle. I wreszcie, co nie może nie cieszyć, w rządzie pojawiły się kobiety. Pomarańczowa rewolucja zbliżyła naród i władzę. Prezydent Juszczenko okazał szacunek, wychodząc po inauguracji do narodu na Majdan. Pięć głównych kierunków pracy, które wyróżniam: medycyna, edukacja, sfera socjalna, stymulowanie ukraińskojęzycznej produkcji filmowej. Szczególną uwagę warto zwrócić na tworzenie budżetu. BRIAZGUNOW Taras, 19 lat: — Do nominacji Prezydenta Juszczenki odnoszę się normalnie. Julia Tymoszenko — najlepszy Premier. A Ołeksandr Zinczenko jest o wiele lepszy niż Wiktor Medwedczuk. Swoje stanowisko zasłużył. Prawda, nie podoba mi się W. Kremiń. „Naród-władza”? Lepiej niż było. A na stanowisku Prezydenta siebie nie wyobrażam.
SZUTSKA Alina, 19 lat: — Nowe nominacje z hasłem „Będziesz kradł? — Nigdy. — Przechodź” jeszcze trochę trącą rewolucją. Głośno rozpoczęte sprawy śledztw w sprawie zabójstw politycznych i dziennikarskich, sprawy dotyczące prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, ziemie deputowanych w strefie chronionej. Sprawa rozpoczęta dobrze, ale póki co nie doprowadzona do końca. Póki co nie czynem, a słowem. Niektóre nominacje były znane od dawna. Nie na darmo przecież w drogich marynarkach marzli na rewolucyjnej scenie politycy opozycyjni. Na przykład pani Julia, która, nawiasem mówiąc, nie marzła, a otulała się futerkami, tak od razu i oświadczyła: „Juszczenko obiecał”. Nie wiadomo, ilu ludziom on w ten sposób obiecał jeszcze przed inauguracją, ale niemało widzimy w nowym rządzie także starych twarzy. Za nieprzemyślany uważa się krok z mianowaniem gubernatorów. Chmielnicki gubernator podał się do dymisji, czernihowski — kilka lat temu przejechał samochodem chłopca, a doniecki (powinien być dobierany ze szczególną skrupulatnością) — w ogóle kilka lat na Ukrainie nie mieszkał. Ale przynajmniej ziomek, za to „dziękuję”. Po zakończeniu Pomarańczowej Rewolucji pozostał smutek za półgodzinnymi wydaniami wiadomości, bezpośrednimi transmisjami z sali Sądu Najwyższego i Rady Najwyższej. Obywatele znów zaczęli kupować gazety, które jeszcze miesiąc temu nie nadążały za wydarzeniami w kraju. Pozdejmowano już pomarańczowe wstążki, zostały plecione czapki i szaliki, rozmowy w towarzystwie i zespołach znów popłynęły na codzienne tematy. Lecz pozytywne momenty rewolucji dają o sobie znać. Rozmawiając w Internecie z zagranicznymi rozmówcami, mówisz: „Jestem z Ukrainy”. „Skąd?” — „No,.. Juszczenko — tak”. — „A! Tak! Tak! Nas nie pokonać! Ukraina!”. Co będzie dalej — nie wie nikt. Ale dzisiaj władza już wie, że przy rozwiewaniu mitu o uczciwości i przejrzystości na Majdan wyjdzie o wiele więcej ludzi, niż podczas rewolucji. Dewiza „moja chata z kraja, ja nic nie wiem” już nie odzwierciedla naszego stosunku do władzy. Gdybym była Prezydentem, przede wszystkim interesowałyby mnie zmiany w sferze socjalnej. Jak mówił mój znajomy: „Niech W. Juszczenko udowodni, że byłem w błędzie, głosując na W. Janukowycza”. Dlatego niech w pierwszej kolejności ludzie odczują troskę. Bardzo ważną sferą jest polityka wewnętrzna — mądre, przemyślane nominacje, przejrzyste podejmowanie decyzji zwrócą narodowi chociaż cząstkę zaufania do władzy. Polityka zagraniczna — ważne, by dążyć do „wzorowych uczniów”. Często słyszę: „Nie jesteśmy potrzebni Europie”. A komuż my w ogóle jesteśmy potrzebni z taką przestępczością, korupcją? Żeby „położyć się pod Putina”, nam tego wystarczy, ale żeby najpotężniejsze światowe zjednoczenia miały za zaszczyt zaprosić Ukrainę do siebie — trzeba długo i żmudnie wykorzeniać negatywne momenty polityczne. Także bardzo ważnym czynnikiem byłyby zmiany w sferze kultury — jej odrodzenie i rozpowszechnianie. KUDINA Oksana, 19 lat: — Po to jest Prezydentem, żeby samemu decydować, kogo mianować na główne stanowiska w państwie. Jestem zadowolona z podziału miejsc między członków rządu. Ale oczywiście nie można pominąć tego, że w niektórych branżach zostali mianowani niespecjaliści. Chociaż jestem pewna, że nawet oni osiągną wysokie wyniki. A co do Kremenia, to chodzą słuchy, że on nawet pomagał Juszczence podczas kampanii wyborczej. Póki co nie odczułam na sobie żadnych zmian. Chyba jeszcze za wcześnie mówić o czymś konkretnym. Musi upłynąć pewien odcinek czasu, zanim naród odczuje na sobie te zmiany, o których w szczególności deklaruje Prezydent i rząd. Uważam, że pewne wnioski o stosunkach władzy i narodu można wyciągać po 2—3 miesiącach, o czym twierdzi i sam Prezydent. Jak dla mnie, głównymi są: 1. Reformy socjalne. 2. Walka z korupcją. 3. Wsparcie krajowych producentów. 4. Rolnictwo. 5. Przyciąganie inwestorów zagranicznych. Wypytywała i fotografowała Olga SKRYPKINA
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
