Strona · s. 6strona oryginału ↗
FLUGEROGRAFIA BRAKU ODPOWIEDZIALNOŚCI
Слово Просвіти, №08 за 2005 рік
PUNKT WIDZENIA Do redakcji nadszedł list od ob. W. I. Derkacza ze wsi Szyroke w obwodzie dniepropetrowskim, który publikujemy w całości. Być może teraz wydaje się to staroświeckie, jednak trzymam się zdania: człowiek to nie wiatrowskaz, a zatem powinien być konsekwentny w słowach i czynach. Do czego zmierzam? Jeszcze na długo przed wyborami prezydenckimi, występując na forum sił demokratycznych w Dniepropetrowsku, W. Juszczenko wyrzucał ówczesnemu Prezydentowi to, że nie spełnił swojej przedwyborczej obietnicy nadania językowi rosyjskiemu statusu państwowego. Z tego można było zrozumieć: w przyszłości trzeba to naprawić. A już gdy został kandydatem na prezydenta, w jego programie przedwyborczym zapisano, że w razie zwycięstwa dołoży niemałych starań w celu rozszerzenia sfery używania języka sąsiedniego państwa. Najwyraźniej, w rozwinięcie tej programowej zasady obecnego gwaranta, jego sojusznik i współpracownik O. Moroz wniósł do Rady Najwyższej projekt ustawy nr 3410 o nadaniu językowi rosyjskiemu statusu państwowego. Czy zatem logicznie i etycznie jest podnosić w tej sprawie hałas? W. DERKACZ, weteran pracy i przewodniczący Szyrokiwskiej komórki P.S. Między innymi, w swojej książce „Ukraina — to nie Rosja” były prezydent Ł. Kuczma ostrzega nas wszystkich przed tym nieodwracalnym, nawet zabójczym krokiem. W epoce doprowadzania pluralizmu do absurdu, niestety, nie brakuje przykładów demokratycznej anomalii, WIECZNA PAMIĘĆ albo dokładniej — anomalnej demokracji. Wszyscy o wszystkich mówią; przy czym, wszystko co chcą. Obecnie nazywa się to już nie banalnym plotkarstwem, a różnorodnością sądów, co uzasadnia się prawem do wyrażania własnych opinii. Można by to jeszcze ścierpieć, gdyby żółciowe krytykanctwo jako poboczny pienisto-pleśniowy produkt, który pojawił się obok czystej pomarańczowej fali, nie stał się ostatnio modnym środkiem oblewania nowej, młodej, kilkutygodniowej władzy, jeśli nie błotem, to przynajmniej wątpliwościami i podejrzeniami. Jak wiadomo, gazeta „Słowo Proświty”, zaczynając od 15 lipca 2004 r., jako pierwsza z ukraińskich (i światowych!) mass mediów opublikowała programy W. Janukowycza, P. Symonenki, O. Moroza, W. Juszczenki. Warto zwrócić uwagę czytelników na publikacje „Nie wszystkie programy są programami” (nr 29 i 30 „SP”) oraz „Czym bogaci są kandydaci” (nr 31 „SP”). Program kandydata na prezydenta W. Juszczenki szczegółowo przedstawialiśmy w rozszerzonych materiałach pod nagłówkami „Wiktor Juszczenko: Nam potrzeba tylko jednego…” (nr 31 „SP”) oraz „Program, w którym wyraźnie widać końcowy rezultat” (nr 32, 33, 34 „SP”). Wyrazistość końcowego rezultatu jest uwarunkowana w programie kandydata W. Juszczenki dziesięcioma krokami nowej władzy naprzeciw ludziom: 1. Stworzyć pięć milionów miejsc pracy. 2. Zapewnić priorytetowe finansowanie programów socjalnych. 3. Zwiększyć budżet kosztem zmniejszenia presji podatkowej. 4. Zdecydowanie niszczyć korupcję, zmusić władzę do pracy na rzecz ludzi. 5. Stworzyć bezpieczne warunki dla życia ludzi. 6. Chronić wartość rodziny, szacunek do rodziców i prawa dzieci. 7. Sprzyjać duchowości, wzmacnianiu wartości moralnych. 8. Sprzyjać rozwojowi ukraińskiej wsi. 9. Podnieść zdolność bojową wojska, szacunek do ludzi w mundurach. 10. Prowadzić politykę zagraniczną w interesach narodu Ukrainy. Powtarzam: ten program Wiktora Juszczenki — kandydata na stanowisko Prezydenta Ukrainy — został szczegółowo wydrukowany w „Słowie Proświty” w ciągu lipca—sierpnia 2004 r. Wtedy jeszcze nikomu nie mogło przyjść do głowy, że wydarzy się choćby coś podobnego do następnych pomarańczowych wydarzeń. Ale obecnie każdy chętny może samodzielnie porównywać realne kroki nowej władzy z założeniami programowymi i wyciągać własne wnioski. Szczerze mówiąc, na wnioski jeszcze nie nadszedł czas. Nowa władza dopiero zaczęła rozgrzebywać „stajnie Augiasza” oraz obsadzać nowymi ludźmi stanowiska kierownicze w głównych gałęziach gospodarki narodowej. Nowa władza dopiero zaczęła rozgrzebywać to, co gromadziło się latami. Nie ma żadnych podstaw, by porównywać obecne kierownictwo Ukrainy z wiatrowskazem. Nie ma choćby dlatego, że ekipa W. Juszczenki nie poszła za rozdmuchanym przez poprzedników wiatrem kłamstwa i korupcji, a zgodnie wystąpiła przeciwko temu „wiatrowi”. Całkowicie oczywista jest ta-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
