Strona · s. 14strona oryginału ↗
GDZIE I JAK ZNALEŹĆ KSIĄŻKI KANDYDATÓW DO NAGRÓD NARODOWYCH?
Слово Просвіти, №08 за 2005 рік
Młoda dziewczyna patrzy w monitor komputera. — Chm… Przepraszam, że przeszkadzam. Proszę podpowiedzieć, jak znaleźć książki autorów nominowanych w tym roku do Nagrody Szewczenkowskiej? — na sekundę moje pytanie zawisa w powietrzu. — Nie wiem. Jeszcze nie wiadomo, kto… — widzę, że kobieta ma sprawy ważniejsze niż współczucie dla mojej ciekawości, więc starając się nie tracić czasu (i nie psuć nikomu nastroju), przechodzę do rzeczy: — Rzecz w tym, że lista kandydatów istnieje. — Wymieniam kilka nazwisk, jako pierwszy pojawia się ojciec mojej znajomej ze szkoły, Ihor Małeńkyj, za nim w pamięci z programu uniwersyteckiego wypływa Mychajłyna Kociubynśka oraz przeczytana niedawno za radą przyjaciela Hałyna Pahuciak. W oczach kobiety coś jakby błysnęło, na ustach pojawił się uśmiech, ale odpowiedź była następująca: — Wątpię, żebyśmy mieli wiele z tego… Może warto zwrócić się do księgarni „Znannia” czy „Akademknyha”… Czuję, do czego to zmierza, więc ucinam wszelkie wątpliwości co do mojego wyboru: — Rozumiem, ale o ile wierzę epitetowi, który od dawna istnieje obok nazwy tego miejsca, „Siajwo” to księgarnia pisarska. Więc wydawało mi się, że adres, pod który się zwróciłam, jest właściwy… Dziewczyna odwraca wzrok od monitora i powoli podnosi się z krzesła. Kobieta patrzy jej w oczy, a potem obie trochę zmęczone, ale nie bez jakiejś cichej radości, uśmiechają się. Uśmiecham się w odpowiedzi: wydaje się, że nacisnęłam na odpowiednie dźwignie: — To kto tam jest z kandydatów? Jakie książki? Jakie wydawnictwa? — Nie ma nic z „Kalwarii”? Bo my tu od nich partię książek otrzymałyśmy, właśnie sortuję je w komputerze. — Włączyła się dziewczyna. Nie mam dokąd się wycofać: wyciągam swoje kartki i czytam na głos. Praca wre, kobieta siada do stołu — szukać niektórych książek w archiwach, dziewczyna biega po sali, przegląda półki. Od czasu do czasu rozbrzmiewa: — Anhelino, spójrz tam po prawej, zdaje się, że jeden egzemplarz powinien zostać… — Pamiętam, jak przyszli ze Związku Pisarzy, to wszystkie pięć książek zabrali, a my składaliśmy prośbę jeszcze na pięć, to nam nie odpowiedzieli. Pamiętacie, Tamaro Petriwno? — A ta w ogóle była tylko jedna. Nawet żal mi wam oddawać, nam ją sama autorka podarowała… — O-o-o, obciążymy was. Oto jeszcze te dwa tomy, o których pani mówiła. Powoli rośnie stos książek na stole i moje zakłopotanie, bo nie miałam ani polecenia, ani możliwości, żeby to wszystko kupować. Już dawno szukałam dla siebie drogi odwrotu, ale nic nie przychodziło mi do głowy. Korzystając z pauzy w chaosie myśli, przejrzałam, z czego będę musiała zrezygnować. Zatem zainteresowany czytelnik może w razie chęci zdobyć: powieść-biografię „Poet iz pekła. (Todeś Os’maczka)” Mychajła Słaboszpyćkiego, zbiór poezji „Zełenyj litopys” Ołeksija Dowhoho, książki prozy „Zachid soncia w Urożi” i „Pysar Schidnych Worit Prytułku” Hałyny Pahuciak, książkę poezji „Ozwuczena peczal” Hanny Czubacz, utwory prozatorskie „Lubow i hrich Mariji Mahdalyny”, „Dama ostannioho lycaria” Hałyny Tarasiuk, książkę poezji „Wykradennia Jewropy” Bohdana Czepurka, książkę „Narod mij je! Narod mij zawżdy bude!” Ołesia Sylina, książkę poezji „Czotyry weżi” w dwóch tomach Petra Perebyjnoisa, książkę „Moji Obriji” w dwóch tomach Mychajłyny Kociubynśkiej i książkę poezji „Wełykyj hrich” Ihora Małeńkoho. Dziesięciu autorów z dwudziestu jeden zaproponowanych na liście kandydatów! — i zrozumiałam, że dla kijowskich księgarni to dużo. Kobieta w okularach o mało nie wysłała Anheliny szukać czegoś rzadkiego i unikatowego na strych, ale powstrzymałam je, przeprosiłam i powiedziałam, że… Na chybił trafił wyciągając jedną książkę z niemałego stosu, powiedziałam: wezmę tę. Okazało się, że to „Dama ostannioho lycaria” Hałyny Tarasiuk, w cenie trzynaście hrywien pięćdziesiąt kopiejek. Wzdychając, poszłam do kasy. Wokół biznesowo ubrani mężczyźni szukali prezentowych wydań Konstytucji Ukrainy, a obok zdziwionych Anheliny i kobiety w okularach na stole leżały utwory pretendentów do tytułu laureata Nagrody Narodowej. Żegnały się ze mną i czekały na swojego nabywcę. Miłośnikom konkretnych wniosków raczej nie będzie interesujące, jak z książką w rękach wracałam do domu w zatłoczonym trolejbusie za ostatnie pięćdziesiąt kopiejek. Pewnie ode mnie oczekują właśnie tego: dzisiaj przeciętnemu czytelnikowi zdobyć potrzebne książki współczesnych ukraińskich autorów nie jest łatwo, ale można. Zwłaszcza pod warunkiem, że macie przy sobie dokładną listę utworów, które was interesują, najlepiej ze wskazaniem roku i nazwy wydawnictwa. A także, rzecz jasna, wytrwałość i nieźle wygadany język — po to, by zmusić pracowników sklepu do przejęcia się waszą zachcianką. W „Siajwie” te zachcianki rozumieją… Nadija BARMASZYNA
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
