Strona · s. 15strona oryginału ↗
«DOBROĆ JEST WIECZNA»
Слово Просвіти, №08 за 2005 рік
KRĄG PRZYJACIÓŁ Niedawno odbył się wieczór twórczy laureatki Festiwalu-konkursu pracowników placówek oświatowych m. Kijowa „Talenty twoje, Ukraino!” Łarysy Ołeksijiwny Zihanszynej. Nauczyciel… Wyznaczono mu w naszym społeczeństwie bardzo ważną rolę: nie tylko dawać dzieciom podstawy wiedzy, ale także dotykać najdelikatniejszych strun dziecięcej duszy, budząc w niej najdroższą melodię dobroci. A uczynić to może tylko taki mentor młodych, który sam ma w sercu wysokie uczucia. „Twórczy nauczyciele — elita oświaty” — właśnie taką nazwę ma jeden z kierunków pracy Domu Nauczyciela. W ramach tego projektu co roku przeprowadzany jest Festiwal-konkurs pracowników placówek oświatowych m. Kijowa „Talenty twoje, Ukraino!”. Jedną z laureatek Festiwalu w nominacji „Poezja i proza autorska” została Łarysa Zihanszyna, nauczycielka, poetka, autorka bajek i opowiadań dla dzieci, twórcza osobowość, człowiek o szczególnym wyczuciu piękna życia. Tacy nauczyciele swoim poetyckim słowem wychowują w duszach dzieci najjaśniejsze uczucia. I tak będzie zawsze dlatego, że Dobroć jest wieczna! Tak przedstawiła uczestnikom wieczoru Łarysę Zihanszynę kierowniczka wydziału organizacyjno-masowego Domu Nauczyciela — Wira Jefymenko. I odczytała telegram gratulacyjny od Prezydenta Ukrainy Wiktora Andrijowycza Juszczenki. „Trudno byłoby znaleźć człowieka, którego nie oczarowałby cudowny świat bajki, mieszczący życiodajny ogień dobra i prawdy, utwierdzający najjaśniejsze ludzkie cechy...”, te słowa oświetlają przedmowę do książki Ł. Zihanszynej „Dobroć jest wieczna”. Kiedy zapoznajesz się z książką, to czujesz, jak czerwoną wstążką przechodzi przez każdy utwór zbioru wrażliwość, czułość, zaufanie, poczucie obowiązku, życzliwość, sumienie. Formowanie tych wysokich cech moralnych odkrywa poprzez biblijne perły nauka o duchowości, drogocenny świat wewnętrzny, o którym tak słusznie pisał jeszcze Hryhorij Skoworoda. Z troskliwym uczuciem autorka mówi o miłości do Matki Natury, do każdego jej stworzenia, a przede wszystkim do człowieka. Bo stworzenie człowieka jest wieńcem Bożym w całym stworzeniu Wszechświata. Łarysa Zihanszyna — nauczycielka, dla której głównym celem jest nie tylko nauczyć dziecko, ale i obudzić w nim najlepsze ludzkie cnoty. Widzi w tym, że została nauczycielką, swoje przeznaczenie i poświęca zawodowi swój czas, duszę, serce. Na sali byli obecni jej koledzy, naukowcy, dziennikarze, uczniowie. Tak, Julia Kacimon, która przyszła z przyjaciółką i babcią na wieczór twórczy, opowiedziała, że wrażenia z zajęć z filozofii, bo właśnie ten przedmiot wykładała w kolegium rzecznym i morskim Ł. Zihanszyna, skłoniły ją do posłuchania ulubionej nauczycielki jeszcze raz. O nadzwyczajnym talencie nauczycielki opowiadali także jej koledzy. Dyrektor kolegium — Nadija Wasyliwna Szudiakowa pogratulowała rodzinie Ł. Zihanszynej i wyraziła nadzieję, że na niwie pisarskiej pojawiła się nowa, oryginalna gwiazda. Główny konsultant sekretariatu Rady Najwyższej, wiceprezydent Europejskiego Forum Pokoju, kandydat nauk historycznych — Wil Mychajłowycz Romaszczenko podkreślił, że poetycki talent autorki ujawnia głębię. DO 10. ROCZNICY ŚMIERCI Jeśli pamięć mnie nie myli — co jest całkowicie naturalne w wieku 85 lat — nasze pierwsze spotkanie z Tarasem Melnyczukiem odbyło się latem 1968 roku w redakcji gazety „Werchowyna”, która ukazywała się w Wyżnicy na Bukowinie. Do pomieszczenia, gdzie czarowałem nad makietą kolejnego numeru czasopisma, szybkim krokiem wszedł postawny młodzieniec o niezwykłej urodzie. Wysokie czoło, ciemno-rudy czub, zielonkawe oczy z iskierkami szczerego uśmiechu. Jednym słowem — typowy huculski młodzieniec. Stał po drugiej stronie stołu i z góry patrzył na mnie; zgięty nad stołem, podniosłem głowę. — Czego pan chciał? — zapytałem krótko. — Popatrzeć na pana — tak samo krótko odpowiedział. — I to wszystko? — Nie, nie wszystko. — Przedstawił się i położył przede mną na stole niewielką książeczkę. Był to zbiór poezji Tarasa Melnyczuka „Nieśmy planecie miłość”, wydrukowany w użhorodzkim wydawnictwie „Karpaty” w 1967 r. — Przyniosłem panu nowe wiersze, proszę spojrzeć, może pan wydrukuje. — I podał mi uczniowski zeszyt, zapisany kaligraficznym pismem. Przebiegłem oczami kilka wierszy i podnosząc głowę, spojrzałem na Tarasa: — Pańskie wiersze są warte uwagi, ależ my piszemy o mięsie i mleku… — Tak właśnie myślałem — przerwał mi. — Wszyscy redaktorzy od różnych matek, a wszyscy jednakowi. Nie byłem redaktorem, byłem sekretarzem odpowiedzialnym redakcji, jeszcze do tego z bardzo niskim autorytetem i podejrzaną przeszłością, ba, nawet więcej — bezpartyjny. A redaktor nasz, królestwo mu niebieskie, wierszy nie znosił. Po raz drugi spotkaliśmy się z Tarasem Melnyczukiem u mnie w mieszkaniu po jego zwolnieniu z obozu Kuczyńskiego nr 36. Przez lata, kiedy się nie widzieliśmy, poeta z Utoropów na Huculszczyźnie, mówiąc jego słowami, „przeżył setki burz i niepogód”. Pracował i jako gazeciarz, i jako drwal na Dalekiej Północy, służył w armii, był górnikiem w Donbasie, cieślą w Kraju Krasnojarskim, budowniczym na „Kryworiżstali”. Zaocznie uczył się w Instytucie Literackim. Świadomie skazawszy się na zagładę w
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
