Strona · s. 2strona oryginału ↗
ODPAŃSTWOWIENIE PRASY NA CEŚĆ NIENARODZONEJ DEMOKRACJI
Слово Просвіти, №08 за 2005 рік
Wicepremier ds. humanitarnych obiecał państwowym mediom obcięcie budżetu i uprywatnienie w niedalekiej przyszłości. Alternatywą dla finansowania z budżetu jest nauka samodzielnego przetrwania. Państwowi dziennikarze krzyczeliby „hurra!” i rzucali w powietrze sprzęt biurowy, gdyby warunki do przetrwania pojawiły się od razu po wypowiedzi wicepremiera.
Krymu. Oni prawdopodobnie najbardziej liczyli na wsparcie państwa, gdy do władzy dojdzie nowa ekipa. I nie tylko dlatego, że starali się obiektywnie relacjonować jej działalność jeszcze wtedy, gdy władza była opozycją. Chodzi o elementarną ochronę prasy drukowanej w języku państwowym tam, gdzie jego status państwowy jest czysto nominalny. Mykoła Tomenko, nawiasem mówiąc, w czasie swojego przewodzenia parlamentarnemu Komitetowi ds. wolności słowa i informacji troszczył się, owszem, o niezazdrosny los zupełnie nielicznej ukraińskiej prasy okresowej na Ukrainie. Problem nie stracił na aktualności także dzisiaj, choć słowo „narodowy” całkowicie zniknęło z leksykonu wicepremiera. On również kiedyś obiecywał przejrzeć więcej niż korzystne warunki istnienia rosyjskich gazet na Ukrainie. Jak choćby „Московский комсомолец в Украине” i tym podobne. Wciąż chce się wierzyć, że pan Mykoła nie zapomniał swoich dawnych słów. Wątpliwe, czy pamiętał o tym, że państwowe media drukowane są czasem jedynym źródłem informacji na zapadłej prowincji, gdy ogłaszał ich nieuniknioną prywatyzację. W związku z tym przeciętny emeryt, na przykład z odległej wsi na Putylszczyźnie w obwodzie czerniowieckim, gdzie telewizor jest równie rzadkim zjawiskiem jak Internet, ma wszelkie szanse pozostać w całkowitej próżni informacyjnej. Bo komu, poza państwem, potrzebna jest „rajonka” zupełnie niegęsto zaludnionego rejonu? Takie gazety po prostu znikną. Z drugiej strony demokracja wymaga ofiar. Czemu nie mieliby nimi zostać państwowe gazety, które służyły jako „kółeczka i śrubki” propagandowej maszyny państwowej? Powielając nudny oficjalny przekaz lub zamówioną dezinformację o wczorajszej opozycji i w ogóle mając bardzo pośredni związek z dziennikarstwem. Co prawda, w regionach tradycyjnie sympatyzujących z narodowymi demokratami przedstawiciele lokalnej opozycji nierzadko występowali na łamach gazet, a nie wszystkie wydawnictwa państwowe spieszyły się, by przyłączyć się do chóru prześladowców mediów W. Juszczenki czy J. Tymoszenko. Ci, którzy uważają takie zachowanie za nie wiadomo jaką zasługę, oczywiście mają rację. Choć i im nie zaszkodziłoby zapytać każdego kierownika gazety rejonowej czy obwodowej o przedwyborcze codzienności i powyborcze nadzieje. Gdy w 2004 roku władza groziła zwolnieniem za niewystarczającą lojalność, a w 2005 daje do zrozumienia, że pracy może i nie być z czysto obiektywnych przyczyn. Chociaż demokracja, dla której składa się ofiary, oznacza także ochronę socjalną dla wszystkich — również dla tych, którzy kiedyś byli „kółeczkami i śrubkami”.
z
Ludmiła PUSTELNYK
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
