Strona · s. 6strona oryginału ↗
Wołodymyr SOKYRA MOJA RODZINNA WIEŚ
Слово Просвіти, №08 за 2011 рік
Na urlop do swojego Mykołajiwa
Przyjechałem z miasta Czerkasy.
Do tej wsi, gdzie orałem i siałem,
Do tego kołchozu, gdzie pasłem cielęta.
Co ujrzałem, strasznie powiedzieć,
Pękło mi serce:
Oniemiałe, ograbione chaty
I w kuźni kowal nie kuje.
Nie kłoszą się żyto i pszenica,
Rozprute fermy i sady,
A na cmentarzu wyją wilczyce,
W studniach nie ma wody.
Wymierają Iwany i Stepany,
Nie ćwierkają w gajach słowiki,
Nie grają harmoszki i bajany,
Nie kochają się twoje dzieci.
Pościnano dębiki w pasie leśnym,
Wiejski stadion pokrył się cierniem,
Zasmuciła się kalina na łące
I na Boże Narodzenie nie piją samogonu.
Moja rodzinna wieś, Mykołajiw,
Moje wierzby, moje słowiki…
Dlaczego serce ściska się, gdy wspominam
Zasmucone twoje oczy.
Moja rodzinna wsi, pole i niwo,
Pierwsze kroki, bociany i orne role,
Zapewne twój los jest nieszczęśliwy,
Bez miłości twardnieje ziemia.
Nie wieś i nie chutor jesteś teraz,
Wśród ulic rosną drzewa,
Tabunami biegają dzikie świnie,
Bujnym kwieciem sady nie kwitną.
Kominy zarosły siwym mchem,
Na szybie przycupnęły łzy,
A smutne oczy czarnych kruków
Zachwycają się ostem.
Jak dawno już minął trzydziesty trzeci
I przegrzmiała przeklęta wojna.
Mykołajiwie, nieszczęśliwy, obdarty,
Rozdzierasz mnie każdego dnia.
Ty mój sad, zachwycający urodą,
Moja młodość, mój ból i smutek.
Zawsze się o ciebie martwię,
Och, do bólu mi ciebie żal.
Miną lata, zagoją się rany
W sercach zbankrutowanych ludzi.
Zagrają harmoszki i bajany,
I dziewczęta urodzą dzieci.
I odrodzi się mój Mykołajiw,
I wróci młodzież na wieś.
Więc nie upadajcie na duchu, wieśniacy,
Czego u nas za życia nie było?!
Więc podziękujmy zgodnie Taraszowi
Za jego sakralny „Testament”,
Aby uczennica z pierwszej klasy
Zakochała się w swoim kraju i rodzie.
Zostawiłem łzę na kalinie,
Poczułem sercem, jak jęczy ziemia,
I dedykuję wiersz Katarzynie,
Ona, matka i mój los.
tam za swoje narodowe prawa, co Kremlowi nie bardzo się podoba. W Ukrainie trwa natarcie na wszystko, co ukraińskie, i na język. Zmniejsza się liczba ukraińskich szkół, rozszerza się sfera używania języka rosyjskiego, również w telewizji, zniekształca się naszą historię. Ukrainiec powinien zdobywać światowe dziedzictwo kulturalne i naukowe nie w języku ukraińskim czy angielskim, który rozumie niemal cała ludzkość, lecz wyłącznie po rosyjsku. Nazwać to inaczej niż ludobójstwem językowym nie sposób. A do tego jeszcze swoi dobroczyńcy cynicznie czynią wszystko, co w ich mocy.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
