Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

WALKA O JĘZYK TRWA

Слово Просвіти, №08 за 2011 рік

21 lutego, w Dzień Języka Ojczystego, Ogólnoukraińskie Towarzystwo «Proświta» im. Tarasa Szewczenki zorganizowało konferencję prasową pod tytułem „Dlaczego bronić języka ukraińskiego przychodzi przez sąd, głodówkę czy samospalenie?” Ogłoszono zbiorowe apele posłów do kierownictwa państwa w obronie praw do nauki w języku ukraińskim. Apele podpisało 6 przewodniczących parlamentarnych komisji Rady Najwyższej, posłowie — uczestnicy konferencji prasowej: przewodniczący «Proświty» Pawło Mowczan, Iwan Zajec oraz inni, zaniepokojeni sytuacją języka ojczystego na Ukrainie. O walce o prawo do nauki i otrzymywania usług publicznych w języku ukraińskim opowiedzieli obrońca praw człowieka Anatolij Ilczenko z Mikołajowa, student Wschodnioukraińskiego Uniwersytetu Narodowego, autor książki „Moja walka o język” Serhij Melnyczuk z Krasnodonu. Obecną sytuację językową scharakteryzowali profesor Wołodymyr Wasylenko, współautor obowiązującej ustawy „O językach w USRR”, posłowie Pawło Mowczan i Iwan Zajec. ...czym są te deputowane zapytania i czy te podpisy są prawdziwe. A do tego, jak mówią, nikt nas nie delegował. Na protokoły posiedzeń komitetów rodzicielskich, które przedkładałam, nawet nie zwracano uwagi. Na radzie postanowiono zorganizować zebrania rodziców, na których rodzicom wskażą, do których szkół przenosić dzieci. Ale my wiemy, że zamykać szkoły można tylko za zgodą rodziców. Nasi rodzice chcą, żeby dzieci uczyły się właśnie w tej szkole, która znajduje się w gęsto zaludnionej dzielnicy, a nauczyciele tutaj są fachowi i dają gruntowne wykształcenie. Złożyliśmy wniosek, że 16 lutego rozpoczynamy głodówkę w budynku miejskiego komitetu wykonawczego. Kiedy przyjechaliśmy na wyznaczoną godzinę, do komitetu nie wpuścili nas funkcjonariusze milicji i deputowani rady miejskiej. Sekretarz rady miejskiej pan Radczenko wysłał nas na głodówkę do swojej szkoły. W szkole przydzielono nam pomieszczenie. Zachowywaliśmy się poprawnie, nie zakłócaliśmy procesu nauczania. Udzielaliśmy wywiadów mediom. Zastępczyni miejskiego głowy ds. socjalnych Ludmiła Miahka i naczelniczka wydziału oświaty Tetiana Postriakowa zabroniły nam prowadzić głodówkę na terenie szkoły. Wtedy miejski deputowany S. Łukianenko przydzielił półpiwniczne pomieszczenie. Brał udział w głodówce jako dziadek — jego wnuk uczy się w piątej klasie naszej szkoły. Tymczasem przedstawicielka władz miejskich w telewizji ТРК „ЛУЧ” oświadczyła, że w rzeczywistości tylko imitujemy głodówkę. Wtedy postanowiliśmy ze swoimi problemami zwrócić się do Ługańskiej OPA. Przyjął nas zastępca przewodniczącego ds. oświaty, nauki, kultury, młodzieży i sportu Rodion Mirosznyk. Było to trzeciego dnia głodówki. Zobaczył, w jakim jesteśmy stanie, i wezwał lekarzy. Zbadano nas — u dwojga stan był ciężki, a u dwojga średni. Serhij Łukianenko ze względu na stan zdrowia pozostał w domu. R. Mirosznyk obiecał, że powoła komisję, która zbada tę sprawę. Za dwa tygodnie poinformują nas o wyniku. Ale presja trwa. W lokalnej telewizji przedstawiciele władz miejskich nadal składają oświadczenia: „Из-за каких-то 200 учеников будут страдать тысячи”. Ale nasze dzieci to nie „jakieś tam 200”, takie podejście nas obraża. Na nas złożono zapytanie do prokuratora. Doradczyni miejskiego głowy pani Kiryłowa grozi: „Wam żyć w tym mieście, myślcie o tym, o waszych dzieciach. Zaciągamy was po prokuraturach”. Budynek naszej szkoły jest w dobrym stanie, rodzice wykonali remonty własnymi rękami. Szkoła znajduje się w centrum dzielnicy, gdzie mieszka wielu ludzi, w tym młodzież. Są dojazdy, dwa lata temu podłączono autonomiczne gazowe ogrzewanie, wložono znaczne środki. A szkołę „zamykają” już ponad 4 lata. Powołują się na małą liczbę uczniów (240). Gdyby nie straszono zamknięciem, dzieci byłoby znacznie więcej. Poza tym część uczniów chcą przenieść do 29. szkoły, która leży poza granicami dzielnicy i ma awaryjny dach. Dlaczego więc nie przenieść tych dzieci do nas? Czy ktoś potrzebuje naszego budynku? Adże miejska głowa Marina Filipowa, pytana, co stanie się z budynkiem, jeśli dzieci zostaną wysiedlone, odpowiedziała: „Może będzie tu jakieś biuro albo przychodnia rodzinna…” Ale my będziemy bronić swojej szkoły. Wspiera nas Niezależny Związek Zawodowy Górników, inni mieszkańcy miasta. Mamy nadzieję, że zwyciężymy. Ciąg dalszy tematu w następnym numerze tygodnika.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn