Strona · s. 6strona oryginału ↗
Komunistyczna selekcja w poszukiwaniu uniwersalnego żołnierza
Слово Просвіти, №08 за 2012 рік
W swojej fundamentalnej pracy „Masowy terror jako środek zarządzania państwem w ZSRR” (Kijów 1999) doktor nauk historycznych Serhij Biłokiń przytoczył dane o komisji śledczej, która została wysłana w 1930 roku z Moskwy do obozu sołowieckiego w celu sprawdzenia faktów stosowania przez strażników i personel medyczny tortur wobec więźniów. Jednak komisja śledcza wcale nie była zainteresowana ujawnieniem samych zbrodni, a wręcz przeciwnie, działała, aby ukryć i zniszczyć zarówno dowody, jak i samych świadków.
Oleksij WOŁYNEĆ, biolog-fizjolog Wiadomo, że rok wcześniej przebywała tam amerykańska komisja w celu zapoznania się z warunkami przetrzymywania więźniów. W przeddzień do kiosków obozowych przywieziono biały chleb, którego zresztą nie sprzedawano, a na czysto pościelonych łóżkach leżeli dobrze odżywieni komsomolcy. To samo obserwowano podczas wizyty w obozie delegacji pisarzy ZSRR na czele z Maksymem Gorkim. Cel tej ostatniej akcji: pokazać opinii publicznej, jak dobrze żyje się więźniom na Sołowkach. Tortury czy kary, które stosowano na Sołowkach, w literaturze nie stały się odrębnym przedmiotem analizy, dlatego ich charakter i specyfika wymagają dalszych badań. Istnieje utarty pogląd, że tylko strachem i torturami można było powstrzymać przed powstaniem wielotysięczne masy więźniów (zob. A. Sołżenicyn „Archipelag GUŁAG”). Z taką opinią łatwo się zgodzić, jednak zauważmy, że nie wszystko jest takie proste. Podajmy przykład: po co konwojentom potrzebne było wielokrotne wciąganie związanej osoby na dzwonnicę w górę i opuszczanie na dół? Na dzwonnicy związany leżał nieruchomo przez 8 godzin, a potem znoszono go na dół do ciepłego pomieszczenia, kładziono zaledwie na 5 minut do dobrze nagrzanego pieca, przy tym badano pracę serca, organów oddechowych itp., a potem znów wciągano w górę na srogi mróz i wiatr. I tak sześć razy w ciągu 48 godzin! Podobnie było, gdy rozebranych więźniów zmuszano do siedzenia nieruchomo przez 18 godzin na cienkich żerdziach w pomieszczeniu, które było przewiewane na wylot zimnym wiatrem. Praktykowano także grupowe noclegi pod śniegiem, długotrwałe zanurzanie w zimnym błocie, bieg na mrozie bez ubrania, długotrwałe nieruchome stanie więźnia nago na mokrym kamieniu czy pniu pod komarami. Więźniów zrzucano z wysokości 365 stopni z przywiązaną do pleców kłodą. Albo: do nóg więźnia przywiązywano dyszle, w które zaprzęgano konia, na którego okrakiem siadał konwojent i z całej siły poganiał zwierzę, wlekąc przywiązanego po wyrębie leśnym czy kamienistym polu. Urządzano masowe „wycieczki” do dołów, w których leżały rozszarpane ciała więźniów. Człowiek przeżywał szok od tego, co zobaczył! Czyż nie nasuwa to myśli, że za tym wszystkim kryje się okrutne wypróbowywanie człowieka na przetrwanie? I. Reznikowa w książce „Prawosławie na Sołowkach” potwierdza, że „w latach 1927–1930 (gabinet kryminologiczny) prowadził badania socjologiczne oraz neuro-psychopatologiczne wśród więźniów, zajmował się statystycznym opracowaniem materiałów”. Zatem możemy wyciągnąć pewien wniosek o szeroko praktykowanym na Sołowkach wypróbowywaniu więźniów w warunkach maksymalnie zbliżonych do frontowych, czyli o przeprowadzaniu na ludziach straszliwych doświadczeń biologicznych w celach wojskowych. Nauka biologiczna pomagała komunistycznej dyktaturze tworzyć uniwersalnego radzieckiego żołnierza, który mógłby długi czas siedzieć nieruchomo w zasadzce na gałęzi drzewa, w górskim wąwozie czy bagnie, w które bogata jest Skandynawia, i przy tym pozostawać niezauważonym dla przeciwnika i, co najważniejsze, nie tracić zdolności do kontynuowania walki z wrogiem. Uciekinierzy z obozu, którym udało się dotrzeć na terytorium sąsiedniej Finlandii, opisują te tortury dość szczegółowo (nawiasem mówiąc, takie ucieczki stały się możliwe tylko dlatego, że tam więźniowie budowali dwie sekretne drogi w kierunku Finlandii). Kogo wysyłano na te męki? W „Sołowieckiej katordze” L. Czykałenki czytamy: „...większość podejrzanych ludzi po ucieczce, którzy są wykształceni i kto służył w białych armiach oraz w ogóle, kto jest przeciwko nim duchem”. Powodem „zesłania” na Sekirkę (blok karny) było także niewykonywanie „lekcji” (norm). Uciekinierzy zgodnie twierdzą, że od 1928 roku codziennie przybywał eszelon głównie z Ukraińcami, Kubańczykami, Dońcami, Kaukazami (Żydów, Rosjan prawie nie było). Pod pozorem kar dokonywano tutaj bolszewickiej satanistycznej selekcji. Intensywnie prowadzono poszukiwania takich jednostek, które zdolne były wytrzymać nieludzkie obciążenia. Wśród setek czy tysięcy poddawanych doświadczeniom osób mogło jakimś cudem przeżyć kilka. Wtedy stawały się one obiektem dla dalszych doświadczeń biologicznych. Ważne było uzyskanie od ocalałych ludzi materiału genetycznego w celu nie tylko badania, ale i praktycznego zastosowania. Ale przede wszystkim przypomnijmy czytelnikom nieco z historii nauki genetycznej, która gwałtownie rozwijała się od początku XX wieku. Dyskusje na tematy genetyki w większości prowadzone były pod hasłem: „Kto włada eugeniką, ten włada światem!”. Tymi kwestiami w Rosji gruntownie zajmował się Instytut Biologii Eksperymentalnej, któremu przewodniczył M. Kolcow. W 1920 roku założył on „Rosyjskie Towarzystwo Eugeniczne”. W Moskwie wydawano czasopismo „Rosyjski Przegląd Eugeniczny”. (Nawiasem mówiąc, Kolcowowi przypisuje się znane powiedzenie: „Eugenika — religia przyszłości, i ona czeka na swoich proroków”). Nauka wtedy już władała metodami sztucznego zapłodnienia zwierząt. Dobrze znany w tamtym czasie antropogenetyk Aleksandr Sieriebrowski propagował prowadzenie takiej praktyki również na ludziach. Przekonany marksista, w 1929 r. opublikował artykuł w „Medyczno-Biologicznym Czasopiśmie” pod tytułem „Antropogenetyka i eugenika w społeczeństwie socjalistycznym”, w którym prognozował stworzenie w najbliższych latach banków spermy, pobranej od wybitnych mężczyzn w celu przeprowadzania sztucznego zapłodnienia kobiet. Nawet pojawił się termin naukowy: plan selekcyjny itd. Cel był konkretny: hodowla w specjalnych szkółkach dzieci o określonych cechach psychofizycznych. Rozwiązanie tej kwestii uważano za możliwe tylko pod warunkiem zniszczenia rodziny jako podstawy społeczeństwa, ponieważ, zdaniem Sieriebrowskiego, rodzenie dzieci w socjalizmie powinno stać się sprawą państwową, a nie prywatną.
„Rozwiązanie kwestii organizacji selekcji w społeczeństwie ludzkim bez wątpienia będzie możliwe tylko w socjalizmie po ostatecznym zniszczeniu rodziny, przejściu do wychowania socjalistycznego i oddzieleniu miłości od prokreacji…” Nalegał on na konieczność zastosowania pewnych środków nacisku wobec tych kobiet, które być może odmawiałyby roli „maszyny inkubatorowej” do rodzenia „państwowych” dzieci. Podobne plany prowadzenia badań biologicznych nad ludźmi snuli nie tylko niektórzy naukowcy, ale przede wszystkim partyjni wodzowie. L. Trocki wypowiadał się tak: „Rodzaj ludzki… ponownie podda się radykalnemu przerobieniu i stanie się obiektem najbardziej skomplikowanych metod sztucznej selekcji i psychofizycznego treningu”. O tym marzyli M. Bucharin, A. Łunaczarski. Do poszukiwań „nowych form człowieka” rzucono potężne siły naukowców. Zoolog Ilja Iwanow próbował skrzyżować człowieka z małpą, na co wydano znaczne środki na zakup szympansów w Afryce. Do badań zaangażowano także laureata Nagrody Nobla, profesora Wojskowej Akademii Medycznej, fizjologa Iwana Pawłowa. I choć osobiście odnosił się on krytycznie do eksperymentów bolszewików, na polecenie Lenina otrzymał od władz wszystko, co niezbędne do swoich badań. Pawłow musiał znaleźć naukowe podejścia do utrwalenia i przekazywania drogą dziedziczną odruchów warunkowych, czyli cech nabytych. Zatem Szarikow z „Psiego serca” nie powstał w chorej wyobraźni Bułhakowa. W 1922 roku na Wyspach Sołowieckich stworzono bazę eksperymentalną — obozy specjalnego przeznaczenia (skrócona nazwa „SŁON” — Siewiernyje łagieria osobogo naznaczenija), dokąd dostarczano tysiące mężczyzn i kobiet o krzepkiej budowie ciała lub posiadających wyszkolenie wojskowe. Według świadectw zaczerpniętych z almanachu „Zwienja” (nr 1, 1991 r.) moskiewskiego oddziału „Memoriału”, na wyspach Anzer i Zajaczym zbudowano cały kompleks, w skład którego wchodziły baraki kobiece i dziecięce, szpital, w którym leżeli całkowicie zdrowi ludzie, była ferma mleczna, szklarnie itp. Na Sołowkach było także wielu utalentowanych artystów, naukowców, byłych działaczy państwowych i społecznych. Oni również podlegali selekcji w imię zwycięstwa w przyszłej wojnie światowej. Jesienią 1939 roku ZSRR dokonał napaści na Finlandię, do której przygotowywał się z wyprzedzeniem. „Wojna będzie błyskawiczna, małą krwią i na obcym terytorium” — takie było popularne hasło Moskwy. Jednak dzielni Finowie, będąc w mniejszości, dali godny odpór agresorowi. Heroicznymi wysiłkami obronili swój kraj w warunkach srogiej zimy (poniżej 40 stopni C) i głębokich śniegów. Wojna zakończyła się wiosną następnego roku. Straty ZSRR — do 272 tysięcy żołnierzy, podczas gdy Finowie stracili w całym okresie kampanii 23 tysiące (wraz ze stratami wśród ludności cywilnej). Niepowodzenie poniosła także ta część genetyków, która planowała dokonać przewrotu w genetyce człowieka. Nic sensownego nie wyszło również z ludzkich wylęgarni. Swoich tajemnic przyroda nie chciała odkrywać i rozwijać się według wskazań komunistycznych (czy nazistowskich) awanturników. Jednak niebezpieczeństwo nie zniknęło, istnieje ono do dziś. W ostatnim okresie nauka genetyczna wzbogaciła się o najnowsze osiągnięcia. Szeroko wdrażane są w praktykę genetycznie modyfikowane gatunki roślin, pojawiły się pierwsze żywe klony zwierząt. W przeważającej mierze rozszyfrowano genom człowieka, działają placówki medyczne, gdzie „surogatkom” podsadza się sztucznie zapłodnioną komórkę jajową w celu donoszenia nie swojego dziecka. W ciężkich warunkach ekonomicznych, sprowokowanych także przez nasze władze, każda ukraińska kobieta, która rodzi cudze dziecko dla zarobku, może stać się „żywą maszyną”, pozbawiając się rodzinnego szczęścia. Oprócz kwestii moralno-etycznych istnieje problem bezpieczeństwa dla przyszłości ludzkości. Praktyki z strukturami genowymi mogą wykorzystać przestępcy polityczni do swoich mizantropijnych celów. Czy są gwarancje, że pewne technologie nie zostaną wykorzystane do zniszczenia niektórych grup ludności ze względów etnicznych czy innych? Zapewne nie. Zatem ludzkość musi być czujna!
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
