Strona · s. 13strona oryginału ↗
Zawsze było i będzie wieczne — Dziecko z książką w ręku
Слово Просвіти, №08 за 2013 рік
Wszyscy pamiętają te słowa Dmytra Czerednyczenki. Dzięki pierwszej książeczce dziecko robi bowiem krok w przyszłość, otwiera świat wiedzy, pielęgnuje podstawy duchowości, kształtuje swoje „ja”. Dziś najważniejsze jest, by nie zagubić się w morzu współczesnych jaskrawych czytanek i elementarzy. A czy widzieliście alfabety tych czasów, gdy zakazywano języka ojczystego? Nie ma w nich jaskrawych barw, ale na pożółkłych stronicach jest dotyk historii… To „Skarb, którego nie zgubisz…” Tak nazywa się wystawa, prezentowana w Narodowym Muzeum Literatury Ukrainy, wśród eksponatów której ponad sto egzemplarzy z zasobów muzeum, od XIX wieku aż po współczesność. Wystawę przygotowała starsza pracownica naukowa muzeum Walentyna Kamińczuk.
Ale ja już nie miałam możliwości tego zrobić. Tę pracę musiałam wykonać ja, bez niego. Dlatego drukując teraz Czytankę, podpisuję się na niej również własnym nazwiskiem, aby nie czynić autora, Borysa Hrinczenki, odpowiedzialnym za te wady w książce, które, być może, popełniłam ja, redagując i dodając nowy materiał do czytania (12. 12. 1911)”.
Szczególną uwagę warto zwrócić na wydania z lat 20.–30. XX wieku, wśród których „Elementarz” z 1933 roku, czytanka „Czerwony szlak”, wydana w Charkowie. A wydania diaspory, które ukazały się w Kanadzie, USA, Polsce, Czechach, pozwalają zobaczyć, jak uczono dzieci języka ukraińskiego za granicą. Tęsknota za rodzinnym krajem widoczna jest nawet w tytułach czytanek: „Rodzime słowo”, „Rodzi-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
