Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 7strona oryginału ↗

Ciąg dalszy artykułu «DNA barbarzyńcy», s. 3

DNA barbarzyńcy

Слово Просвіти, №08 за 2017 рік

Kateryna MOTRYCZ Zakończenie. Początek na str. 3 Jej (mądrości) po prostu nie było. Bo żeby nie przerazić się państwem, które wznosi się na prawdziwym cmentarzysku wytępionych narodów, najlepszych z najlepszych jednostek, nie przerazić się prawdą o torturowaniu Ukrainy w poprzednim imperium, trzeba być jednak naiwnym, krótkowzrocznym socjalistą, przeciętnym politykiem i po prostu przypadkowym człowiekiem na tej państwowej drabinie pokus i samouwielbienia, która obróciła się w wielką tragedię narodu. I ta tragedia jeszcze się nie skończyła, bo zbyt głęboko wrosło imperium w ukraińskie ciało i duszę i zbyt wiele krwi przelewa się pod skalpelem tego „chirurga”, który bez narkozy odcina Ukrainę od despoty i barbarzyńcy. Ten eskulap nazywa się Ukraiński Los. Ukraińskie Narodowe Marzenie. Ukraińska Prawda. On tnie po żywym. I zbyt wiele ludzkich śmieci jest na tej piramidzie, która zwie się władzą państwową, naniesionych jednak przez te północne wiatry. I nie tak wiele sił i czystych silnych rąk, zdolnych je uprzątnąć. Imperium cofnęło Ukrainę w jej rozwoju o jakieś sto lat. Bez wątpienia bylibyśmy tam, gdzie obecnie nasi europejscy sąsiedzi, których ono również trzymało w zębach i zadało im rany. Zamiast cywilizacyjnego rozwoju, europejskiej kultury, godnego życia — bolszewickie bandy, kołchozowe poddaństwo, przerażające głodomory, wyniszczenie najlepszych z najlepszych, — elitarnej, myślącej, humusowej warstwy narodu, — niewolnictwo we wszystkich jego przejawach, wojna, wstrętny antyludzki duch sowietyzmu z całą galerią dzierżymordów, czekistowską kruszarką i masowe zwyrodnienie narodu w donosicieli, marginalnych, z kompleksem niższości chochołów-małorosjan, którym wyrywano z piersi duszę — Język, zmuszając i zmusili do kaleczenia mowy w ich „wielkim, potężnym Lenina i Puszkina”. Przypadkowi ludzie u steru państwa, ludzie, którym nie jest pisane być sternikami państwa, ale nimi zostali, — fatalny błąd, tragedia i porażka w naszym tworzeniu państwa. I my tę pokutę niesiemy już od stulecia. Ci ludzie są aktywni, awanturniczy, niegodziwi, napastliwi, często bezdarni i krótkowzroczni, a nawet bezradni tam, gdzie trzeba myśleć, działać i nie myśleć o własnym interesie. Na te same grabie znów nadepnęliśmy i tymi samymi grabiami uderzyliśmy się. Wieloliczne, zrusyfikowane, krętackie złodziejstwo, wynnyczenkowsko-symonenkowskie dążenie do jedności z czerwonymi „braćmi”, korupcja i nieprofesjonalizm, „koń trojański” — system sądowniczy. To już nie grabie, a buldożer na polu naszego budowania państwa. Ale naród ukazał wielką potęgę i wielką nieprzemijającą Ideę — stworzyć własne Państwo. Tylko wielkie idee rodzą potężnego Ducha, a on objawił się-przejawił Majdanem, Duchem-Olbrzymem, który wstrząsnął światem. Tylko żeby świat w pełni ocenił ten skarb i nie zapomniał, po co ukraiński Duch rozpiął własne ciało. Dał on lekcję Europie, by ceniła swoją europejskość, dbała o nią, nie straciła żadnego osiągnięcia i reinkarnowała swoje „zaniepokojenie” w zdecydowane działania, aby nie stracić także siebie. Bo imperialna schizofrenia-paranoja, u której „granic niet”, — to nie tylko Europa, a cały świat. Dzisiaj jest szansa bez strzałów i krwi udusić w objęciach sankcji „gospodarza tajgi”. Byle tylko Europie wystarczyło siły i konsekwencji, a jej „zaniepokojenie” nie przeszło w letargiczny sen. Przydałoby się jej trochę ukraińskiego ducha! On jest, on ożywia i on zwycięży ducha szczurów-szkodników-złodziejaszków. Naród podniósł się o kilka szczebli w umiejętności oceniania i dostrzegania wrzodów naszego państwowego postępu. Ale wszystko leczy czas. I biblijna miara — 40 lat. Czy widzieli i widzą wrzody swojego imperialnego organizmu rdzenni Rosjanie? Tylko oświeceni i tylko pozbawieni kodu niewolnika. Bo jeszcze ich klasyk prorokował wersami wiersza: „Żegnaj, nieumyta Rosjo, kraju panów, kraju niewolników”. Zatem, niektórzy widzieli. Wsłuchujesz się i wpatrujesz w twarze znanych i utalentowanych ludzi dzisiejszej Rosji, którzy od razu po ataku Rosji na Ukrainę podpisali się pod listem, że popierają politykę Putina, i myślisz: czego właściwie jest w nich więcej — panów czy niewolników? Na przykład, z wyglądu niby „panowie” aktorzy N. Michałkow, O. Tabakow, a istota — niewolnicza. Popierają i wyginają się przed tyranem, mówią mu na uciechę wszelkie obrzydliwości o Ukrainie i Ukraińcach, nie poddając ani najmniejszej krytyce działań łże-imperatora, nie zastanawiając się, dlaczego tam, na obcych ziemiach, gdzie stąpa noga rosyjskiego żołnierza, leje się krew, przychodzi śmierć i smutek, i po co ona tam stąpa? I po co szukają sobie grobowców na dnie wyeksploatowanych kopalń Donbasu? Dlaczego sami nie żyją w spokoju i planecie nie dają? Kod niewolnika nie pozwala tego uświadomić sobie nawet utalentowanym. No, niech już będzie I. Ochłobistin, nieukojona dusza, która miota się między kościelną sutanną a demonicznymi rolami w kinie i zsyła przekleństwa na Ukrainę. Tam wszystko jest określone: na jego czole nie tylko piętno ziemskiego niewolnika, ale i „pana” z rogami i kopytami. Inteligencja dzisiejszej Rosji po raz kolejny pokazała swoją duchową nieudolność i to, że płynie w tej zastanej kałuży, której imię to strach. Część zaś, jak ci dworscy pajace-błaznowie, pokazała, że „odobriams” jest dla niej organiczny i całkowicie akceptowalny. I ona zgadza się zagłosować obiema rękami nawet za te agresje i rozlewy krwi, które popełni jej faszystowski reżim w przyszłości, nawet przeciwko nim samym. Bo kod niewolnika nie jest uleczalny, to ta społeczna genetyczna zgnilizna, która znika razem z jego nosicielem. Dlatego inteligencja nigdzie i w niczym nie pokazała swojej pozycji (dokładniej, pokazała), swojego protestu przeciwko kolejnej agresji swojego bezdrożnego państwa. Śmierci Nowodworskiej i Niemcowa, zdaje się, jeszcze bardziej zaszyły jej usta. Z pojedynczymi protestami „następczyni tronu” — KGB-FSB radzi sobie skutecznie, nawet na odległość… W tym jest niezrównana. W tym jest wytrenowana i ma swoje własne cmentarzysko, które wyrasta z tartaru, i opiekuje się nim piekło. I chciałoby się zaprzeczyć wszystkim obcokrajowcom, którzy nakreślili portret narodowy Rosjanina odrażającymi barwami. Bo ten portret ma też inne rysy. I wtedy, i obecnie byli, są i będą ludzie oświeceni, nieagresywni, nieporażeni szowinistycznymi imperialnymi wadami. Przecież pamiętamy, że nie wszystkich Słowian Nowogrodu i Pskowa ona zamordowała, a niektórych przesiedliła do Moskwy, żeby uszlachetnić swoją niebłogosławioną genetykę słowiańską krwią. Ale ich typ jest jednak rzadki. I nie on jest dominujący, i nie on jest decydujący, i nie on, niestety, jest przewodnikiem narodu. Oczywiście, że byli, są i będą w Rosji ludzie, którzy nie noszą w sobie kodu niewolnika i barbarzyńcy. Którym było gorzko i boleśnie widzieć swój kraj właśnie takim, jakim go nie widzi zmanipulowany ogół. Bo rzeczywiście „umysłem Rosji nie zrozumieć, jej miarą nie zmierzyć”… Gorzkie słowa o swoim kraju wypowiada duchowy orędownik I. Kronsztadzki jeszcze 200 lat temu: „Rosyjskie królestwo nie jest królestwem Pańskim, a szerokim rozległym królestwem szatana, głęboko przenikającym w umysły i serca Rosjan…” Cierpiał, patrząc na wielkie bezprawia i „symfonię” władzy oraz cerkwi ten, z którego jest dumna nie tylko Rosja, a cały prawosławny świat — Serafin z Sarowa. Prosił Boga nawet, by pozbawił go, sprawiedliwego, Królestwa Bożego, ale nie karał jego rodaków za wielkie grzechy i bezprawia. To on zostawił proroctwo jeszcze ponad dwieście lat temu: „Jeśli nie będzie pokuty u rosyjskiego narodu, — mówił, — Bóg… pośle bicz w obliczu niegodziwych, okrutnych, samozwańczych władców, którzy zaleją całą ziemię krwią i łzami”. Widzieli to państwowe szatańskie DNA ci, którym były otwarte niebiosa. Biskup Nektariusz nazywał swój kraj „Szaloną Rosją”. A inny duchowy orędownik i patriota Siergiej Bułgakow w 1922 roku pisał: „Ja nie mogę nawet kochać jej. Mogę tylko żałować. … Oczywiście, w ostateczności można obejść się i bez ojczyzny, kiedy jest Ojczyzna — Cerkiew, ale i od ojczyzny ja nie powinienem, nie mogę i nie chcę nigdy się odrzekać, i, znaczy, umieram przez całe pozostałe życie, póki Pan nie uzdrowi opętanej Rosji”. Póki co nie widać jej uzdrowienia, a opętanie jest jeszcze bardziej zauważalne. Puszkinowska staruszka jednak próbuje podporządkować sobie Złotą Rybkę i na to nie żałuje ani sił, ani środków. Po całym świecie rozesłani są agenci, wbijają się nawet w kierownictwo państwowe innych krajów, hakerzy korygują wybory tak, aby do władzy dochodzili ci, którzy są potrzebni nowożytnemu Adolfowi-Stalinowi. Imperium wrasta mackami, rogami i kopytami w świat; „nie ma im liczby” i w Ukrainie, i widać to po tym, jak buduje się nasze państwo, jak i dokąd toczy się nasz państwowy wóz i ile kijów wkłada się w szprychy oraz jak łamie się dyszel i podsuwa podstępnych, zdradzieckich, złodziejskich woźniców, którzy kradną z tego wozu wszystko, co im się podoba, i próbują przewrócić go do rowu… Pan jeszcze cierpi tego kata, czekając, byśmy i my się zmienili. Bo dla narodu co ten przyjezdny barbarzyńca, co swoi korupcjoniści-złodzieje i przestępcy przy państwowym sterze, twórcy totalitarno-ludobójczych taryf — to jedna i ta sama bandycka szajka i zło. Więc jeszcze nie wszystkie wody imperialnego samowolstwa-szaleństwa wypłynęły do Lete, nie wszystkie orły, które dziobały serce Ukrainy, rozbiły się o skały naszego męczeństwa. Ale jest jeszcze jeden uzdrowiciel — Czas. On i wody poniesie, i orły przeżyje… I, może, i uzdrowi „opętaną”. Czy rozdrobnieni na wiele ziem. A „podzielone królestwa upadną”… Ukraina i świat czekają na to. Patrzą przerażonymi oczami naszych okaleczonych bojowników, rozpaczliwymi oczkami osieroconych małych Ukraińców, zamglonymi od łez matek, które straciły synów, ruinami Donbasu i Apokalipsą Aleppo i pytają Twórcę — co jest w Jego planach? Czyż nie czas zatrzymać opętaną Rosję? Czyż nie czas na tablicach planetarnej pamięci do tych, którzy przelecieli jak huragan po planecie i zostawili w kronice ludzkości skąpe wersy, dodać jeszcze kilka i o tej najostatniejszej imperii, zrodzonej ze zła, nieszczęść i tragedii? Nie przypadkiem przypomniałam o trzech „filarach”, na których, uważają Rosjanie, trzyma się ich imperium: „samodzierżawie, prawosławie i naród”. Wystarczy, żeby jeden z tych filarów zachwiał się, a imperium upadnie. To jej pięta achillesowa. O władzy i cerkwi nie ma mowy — to siła zlutowana, jednakże syjamscy bliźniacy. Najbardziej podatny i niestabilny jest ten „filar”, który zwie się naród. Oto dlaczego tak płodne w imperium jest kłamstwo i całodobowo pracuje czekistowska gilotyna, wściekły potwór, który wszystko słyszy, wszystko widzi i wszystko dusi. Kłamstwo — to potężna broń, która najpierw celuje w głowę tego „filaru”, żeby w niej stale huczało, szumiało i nie docierała prawda. Ostatni imperator nie mniej dba o tę broń, niż o tę, którą wypróbowuje w Donbasie i w Syrii. I jest nadzieja, że ten „filar” zachwieje się, byle tylko Europie i Ameryce wystarczyło wytrwałości i konsekwencji trzymać putinowski faszystowski reżim w ryzach. A jeszcze, żeby Ukraina pomogła sama sobie: nałożyła sankcje na cały biznes wroga, nie podkarmiała rosyjskich oligarchów. Pamiętajmy wszystko o 1917 roku! „Filar” zachwiał się, upadł i przygniótł carski reżim, bo nie miał siły trzymać na głodnych chudych barkach imperium. Jeszcze odrobinkę, byle tylko zaostrzyły się sankcje, i „filar” znowu nie wytrzyma. Bo kiedy ciało jęczy, to duch kipi. Wszystkie rewolucje podyktowane są w większości głodnym żołądkiem. Oto już pewnie kroczy 2017 rok, a historia także ma swoje tendencje, rytmy, punkty zwrotne i skłonność do powtarzania się. I tylko Klio umie dwa razy wstępować do tej samej płynącej rzeki… I tylko ona jest zdolna napisać ostatni rozdział okrutnego imperium i w milczeniu, stojąc, wypić za nie kieliszek wina przy żałobnym stole.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn