Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

Dlaczego wojna trwa? Bo nie mamy prawdziwej miłości do Ukrainy — przekonany jest bojownik batalionu ochotniczego «AJDAR» Mykoła Herheluk

Слово Просвіти, №08 за 2017 рік

Wolontariusze „Zastawniwskiej sotni wolontariackiej” wrócili ze wschodu Ukrainy do domu, do swoich bliskich, do zwykłego, spokojnego życia. A w oczach wciąż mają ludzi w mundurach wojskowych, w białych fartuchach, z zabandażowanymi głowami, rękami, nogami, którzy nie chcieli się fotografować tylko dlatego, żeby bliscy się o nich nie martwili. Każdego ranka z niepokojem w sercu wsłuchujemy się w wieści stamtąd, z tego piekła, i nerwowo drżymy, że znów giną chłopcy i jest wielu rannych. Wierzymy w to, że każdy z poszkodowanych otrzyma terminową i wykwalifikowaną pomoc w 61. szpitalu polowym (lub innym), gdzie pracują prawdziwi profesjonaliści, dobrzy i szczerzy ludzie. S. MASŁOWSKA, M. SIABROW (zdjęcia) Na wschodzie prawie nie ma oświecenia Wyjeżdżaliśmy ze szpitala wojskowego do nowego miejsca przeznaczenia, gdzie czekali na nas zupełnie inni wojskowi-ajdarowcy, o których wiele słyszeliśmy, czytaliśmy, ale z którymi nigdy nie spotkaliśmy się twarzą w twarz. Wybiegając w przyszłość, warto powiedzieć, że to poznanie zapadnie każdemu z nas w pamięć na długo. Ale poprzedziła to łyżka dziegciu w beczce miodu, która pozostawiła gorzki posmak niemałej różnicy między nami, zachodniakami, a mieszkańcami okupowanych terytoriów wschodu Ukrainy. Przejechawszy pierwszy, potem drugi punkt kontrolny drogi prowadzącej do Doniecka, zatrzymujemy się na trzecim. Następny, za jakieś kilkaset metrów — separatystów. Tutaj czekamy na chłopców z „Ajdaru”, a ja nie wytrzymuję i biegnę porozmawiać z ludźmi, którzy stoją w kolumnie jedni naprzeciw drugich, w odległości stu metrów, w długiej kolejce, aby ci z lewej trafili na terytorium tak zwanej DRL, a ci z prawej — na ukraińskie… — Przepraszam, wracacie do domu czy z domu? — pytam młode małżeństwo z dwuletnim dzieckiem, którzy spieszyli się na naszą stronę. — My idom k mamie, ona żywiot w Ukrainie, sztoby posmotrieła na wnuka — odpowiada mężczyzna. — A dlaczego nie mieszkacie z mamusią, w rodzinnym domu, w swoim państwie? — dopytuję. — Chyba w Doniecku macie pracę? — Raboty niet i produkty w DRL dorogije, no w Ukrainie nie luczsze. — A nie jest wam obojętne, jaka będzie przyszłość waszego dziecka i co mu powiecie o tej wojnie, kiedy syn dorośnie? — A nam biez raznicy. Gławnoje, sztob rabota była, sztoby było kak w sowietskom sojuzie, sztoby siemju i riebionka prokormit. Młodym ludziom, zainfekowanym myśleniem o raju w ZSRR, nie spodobało się, gdy powiedziałam, że oprócz jedzenia potrzebna jest strawa duchowa, której nie zaczerpnie się z rosyjskich kanałów telewizyjnych. Ale obiecali pomyśleć o swojej Godności, że obejrzą na YouTube o działalności „Zastawniwskiej sotni” i opowiedzą o rozmowie ze mną w gronie swoich przyjaciół. Czy tak będzie, czy nie, rozumiem, że z nimi najpierw trzeba po prostu rozmawiać… Dwie kobiety w moim wieku wracały do domu, do Doniecka, gdzie mieszkają od urodzenia i nie zamierzają stamtąd wyjeżdżać. — A wy byli u nas?.. Niet? Tak priezżajtie, u nas tam nie Chatyn, nikogo nie pitajut. Tam żywut normalnyje liudi — emocjonalnie odpowiedziała mi donieczanka, kiedy zapytałam, jak im się żyje na okupowanym terytorium. Podziękowałam, przeprosiłam i powiedziałam, że nie przyjadę, bo mnie tam na pewno będą i „pytać”, i pytać tylko o mój zachodnioukraiński język, a im nic się nie stanie za to, że swobodnie czują się na naszym terytorium, rozmawiając obcym „językiem”. Oto i cała różnica… Jej towarzyszka dodała, że ciągle jeżdżą tutaj, bo u nich bardzo drogie są artykuły spożywcze, ale podkreśliła, że w Doniecku co trzeci jest za Ukrainą. Rozmawiam z szanowną parą, która jechała załatwiać emeryturę. Pani zapytała: „Otkuda ty takaja goworliwaja?”. Odpowiedziałam, że z Ukrainy. Nie chciała mnie posłuchać, mówiąc, że się śpieszy, ale zastanowiła się nad moim pytaniem: — Jak pani myśli, gdyby w Doniecku był język ukraiński, nasza pieśń ludowa i kolęda, cerkiew, czy wróg postawiłby stopę na ziemi górników i zasiał niezgodę między nami?.. Proszę, porozmawiajcie o tym ze swoimi sąsiadami i rodziną… Jakoś natychmiast zrozumiałam: problem w tym, że nie wchodzimy w dialog, oprócz wielkiej luki informacyjnej, na wschodzie nie było i nie ma oświecenia, które starłoby iluzoryczne granice między prawym a lewym brzegiem Ukrainy, które podzieliło rodziny, które przebiega przez ludzkie losy. Możliwe, że tam naprawdę wielu jest za Ukrainą, ale nie za tą, którą ich straszą. Aby nas zrozumieli, musimy być bardziej cierpliwi i robić wszystko nie przez przymus do prawdy, a zwykłą, żywą rozmową… Tej nocy wróg walił bezlitośnie… Tymczasem podjechał do nas Mykoła — najlepszy przyjaciel syna naszego kierowcy M. Ostapowycza, również Mykoły, i poprosiliśmy o gościnę na tak zwanej bazie batalionu „Ajdar”. W drodze prawie nie rozmawialiśmy. Domy i płoty, przestrzelone wrogą bronią, migały jak w niemym, bezludnym kinie… Chłopcy przywitali nas przyjaźnie, ale kamer i aparatów fotograficznych unikali. Nie nalegaliśmy, bo rozumieliśmy, że wśród nich są nieprzejednani wobec wroga bojownicy, których mogą namierzyć, a także zwiadowcy. Potrawy z pieca im smakowały. Dziękując, mówili: „Przekażcie wielkie podziękowania kobietom i dziewczętom za te pyszności oraz strawę duchową — gazety i czasopisma oświatowe z rodzinnej ziemi”. Dopóki wojownicy rozładowywali skrzynie, Mykoła otrzymał SMS-a, którego z uśmiechem przeczytał na głos: „Poroszenko uznał niepodległość DRL. Nie jesteś potrzebny w strefie ATO… Nie toropis na diembiel, wsio rieszeno… Sołdat, za czto ty wojujesz, za SZA i diadiu Siema”. Młodzieniec mówi, że taka „abrakadabra” przychodzi do nich często, ale nikt z bojowników nie zwraca na nią uwagi. Poznając miejsce zakwaterowania bojowników, znów boleśnie ścisnęło się serce. Mężczyźni żyją w zrujnowanym pomieszczeniu, prawie bez okien i drzwi, gdzie jest zimno i nieprzytulnie. W jednym pokoju śpią, jedzą, piorą, suszą się. Na jednym z łóżek — ranny bojownik. Leczyć się nigdzie nie jedzie. On jest zwiadowcą: — My żyjemy jeszcze po Bożemu. Towarzysze broni już pół roku są w ziemiankach. A są i tacy, którzy od grudnia 2013 roku jeszcze w domu nie byli. Więc wasze jedzenie dla nich to prawdziwa wieść z rodzinnego domu… A noga szybko się zagoi, jestem tu potrzebny… Obok wojowników wierni przyjaciele — pies i kot. Pierwszy na pół godziny przed ostrzałem ostrzega swoim niespokojnym zachowaniem, a drugi „walczy” z wrogiem nr 2 na wojnie — gryzoniami. — Bardzo chciałbym zapoznać was z bukowińskimi ajdarowcami — kontynuuje bojownik. — Są rodem z Czerniowiec, rejonu chocimskiego, wyżnickiego. Większość jest teraz na pozycjach, na pierwszej linii frontu. Czy daleko stąd? No, kilkaset metrów na pewno jest. Wróg tej nocy walił tak bezlitośnie, że od huku budynek mało się nie zatrząsł. — Jak ludzie tutaj żyją i ratują się? — zainteresowaliśmy się. — Oni już przywykli. W nocy — w piwnicach, w dzień załatwiają swoje sprawy. Sporo z nich jest u nas na „szczególnym” rachunku za zamiary zaszkodzenia nam… „Wujku, a kiedy będziecie nas zabijać?..” Słuchając Mykoły, który opowiadał o swoim życiu na froncie, chciało się przede wszystkim wyleczyć go z przeziębienia. Często kaszlał i trzymał się za gardło. Uszy również chore. Poprawiając aparat słuchowy, przypomniał nam, że batalion „Ajdar” został sformowany w 90% z majdanowców z 2014 roku. Początkowo był wolontariuszem i pomagał „ajdarowcom”, w 2015 roku podpisał kontrakt. Obecnie „Ajdar” to 24. samodzielny, szturmowy, najbardziej zdolny do walki i zmotywowany batalion w składzie Sił Zbrojnych Ukrainy, podporządkowany bezpośrednio Radzie Najwyższej Ukrainy. W maju odważni żołnierze przesunęli się o trzy kilometry do przodu i obecnie ta wieś jest już nasza. Mykoła przez długi czas był w punktach zapalnych, obecnie do jego obowiązków należy praca wychowawcza z personelem oraz kontakt z miejscową ludnością, w tym rozmowy o osiągnięciach Ukraińskiej armii. Jest on agitatorem-proświcianinem, wydaje bojową gazetkę „Na linii frontu”, gdzie pisze o heroizmie swoich towarzyszy broni, pracy kapelanów, współpracy z ludnością. Jak powiedział bojownik, w tej wsi 60% mieszkańców ma ukryte prorosyjskie nastawienie, 2—3% to proukraińscy, tyle samo to prorosyjscy radykałowie, reszta jest neutralna. Wspomina, jak po raz pierwszy przyszedł z towarzyszami broni do przedszkolaków ze słodyczami, podszedł do nich chłopiec i zapytał: — Wujku, a kiedy będziecie nas zabijać?.. Kiedy wyjeżdżali z tej wsi, dzieci witały się „Sława Ukrainie! Bohaterom sława!” i interesowały się, kiedy przyjadą do nich ponownie. Tamtejsza kierowniczka domu kultury przeprowadzała we wsi referendum w sprawie przynależności do DRL. Z przyjściem „ajdarowców” „przewróciła kożuch na drugą stronę”. Jedna z miejscowych mieszkanek poskarżyła się Mykole, że kierowniczka potajemnie świętowała Dzień Rosji i pobiła współmieszkankę za to, że ta rozmawiała w języku ukraińskim. Trzeba było przeprowadzić rozmowę. Poważną. Często uciekają się do czystek, jeśli prowokatorzy nie rozumieją po dobroci. — Konsekwentna polityka Rosji nieustannie wpajała kompleks niższości, oto są zastraszeni. Dla mieszkańców wschodu głównym autorytetem jest Achmetow — mówi Mykoła. — Ja im mówię: on nie ceni waszej pracy. Mając w Niemczech hutniczy

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn