Strona · s. 14strona oryginału ↗
Kwiaty w przededniu wiosny
Слово Просвіти, №08 за 2020 рік
Twórcza przyjaźń pani Inny z Narodowym Muzeum Literatury Ukrainy trwa już dwie dekady. Wiele lat temu wykonała ona w muzeum na gitarze pieśni do własnej muzyki, wśród których była „Pieśń wieczorna” do słów Ołeny Telihy. Występ młodej artystki wysoko ocenił obecny na koncercie akademik Mykoła Żułynśkyj. Potem było wiele wspólnych projektów z muzeum, w szczególności wieczory, które prowadziła Kateryna Kryworuczko. Nieprzypadkowo to właśnie to muzeum Inna Andrijasz wybrała na sprawozdanie uczniów swojej szkoły wokalnej, która istnieje od 2011 roku. Wielu jej wychowanków wcześniej nie zajmowało się wokalem, a po kilku latach nauki w szkole z powodzeniem dostawało się do konserwatoriów lub innych wyższych uczelni muzycznych. Wraz ze swoim pedagogiem wychowankowie szkoły stale biorą udział w różnorodnych koncertach, imprezach charytatywnych itp. A zatem oddajmy głos pani Innie. — Podczas koncertu wykonywaliśmy arcydzieła muzyki zachodnioeuropejskiej i ukraińskiej klasyki. Koncert rozpoczął się znanym „Kijowskim walcem” Płatona Majborody do słów Andrija Małyszka. Wykonałam go razem z córką Sofiją, a następnie zapowiedziałam ukraińską pieśń ludową „Podolanoczka” w wykonaniu mojej najmłodszej uczennicy Diany Moisiejewej, która uczęszcza do szkoły wokalnej zaledwie od kilku miesięcy i po raz pierwszy występowała solo przy fortepianie. (Akompaniator Iryna Szesterenko). Ukraińską pieśń ludową „Oj pójdę ja do młyna” wykonała jedna z uczennic, Tetiana Uszakowa, która oprócz wokalu zajmuje się malarstwem i sztuką filmową. Kateryna Kriukowa dobrze włada kilkoma językami. Podczas koncertu zaśpiewała dwie arie: „Se tu m’ami…” (Jeśli ty mnie kochasz) G. B. Pergolesiego oraz „Amen, alleluja” G. F. Händla. Mychajło Rohalśkyj, który uczy się w szkole wokalnej od dwóch lat i brał już udział w wielu koncertach, swój występ rozpoczął znanym arcydziełem duchowej klasyki G. Cacciniego „Ave, Maria” oraz utworem włoskiego kompozytora Rodolfo Falvo „Dicitencello vuje” („Powiedzcie wy jej”) do słów Enzo Fusco, a zakończył przy burzliwych oklaskach pieśnią „Czarne brwi, piwne oczy”. Sofija Andrijasz-Miśko podarowała pieśń „Czy ja w ługu nie kaliną byłam”, a potem wspólnie wykonaliśmy w duecie „Panis Angelicus” („Chleb Aniołów”) francuskiego kompozytora Césara Francka oraz opracowanie pieśni ludowej „Oj na górę kozak wodę nosi”. Oksana Demianczuk po nauce w szkole wokalnej dostała się do Konserwatorium w Odessie (klasa kierowniczki katedry śpiewu solowego, profesor, ludowej artystki H. A. Poliwanowej) i z powodzeniem je ukończyła. Świadectwem jej twórczego rozwoju jest mistrzowskie wykonanie arii Luizy z opery „Luiza” Gustave’a Charpentiera, arii „La Zingara” z opery G. Donizettiego „Cyganka” oraz romansu H. Alczewśkiego do słów Ch. Alczewśkiej „Dusza — to konwalia delikatna”. Z mojej lekkiej ręki na profesjonalną drogę wchodzi obecnie kolejna uczennica — Maryna Harkusza, która biegle włada językiem angielskim i czeskim oraz uczy się polskiego. Być może zostanie gwiazdą Narodowej Operetki Ukrainy. A tego wieczoru w jej wykonaniu zabrzmiały w języku oryginału arie z operetek Johanna Straussa „Zemsta nietoperza” oraz Franza Lehára „Giuditta”. Na zakończenie koncertu zaśpiewałam kawatinę Normy z opery o tym samym tytule autorstwa Vincenzo Belliniego, którą wykonuję na wszystkich koncertach i bardzo ją lubię. A także romans Mychajła Żerbina „Płynie moja dusza” i żartobliwą pieśń „Na ulicy skrzypce grają”. Mamy mnóstwo twórczych planów. Najbliższy koncert poświęcimy dniu urodzin Tarasa Szewczenki. Jeden z programów będzie obowiązkowo na Dzień Matki. Będziemy przygotowywać IV festiwal „Jedność śpiewających serc”. A w perspektywie — wielki koncert na 10-lecie założenia mojej szkoły wokalnej. Zdjęcia Ołeksandra AWRAMENKI. Kostiumy dobieraliśmy sami. Staraliśmy się zbliżyć je do historycznych. Nowe kostiumy podkreślają atmosferę „salonowości” w spektaklu. Cała akcja odbywa się w jednym miejscu — „teatrze spirytyzmu” Madame Flory. Scenograf Sandra Krmadżjan wymyśliła taką ciekawą rzecz, jak troje drzwi o różnym kształcie. Jedne z nich pełnią rolę baru, gdyż Baba pije, zwłaszcza po tym, jak na jednym z seansów poczuła obecność jakichś sił. Centralne drzwi to wejście do pokoju Moniki, gdzie ona mieszka i pracuje. Trzecie drzwi mają dwie funkcje — drzwi wejściowe do mieszkania oraz teatr lalek, w którym Monika i Toby często spędzają swój wolny czas. Chłopak zabawia dziewczynę, a w pewnym momencie próbuje za pomocą lalek opowiedzieć o swoich uczuciach. Toby jest niemy, ale to człowiek, który wszystko słyszy i dobrze rozumie. Klienci salonu spirytystycznego to swego rodzaju spirytystyczni narkomani. Mają potrzebę komunikowania się ze swoimi zmarłymi krewnymi, w tym przypadku — z dziećmi. Nie bez powodu cały czas podkreśla się, że to „teatr spirytyzmu”. Mister i missis Gobineau przychodzą tutaj jak do teatru i zakładają wszystko, co mają najlepszego. Nowa postać, madame Nolan, początkowo przychodzi jako szara myszka. Potem wciąga się w tę sektę, co zostało odzwierciedlone w nowych detalach jej garderoby. Nowy pokaz spektaklu odbył się w ramach showcase’u dla delegatów niemieckiej organizacji teatru amatorskiego i niezależnego, który przeprowadziło stowarzyszenie „Ukraiński Teatr Niezależny” (kierownik stowarzyszenia Włada Biełozorenko). To właśnie ta organizacja przywiozła do Kijowa partnerów z Niemiec. Celem ich przyjazdu było zapoznanie się z ukraińskim teatrem niezależnym i amatorskim. Ogłoszono konkurs na udział w tym showcase’u. Pokazano tu różne gatunki teatralne. Opera „Medium” została wybrana jako spektakl muzyczny. Również dla niemieckich gości pokazano spektakl dziecięcy „Pewnego razu na Kupała” reżyserii Oksany Kowalowej, spektakl plastyczny „Boska komedia/Piekło” reżyserii Włady Biełozorenko oraz spektakl dramatyczny „Tragicy do waszych usług” w reżyserii Ołeny Al Jusef. Przygotowania do nowego pokazu naszego spektaklu nie były łatwe. Ale aktorzy Anastasija Poliszczuk (Baba), Darja Mykołenko (Monika), Serhij Derun (Toby), Roman Leszczow (mister Gobineau), Wiołeta Samon (missis Gobineau), Marija Antonewśka (madame Nolan) oraz Tetiana Woronowa (Duch-fatum) dobrze poradzili sobie ze swoimi zadaniami. Szczególne podziękowania dla akompaniatorki Iryny Szesterenko. Jesteśmy wdzięczni dyrygentowi-inscenizatorowi Kostiantynowi Starowyćkiemu, marce „2LFactura”, scenograf Sandrze Krmadżjan oraz kierownikowi artystycznemu Mykole Hamkałowi. I oczywiście Narodowej Akademii Muzycznej Ukrainy oraz jej rektorowi Maksymowi Tymoszenkowi, którzy dali możliwość pokazania tej opery. Stronę przygotował Eduard OWCZARENKO. Narodowe Muzeum Literatury Ukrainy zaprosiło na koncert „Kwiaty muzyki”, który stał się twórczym sprawozdaniem wychowanków szkoły wokalnej zasłużonej artystki sztuki estradowej Ukrainy, reżyserki, prezydent Światowego festiwalu „Jedność śpiewających serc” Inny Andrijasz.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
