Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

Rosyjska prowokacja czy europejski spisek?

Слово Просвіти, №08 за 2020 рік

Zakończenie. Początek na str. 1. Czy to wszystko jest tylko kryzysem, czy demoralizacją, a w konsekwencji wygasaniem cywilizacji Zachodu? Odpowiedzi na to pytanie nie dała 56. Monachijska Konferencja Bezpieczeństwa. Jej niezmienny od 12 lat przewodniczący, niemiecki prawnik i dyplomata Wolfgang Ischinger (na rosyjskich stronach nazywany przyjacielem Putina) powiedział, że debaty o optymizmie i stabilności dla Europy to kwestie przyszłych konferencji. W obecnej wzięło udział około 600 szanownych gości, w tym prawie 40 szefów państw i rządów, ponad 100 ministrów spraw zagranicznych i obrony. Jednak to szanowne zgromadzenie w istocie niczego szanownego nie poradziło. Zwłaszcza w kwestii okupacji Ukrainy przez Rosję. Ischinger powiedział, że obecnie na świecie nastał paraliż społeczności międzynarodowej, która nie jest zdolna reagować na konflikty. Nawet tak straszne, jak wojna w Syrii. Choć rosyjska wojna przeciwko Ukrainie również jest straszna (w końcu nie bywa wojen niestrasznych!), to straty wojenne Syryjczyków szokują. W ciągu 9 lat wojny liczebność 21-milionowej populacji kraju skurczyła się o ponad 3,5 miliona osób. To zabici i uchodźcy. Do tej statystyki nie wliczono rannych i otrutych rosyjską bronią gazową. Jako obserwator polityczny w pełni zgadzam się z ostrym stwierdzeniem przewodniczącego konferencji monachijskiej: w takich kwestiach, jak gaszenie tlących się konfliktów zbrojnych, instytucje międzynarodowe są bezradne. I wcale nie jest to uwarunkowane egoizmem największych światowych graczy: USA, Chin i Rosji. Prezydent Niemiec Frank-Walter Steinmeier powiedział na Monachijskiej Konferencji Bezpieczeństwa, że te kraje prowadzą egoistyczną politykę zagraniczną, która stawia pod znakiem zapytania globalny porządek wypracowany w ostatnich dziesięcioleciach. Tutaj niezrozumiała jest postawa przywódców wielu krajów świata, którzy haniebnie pełzają przed Rosją. Wątpię, by było to uwarunkowane jedynie strachem przed putinowskim guzikiem atomowym. Taką broń posiada między innymi Pakistan. Ten kraj, 21 razy mniejszy terytorialnie od putinowskiej Rosji i 1,4 raza większy od niej pod względem liczby ludności (6. państwo świata pod względem liczby ludności), znacznie bardziej niż Rosja pretenduje do roli jednego z wiodących państw świata. Tym bardziej, że z każdym rokiem zachodzi gwałtowna zmiana składu demograficznego ludności Federacji Rosyjskiej w stronę przyrostu populacji muzułmańskiej i chińskiej. I pomimo przyrostu ludności w tych wspólnotach etnicznych, ogólnie w Federacji Rosyjskiej widzimy spadek liczby ludności i jednocześnie coraz głębsze porażenie ogółu rosyjskiego społeczeństwa putinowskim wariantem nazizmu. Obecnie głównym zadaniem nie tylko dla Europy jest zapewnienie maksymalnie łagodnego, nieuchronnego rozpadu putinowskiego imperium. I wcale nie jest to fantazja nieprzyjaciół Rosji, jak krzyczą putinowscy propagandyści, a nieuchronna rzeczywistość, o której mówią trzeźwo myślący Rosjanie. Już nie po raz pierwszy ostry krytyk putinowskiego reżimu, a w przeszłości polityk, putinowski propagandysta, głosiciel idei, że tylko Putin jest zdolny uratować Federację Rosyjską przed rozpadem, Aleksandr Niewzorow mówi, że Rosja przekroczyła punkt bez powrotu na drodze do rozpadu. Według niego w Rosji jest coraz więcej ludzi, którzy już nie chcą poświęcać przyszłości dla mitu o szczęśliwej przeszłości. I kiedy USA widzą nieodwracalność tych procesów, to prezydent Niemiec mówi o egoizmie USA, o odejściu od międzynarodowej współpracy na rzecz pokojowego świata. I choć na takich konferencjach nie podejmuje się decyzji, ich organizatorzy uważają, że możliwość spotkań na nich stron konfliktu jest już sama w sobie wartością. W szczególności mówiono o nadziejach na spotkanie ministra spraw zagranicznych Federacji Rosyjskiej Siergieja Ławrowa i prezydenta Ukrainy Wołodymyra Zełenskiego. Oni, obok sekretarza stanu USA Mike'a Pompeo, sekretarza generalnego NATO Jensa Stoltenberga, prezydenta Francji Emmanuela Macrona, szefa dyplomacji Chin Wanga Yi, zostali przez organizatorów konferencji zaliczeni do jej najważniejszych gości. Skąd u organizatorów wydarzenia wzięła się idea spotkania Ławrowa i Zełenskiego, nie mam pojęcia. Zaliczenie przez rosyjską propagandę „wielkiej nadziei” (w latach 2018–2019) Rosji – Zełenskiego – do rzędu „nieprzewidywalnych nacjonalistów” nie dawało żadnych podstaw do ich spotkania. Tym bardziej, że 13 lutego odbyła się rozmowa telefoniczna Putina z Zełenskim. Wątpię, by chodziło w niej tylko o kolejną wymianę jeńców i więźniów. Nie tylko u mnie pojawia się pytanie: dlaczego po dwóch nieoczekiwanych przez Rosję krokach Wołodymyra Zełenskiego Putin nadal z nim rozmawia? Zełenski niedawno w Polsce zadeklarował odmienną od putinowskiej interpretację historii II wojny światowej i powiedział, że możliwa agresja Rosji przeciwko Ukrainie zakończy się rozpadem Rosji. Odrażający Żyrinowski po tym już zaczął „odpalać” silniki w czołgach, żeby „miażdżyć” Lwów. Putin (lub jego „konsultanci”) rozumie, że znacznie taniej będzie mu odpalać nie czołgi, a emocje Zełenskiego. Jak dziecko, Zełenski cieszy się, że papież Franciszek nazwał go prezydentem pokoju. Aby osiągnąć pokój na rosyjskich warunkach, Putin jest gotów choćby trzy razy dziennie nazywać Zełenskiego czy to prezydentem pokoju, czy podobnymi epitetami. Rozumie on, że znaczna część Ukraińców nie przyjmie pokoju według putinowskiego scenariusza. A to wymarzona okazja, by przy minimalnym wysiłku podporządkować sobie Ukrainę i zacząć budować nowy ZSRR. Putinowska propaganda państwowa już przygotowała w Europie grunt pod taki rozwój wydarzeń. Jedna z ofiar takiej obróbki, prezydent Francji Emmanuel Macron, występując na konferencji monachijskiej, wezwał europejskich polityków do nowego dialogu z Rosją. Według niego „brak dialogu nie jest rozwiązaniem, co widać po narastających konfliktach”. Według logiki prezydenta Francji europejskie sankcje wobec Rosji nic nie dają, a jedynie szkodzą obu stronom. Jednak zaznaczył, że nie opowiada się za zniesieniem sankcji czy złagodzeniem europejskiego stanowiska wobec Moskwy. Piąty prezydent Ukrainy Petro Poroszenko, jako lider „Europejskiej Solidarności”, brał udział w Monachijskiej Konferencji Bezpieczeństwa, odbył do 30 dwustronnych spotkań. Rozmowę z Macronem nazwał „krótką, lecz bardzo treściwą”. Tam mówił nie tylko o potrzebie dialogu z Rosją, na co ostro zareagowały zarówno polskie media, jak i minister spraw zagranicznych Polski. Macron nazwał Federację Rosyjską państwem agresywnym. I według jego słów, w najbliższym czasie takim pozostanie... „Ale jeśli spojrzycie na geografię, to zobaczycie, że jesteśmy zmuszeni coś robić razem... Musimy dać Rosjanom strategiczną szansę, strategiczną perspektywę”. Byłem pewien: Rosja od tych słów „zawrze”, tym bardziej, że w wystąpieniu nie było nawet cienia jakiegoś złagodzenia sankcji. Prezydent Francji wezwał do wzmocnienia zdolności obronnych Europy, także w wymiarze nuklearnym. Jednak Rosja w osobie Ławrowa bardzo dziękowała Macronowi za wystąpienie. Wyraźnie powiedziano w nim, że Chiny i USA (a nie Rosja!) są głównym zagrożeniem dla suwerenności UE. Dla Rosji to znak, że udało jej się rozbić europejską jedność w kwestii zagrożenia ze strony Rosji. Zmęczenie wojną na Ukrainie takich polityków jak Macron pozwala Rosji mieć wolną rękę w planie zmuszenia Ukrainy „do pokoju” na putinowskich warunkach, co jest jednym z etapów realizacji putinowskiej idei fixe o restauracji putinowskiego reichu (imperium). Nieprzypadkowo w leksykonie rosyjskich polityków pojawił się termin „historyczna Rosja”! Co to jest „historyczna Rosja”, dobrze pamiętają narody bałtyckie i Polacy. Ich eksperci oświadczają, że „koncepcja rozluźnienia w stosunkach z Moskwą może być niebezpieczna dla Polski”. Nie bez rosyjskiej propagandy w wielu europejskich głowach zakorzeniła się myśl, że ekonomiczny i militarny wzrost Chin jest dla Europy bardziej niebezpieczny niż putinowski nazyzm. I w tej sytuacji należy iść na maksymalne ustępstwa wobec Rosji, zniesienie z niej sankcji, bo niby Europa nie jest w stanie przeciwstawić się dwóm potęgom. Trzeba wybierać mniejsze zło. Wszystko to — konsekwencja prymitywnego myślenia (obecnie coraz częściej w Europie do władzy dochodzą prymitywni wyskoczkowie w rodzaju naszych „sług”), pomnożonego przez rosyjską dezinformację. Wspominając historię, jak prymitywni Brytowie podbili i faktycznie zniszczyli bogatszych i bardziej kulturalnych Celtów, jak prymitywni mieszkańcy kraju Moksyl ujarzmili bogatszych i bardziej kulturalnych Rusinów, z lękiem patrzę na przyszłość europejskiej cywilizacji. Dzisiejsza polska elita polityczna znacznie głębiej od Europejczyków rozumie ten problem. Szef polskiej dyplomacji Jacek Czaputowicz, komentując francuskie propozycje w przedmiocie „nowej europejskiej polityki” wobec Rosji, powiedział: na razie nie ma warunków do rozpoczęcia nowego dialogu z Moskwą, dopóki Rosja nie będzie przestrzegać prawa międzynarodowego. Polski minister starał się przekonać swoich włoskiego i francuskiego kolegów, że takie kraje jak Francja patrzą na Moskwę z innej perspektywy, bo póki co nie odczuwają zagrożeń ze strony Rosji, co jest ważną przyczyną tego, że nie ma wspólnej europejskiej strategii wobec Rosji. Minister Czaputowicz wątpi, czy uda się ją wypracować. Tym bardziej, że Rosji potrzebne są różne pogaduszki o różnych programach, a nie programy! Szef polskiej dyplomacji próbował spotkać się z Ławrowem. „Deutsche Welle” na prywatnym poziomie ustaliła, że strona rosyjska nie życzyła sobie żadnego spotkania z Polakami. Dlaczego — to osobny temat rozmowy. Na ten moment zwracam uwagę, bo może otrzeźwi on tych (i wysokiego, i nie bardzo wysokiego szczebla) działaczy, którzy myślą, że z Putinem można „dogadać się” o pokój. Skoro już poruszyłem sprawy polskie, to nie mogę pozostawić poza uwagą tego, że wystartowała tam kampania wyborcza na prezydenta. Codziennie ze wszystkich wiadomości telewizyjnych i radiowych brzmią słowa patriotyzm, narodowa samoocena. Wymieniają imponujące liczby państwowych nakładów kapitałowych w sferę patriotycznego wychowania, w kino historyczne, w organizacje patriotyczne. I właśnie stawka państwa na patriotyzm, a nie na coś podobnego do haniebnego ukraińskiego „jaka różnica”, stała się głównym czynnikiem polskiego sukcesu gospodarczego. Przypuszczam, że gdyby nie głupkowate, podsunięte w 1994 roku byłemu prezydentowi-małorosjaninowi Kuczmie przez różnej maści tabaczników „polityczne rozwiązanie z Rosją”, to obecnie sytuacja u nas byłaby znacznie lepsza. Wychodząc z przesłanek bezpieczeństwa narodowego, minister spraw zagranicznych Polski Jacek Czaputowicz znacznie bardziej argumentowanie od prezydenta Ukrainy dowodził na Monachijskiej Konferencji rewizjonistyczno-destabilizacyjną istotę działań Rosji na okupowanych przez nią terytoriach. Od tego, że dyplomaci, przywódcy innych krajów, jak widzimy z ich słów, bardziej są zainteresowani w wyprowadzeniu na „czystą wodę” nieczystej Rosji, robi się wstyd i straszno. I to jedna z ukraińskich osobliwości 56. Monachijskiej Konferencji. Pierwsza — już wspomniany debiut W. Zełenskiego na tym forum. Starał się on w zwykłym dla siebie stylu grać rolę poważnego polityka, czytając teksty z kartek. Jednak mu się to nie udało, mimo prób bycia oryginalnym i przeciwstawienia się — młodego prawdomówcy „mistrzom mglistych dyplomatycznych sformułowań czy protokólarnych oświadczeń bez konkretów”. Nazywa siebie „człowiekiem, który mówi to, o czym mówią ludzie na ulicach (...) we wszystkich zakątkach naszej planety”. Oczywiście, trudno mi sądzić, co mówią we wszystkich zakątkach naszej planety, jednak dokładnie wiem, co mówią ludzie w ukraińskich sklepach, patrząc na ceny. Nie poddaje się to cytowaniu, bo za znacznie bardziej poprawne wypowiedzi-życzenia obecnie otwarto sprawę karną przeciwko dwóm znanym kobietom-obrończyniom Ukrainy. W swoim nie bardzo efektownym jak na aktora czytaniu w Monachium Zełenski starał się nie drażnić rosyjskiego lidera. Ta myśl jest przewodnią w większości komentarzy z powodu wystąpienia. Często w komentarzach nazywają go planem kapitulacji. Nie było tam żadnej strategii obrony Ukrainy, czego oczekiwała i polityczna elita świata, i narodowo odpowiedzialna część ukraińskiego społeczeństwa. Jednak wszyscy zobaczyli kolejny seans narcyzmu w wykonaniu Wołodymyra Zełenskiego. Poseł z „Europejskiej Solidarności” Ołeksij Honczarenko zwrócił uwagę, że podczas tego wystąpienia-czytania ludzie wychodzili z sali. I to nie była wielka sala konferencyjna Monachijskiej Konferencji, a mała, w której jeszcze ukraińscy liderzy nie występowali. Zełenski starał się nie drażnić Putina nie tylko w przemówieniu, ale i w odpowiedziach. Wręcz przeciwnie — starał się pomóc kremlowskiemu dyktatorowi. Podrzucał ideę-bakterię, że stara ukraińska władza nie wszystko robiła dla wyzwolenia okupowanych terytoriów. Nie stracił okazji, aby przeciwstawić się starej „skorumpowanej” władzy. Możliwe, że takie „wrzutki” robią wrażenie na babach z targu i widzach „95 kwartału”. Jednak większość uczestników Monachijskiej Konferencji — to nie ta publiczność, która łapie się na prymitywny populizm. Spotkania, które miał w Monachium piąty prezydent Ukrainy Petro Poroszenko, pokazują, że wielu europejskich polityków, dyplomatów rozumie złożoność momentu, w którym obecnie znajduje się Ukraina. Przez zniszczony przez rosyjskie ataki informacyjno-propagandowe syndrom odpowiedzialności państwowej Ukraińców, obecnie Ukraina ma legalnie wybranego prezydenta, który ze swoją „jaka różnica” nie jest i nie może być liderem narodu. I ma lidera narodu ze stosunkowo niskim poziomem poparcia społecznego. To dramat i narodu, i państwa. To druga z ukraińskich osobliwości Monachijskiej Konferencji Bezpieczeństwa. Trzecia ukraińska osobliwość — to pojawienie się na oficjalnej stronie konferencji tzw. planu „Dwanaście kroków do wzmocnienia bezpieczeństwa na Ukrainie i w regionie euroatlantyckim”, który już zdążyli nazwać planem „12 kroków naprzeciw Rosji” oraz „12 kroków w kierunku kapitulacji”. Choć każdy z punktów jest haniebny, jednak szokuje 12. „Uruchomić nowy narodowy dialog o tożsamości”. Autorzy planują włączyć do niego Polskę, Węgry i Rosję, żeby one zdecydowały, jaka wersja historii, języka i tożsamości pasuje Ukrainie. I choć MSZ Ukrainy potępiło jego pojawienie się, i nawet na jego naleganie udało się na dwa dni zdjąć go ze strony, jednak wszystkich dziwi fakt, że nie było potępienia dokumentu ze strony prezydenta Ukrainy. Według słów jednego z sygnatariuszy tego planu, dyplomaty Wasyla Filipczuka, ten dokument zaczęto opracowywać od razu po wybraniu W. Zełenskiego na prezydenta Ukrainy. Próbuje on przekonywać Ukraińców, że to dobry dla nich plan. W tym planie, okazuje się, zawarto jeszcze jedno drwienie z Ukrainy. Na Zachodzie „Plan 12 kroków” — to rozpowszechniona metoda leczenia osób uzależnionych od narkotyków i alkoholu. Zatem nie znają granic moskiewscy cynicy. I nie ma kropli dumy w ich ukraińskich „sługach narodu”! Myrosław ŁEWICKYJ

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn