Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

Naród – Konstytucja – Państwo

Слово Просвіти, №08 за 2020 рік

Michajło BUHAJEĆ, profesor, przewodniczący Kongresu Społecznych Zrzeszeń Ukrainy Każde z tych trzech pojęć, wyniesionych do tytułu, jest ogniwem w nierozerwalnym łańcuchu, a utrata lub niedoskonałość każdego z ogniw prowadzi do zniknięcia całego łańcucha z historii, z mapy, z pamięci. Konstytucja określa podwaliny państwowości. Nie zbudowawszy własnego państwa, naród staje się niewolnikiem cudzego. Może to się stać także z Ukrainą, bo przez 29 lat niepodległej państwowości nie zdołaliśmy na dostatecznie mocnych fundamentach gospodarczym, intelektualnym, naukowym, obronnym i społecznym zbudować Państwa ani choćby poważnie przystąpić do jego budowy. Zamiast tego przez te 29 lat zniszczyliśmy fundament i rozkradliśmy maksimum tego, co było możliwe, zmniejszając produkt krajowy brutto w 2,5 raza. Nie zdołaliśmy ustrukturyzować społeczeństwa, za to zdołaliśmy stworzyć ponad 370 partii politycznych i dziesiątki tysięcy organizacji społecznych, które w statusie elity stanęły na czele procesów niszczenia i rozkradania. Badając procesy rozpadu Związku Radzieckiego i tworzenia na jego miejscu nowych niezależnych państw, eksperci niemieccy już na początku lat 90. zwracali uwagę na potencjał intelektualny Ukraińców. Potencjał naukowy społeczeństwa ukraińskiego był w tamtym czasie jednym z najwyższych w Europie. Analiza procesów i wyników budowy państwowości na Ukrainie w latach niepodległości świadczy o tym, że naród ukraiński nie brał i nie bierze bezpośredniego udziału w tych procesach z następujących przyczyn: 1. Naród nie stał się gospodarzem i jedynym właścicielem swoich narodowych bogactw. Według stanu na 2018 rok ponad 70 % bogactw należy do 3 % bogaczy. Oni, w istocie, uzurpowali sobie władzę i zakonserwowali feudalne porządki. 2. Naród ukraiński formalnie rzekomo ma prawo wybierać sobie władzę (według mechanizmów, które opracowuje mu ta władza), jednak nie realizuje tego prawa z powodu braku realnych mechanizmów jej kontroli w Ustawie Zasadniczej. 3. Konstytucyjny właściciel i konstytucyjna władza – naród – „dobrowolnie” oddał całą pełnię władzy i ponad 70 % własności ogólnonarodowej swoim drogim „wybrańcom”, którzy w 1991 roku stworzyli System władzy rad, zapożyczywszy feudalne mechanizmy władania od władzy radzieckiej. A czyja władza, tego i własność. Zauważyli to już starożytni Grecy. Otóż System w 1996 roku opracował i zatwierdził Ustawę Zasadniczą, która chroniła go przed narodem, ale pozwalała temu ostatniemu wybierać System i przekazywać mu „w imieniu narodu” wszystkie prawa do władzy i własności. I tego pozwolenia ufny naród przestrzega do dziś. W anabiozie. Naród ukraiński budził się w latach niepodległości dwukrotnie: w 2004 roku – w okresie Pomarańczowej Rewolucji, którą zmieniono kolor i częściowo fasadę Systemu, oraz w 2013 roku podczas Rewolucji Godności, po utracie Bohaterów Niebiańskiej Sotni, znów zmieniając jedynie barwy Systemu. Aksjomat światowy – każda ludowa rewolucja kończy się nową ludową Konstytucją – u nas nie zadziałał. System władzy w rozumieniu jego członków to państwo, dlatego wszyscy członkowie wszystkich Systemów przez 29 lat budowali swój System władzy – swoje państwo. Naród jako nieczłonek Systemu nie miał i nie ma miejsca w budowie państwa-Systemu. Konstytucja z 1996 roku, którą wykonuje naród, a nie wykonuje System, który ją stworzył, jest Konstytucją wyłącznie tego Systemu. Konstytucja Systemu, który stał się jednym z głównych czynników ruiny Ukrainy – systemowej uzurpacji władzy i grabieży narodu pod pozorem pseudorynkowych reform – może stać się głównym czynnikiem utraty państwowości w 30. roku niepodległości. Spróbuję wyjaśnić te tezy na przykładach, choć z góry znam negatywną reakcję i opinię moich oponentów, przede wszystkim twórców obowiązującej Ustawy Zasadniczej, a także większości członków Systemu. Władza to wielka własność. Kto nie ma takiej własności, ten nie może mieć władzy w naszym społeczeństwie. Chociaż mowa o własności, którą wytworzyło całe społeczeństwo przez wiele lat (przed i po 1991 roku) i która została darowana przez Wszechmogącego – ziemia i użyteczne wnętrza ziemi, przestrzeń powietrzna, wodna, leśna itd. Obowiązująca Konstytucja swoimi artykułami 5, 13, 143, 144 w zawoalowany sposób ustanowiła dwuwładztwo na szczeblu państwowym i lokalnym, a także określiła jedynym właścicielem własności ogólnonarodowej (rzekomo za zgodą narodu) władzę we wszystkich jej gałęziach pod symboliczną nazwą państwo. Otóż władza to państwo, a państwo to władza. Potwierdzeniem tego jest przypominanie w wielu artykułach, że ona, „rodzima”, odpowiada przed człowiekiem za swoją działalność (art. 3); sprzyja konsolidacji, a nie dezintegracji, przez 29 lat i rozwój (jeszcze niestworzonego) ukraińskiego narodu politycznego oraz świadomości historycznej narodu (art. 10); zapewnia ochronę praw wszystkich podmiotów prawa własności na przykładzie kuczmowskich dekretów i projektów ustawy Zełenskiego dotyczących ziemi (art. 13); zapewnia społeczną orientację zrujnowanej przez nią gospodarki (art. 13); tworzy warunki do pełnej realizacji przez obywateli prawa do pracy, w wyniku czego mamy wypłaty w kopertach, 40% bezrobotnych, w tym zmuszonych do pracy za granicą emigrantów zarobkowych; zapewnia ochronę konkurencji w działalności przedsiębiorczej przy pełnym monopolu oligarchów-pachanów i członków Systemu (art. 42); chroni prawa konsumentów, w rezultacie czego naród ukraiński konsumuje po światowych cenach własne i cudze trzewia ziemi, sfałszowane produkty i truciznę (art. 42); zapewnia socjalną ochronę wszystkich obywateli, przede wszystkim inwalidów i emerytów, którzy przepracowali 30–50 lat (art. 46); w wyniku czego ponad 6 milionów tych obywateli żyje poniżej granicy ubóstwa; zapewniała bezpłatną, a po 2005 roku dostępną opiekę medyczną dla wszystkich obywateli (art. 49), czego rezultatem jest dysbalans — umieralność znacznie przewyższa urodzenia oraz leczenie dziesiątek tysięcy ciężko chorych Ukraińców w wielu krajach świata; sprzyja rozwojowi nauki (art. 54), w wyniku czego w kraju, który jeszcze niedawno miał najwyższy w Europie potencjał naukowy, dziś nauka nie istnieje, za to jest najwięcej akademików, profesorów i doktorów nauk na świecie; zapewnia ona udział obywateli w zarządzaniu państwem poprzez referenda (art. 38) — zamiast tego wydała i zlikwidowała ustawę o bezpośredniej demokracji z 26 kwietnia 2018 roku... Dzisiejsza władza rozumie siebie jako państwo i odwrotnie. Proponujemy nasze rozumienie pojęcia państwo, które obowiązuje w całym demokratycznym, cywilizowanym świecie. „Państwo to zrzeszenie obywateli Ukrainy w administracyjnych granicach uznanego przez świat jednolitego, nienaruszalnego terytorium Ukrainy, z wielostrukturową gospodarką i zasobami naturalnymi, siłami zbrojnymi, z systemem finansowo-bankowym oraz

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn